Eveline: ‘In de winkel waar ik signeerde, zag ik een ‘verdachte vrouw’’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Trip naar Nederland
Over een paar weken is het weer zover. Dan staat onze trip naar Nederland gepland en zal Emiel Fordy weer volproppen met bagage, broodjes voor onderweg en kleine Wickie. We nemen ook bestellingen mee, zoals de rabarberjam voor mijn tandarts.
Eerst is er de verjaardag van mijn stiefvader. Dan die van mijn moeder. Een vriendin. Emiels dochter. En Villa Verte krijgt een babysit. We zullen her en der logeren en zodra we de Nederlandse grens passeren verzamelt zich speeksel in onze monden bij de gedachte aan een Hollands kroketje. Een haring bij de kraam. We kwispelen bij de gedachte aan pepernoten scoren. Aan inpakpapier met sintmotief. Gevuld speculaas. Een blik erwtensoep voor thuis.
De geplande reünie
Wat er dit jaar bijzonder is, is de geplande reünie. Het idee werd geboren tijdens de promotietour van mijn laatste boek Verziekt. In de winkel waar ik signeerde, zag ik een ‘verdachte vrouw’. Toen ik haar goed bekeek, kwam ze me bekend voor. En toen ik haar herkende, sprongen er nog drie oud-klasgenootjes tevoorschijn. Het was een ge-wel-dige verrassing, waarvan ik serieus moest bijkomen. Bij een kop koffie concludeerden we dat we elkaar 45 jaar geleden (45!!!) voor het laatst zagen. Toen we klasgenoten bespraken, ontstond het idee voor een reünie.
Klasgenoot A. verzamelde een heus organisatiecomité. Er is een programma. Een huifkartocht. Een diner. Een fotoboek. Het kan niet op. Er werden Sherlock Holmes-achtige activiteiten ontplooid om iedereen terug te vinden. Het leek onmogelijk, maar het is gelukt. Op vier na van de 31 komt de hele klas. Twee zijn er inmiddels overleden. Eén heeft een familieweekend. En eentje voelt geen behoefte. De rest reageerde fan-tas-tisch. En omdat ik degene ben die het verst weg woont van ons ‘durpke Well’, koos het comité voor november.
Heerlijk mijmeren
Ik dook in mijn oude foto’s. Veel heb ik er niet, maar wat was het heerlijk mijmeren. Deze foto van mijn heilig vormsel gooide me even terug in de tijd. En dan straks al die koppies weer zien! Hoe zouden ze zijn geworden?
Wat ik me nog herinner, is dat we een leuke klas hadden. Lieve kinderen. Geen pestgedrag. Elk jaar kregen we een nieuwe docent. We speelden samen op het schoolplein. Christel vertelde me dat Sinterklaas niet bestond. Nils liet me met zijn Playmobil-kasteel spelen. Op toen nog Koninginnedag versierde ik met Francecalle onze fietsen. Maurice schreef in mijn poëziealbum. Bij Christianne in het kippenhok ontdekte ik mijn allergie voor turf. En ooit zou ik net zo knap worden als Mireille.
Ik wil ze zien
Even droomde ik weg. Mijn leven zat vol botsen, hobbels, sky-high vluchten en diepe dalen. En dat is absoluut ook zo geweest bij al mijn vroegere vriendjes en vriendinnetjes. Ik wil ze zien. Horen. Aanraken. Naambadges zijn niet nodig. We groeiden samen op tot we naar de brugklas gingen.Nog twee weken. Dan hoef ik niet meer te dromen, maar zie ik ze allemaal weer. Dan zitten ze niet meer in mijn fotoalbum, maar gewoon tegenover me. Ik kan niet wachten.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
