Eveline: ‘Het was armoe troef. En toen was daar Thomas’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Twee bakkers
Toen wij ons huis kochten, zaten er twee bakkers in Saint-Mathieu. Rond tienen was ‘de roze bakker’ – genoemd naar zijn roze gevel – vaak al bijna uitverkocht. Als wij tien croissantjes kochten, was de rieten mand in de glazen toonbank zo goed als leeg. Ernaast zat ‘de chagrijnige bakker’. Daar ging ik liever niet heen, want die man was een norse Franserik waar geen glimlach vanaf kon. “Hoezo nors”, zei Emiel. “Hij is hartstikke aardig.”
Meneer G.
Twee jaar later stopte de roze bakker. Te weinig omzet. Het verbaasde ons niets. Emiel ging voortaan naar meneer G., want die twee vonden elkaar wél heel gezellig. Ik was stomverbaasd toen Emiel vertelde dat hij telefoonnummers had uitgewisseld met Le Chagrin. Als wij naar bed gingen, appte hij onze bestelling door en de volgende ochtend stond er een zak klaar met acht croissantjes en drie stokbroden.
Zeventien mensen werkloos
Opeens, op een dinsdag, was bakker G. gesloten. Het hele dorp sprak erover. De oude inspecteur van de veterinaire dienst was met pensioen. Zijn jonge opvolger, ‘een pennenlikker met een rotkop’ volgens onze buurvrouw, was voortvarend aan zijn nieuwe baan begonnen. Hij had niet alleen onze bakkerij gesloten, maar ook die in Vayres en Cussac. En o ja, ook maar meteen onze slagerij. Het was vlak voor kerst 2025. Zeventien mensen werkloos. Waar het precies om ging? Niemand had enig idee. En de jongeman begreep geen broodkruimel van het feit dat dorpen zoals Saint-Mathieu flexibel moeten zijn met regels. Bakkers zijn niet alleen broodnodig, ze zijn ook ontmoetingsplaatsen. Pas du pain is pas du village.
Saint-Mathieu had weer twee bakkers
Bakker G. ging in beroep. Hij schreef stevige brieven naar een miljoen instanties. Zonder succes. Ondertussen kochten wij ons stokbrood bij de supermarkt, die pas om negen uur openging. Gasten die eerder wilden ontbijten, kregen kadetjes en peperkoek. Het was armoe troef. En toen was daar Thomas. Van jongs af aan droomde hij van een barretje. Een terrasje. Koffie. IJsjes. Gezelligheid. De gemeente vond het een goed plan en gaf hem zijn vergunning, mits hij ook brooddepot werd. Een bakker uit een nabijgelegen dorp leverde hem dan vers brood. Een andere bakker rook eveneens een kans en begon óók een depot. Eerst op het marktplein, later in een heus winkelpand. Saint-Mathieu had weer twee bakkers.
Rechtszaak gewonnen
Exact een jaar later appte bakker G. naar Emiel. Hij had zijn rechtszaak gewonnen. Overmorgen ging hij weer open. Het was een hele soap. Want voor drie bakkers is Saint-Mathieu natuurlijk te klein. Wij kregen ook een loyaliteitsconflict. Thomas, die ons had gered toen er geen stokbrood meer te krijgen was? Of Le Chagrin, die was veranderd in Maestro Happy? Thomas bleek voor de tweede keer de reddende engel. Op zijn deur verscheen een plakkaat: vanaf de heropening van bakker G. stopte hij met zijn brooddepot. Bakker G. wordt overspoeld met klanten. Hij glimt en straalt. En Thomas? Daar drinken we koffie en eten we ijsjes. Want niemand in Saint-Mathieu is vergeten wie er brood verkocht toen er geen bakker meer was.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
