Elise trouwde met Daniël, die ongeneeslijk ziek is

Hun huwelijk zal korter duren dan ze zelf willen. Toen Elise (24) op 30 mei haar jawoord gaf aan Daniël (35), was hij al ongeneeslijk ziek. “Ik blijf zo lang mogelijk voor hem zorgen.”

Hun huwelijk zal korter duren dan ze zelf willen. Toen Elise (24) op 30 mei haar jawoord gaf aan Daniël (35), was hij al ongeneeslijk ziek. “Ik blijf zo lang mogelijk voor hem zorgen.”

Elise: “Soms denk ik: misschien heeft het zo moeten zijn. Ik ken Daniël al mijn hele leven, en ik zal ook de rest van zijn leven bij hem blijven. Niet dat het liefde op het eerste gezicht was tussen ons hoor, verre van zelfs. Eerlijk gezegd vond ik hem vroeger maar een etterbak. Hij was elf toen hij bij ons in het dorp kwam wonen, zelf was ik nog een baby. Mijn eerste herinneringen aan hem zijn toen ik een jaar of zeven was en hem regelmatig tegenkwam als ik buiten speelde. Ik was een beetje stil en verlegen, Daniël had juist een grote mond. Waarschijnlijk bedoelde hij er niets kwaads mee, maar ik zag het toch een beetje als pesten. Als hij op zijn gele scooter aan kwam rijden, ging ik er op mijn fietsje snel vandoor.

In de loop der jaren zijn we elkaar uit het oog verloren, tot ik hem in mei 2016 tegenkwam op Facebook. Uit nieuwsgierigheid stuurde ik hem een vriendschapsverzoek, dat hij meteen accepteerde. Vrij snel daarna raakten we aan de praat. Daniël kwam op dat moment net uit een lange relatie. Na een tijdje probeerde hij me te versieren, maar daar ging ik niet op in. Ik vertrouwde hem voor geen meter, door de manier hoe hij vroeger tegen me had gedaan. Bovendien had ik niet zulke goede ervaringen met relaties, dus ik was op mijn hoede.”

Smoorverliefd
“Maar toen we af en toe afspraken en elkaar geleidelijk aan beter leerden kennen, vond ik hem eigenlijk toch wel erg leuk. Voor we het wisten, waren we smoorverliefd. Op dat moment wist ik al dat Daniël ziek was, hij heeft al vijf jaar lymfeklierkanker. In die tijd kreeg hij eiwitkuren, die hielden hem stabiel.

Zelf heb ik borderline en lijd ik aan een angststoornis. Door onze problemen begrepen we elkaar, we konden goed praten. Ik heb nooit echt een vader gehad en mijn vorige vriendjes hebben me ook niet goed behandeld, maar met Daniël klopte het voor mijn gevoel gewoon. Bij hem voelde ik me voor het eerst van mijn leven compleet, en niet meer zo alleen.

Helaas verslechterde Daniëls gezondheid al een paar maanden nadat we verliefd werden. De eiwitkuren sloegen niet meer aan en andere behandelingen deden ook niks. Gelukkig
was er nog een mogelijkheid: een stamceltransplantatie. In de internationale stamceldatabank was een match gevonden met een donor, we waren zo blij! Een transplantatie zou Daniël volledig kunnen genezen.

‘Het bleek dat Daniël was uitbehandeld’

De transplantatie stond gepland voor 19 januari 2017. Twee weken daarvoor zou Daniël voor de zekerheid nog een scan krijgen om te kijken of zijn lichaam goed genoeg was om de zware transplantatie aan te kunnen. We rekenden op goed nieuws, Daniël voelde zich immers oké. Maar helaas kregen we de slechtste uitslag: de tumoren waren zo snel gegroeid dat de artsen niets meer voor hem konden doen. Daniël was uitbehandeld en had waarschijnlijk niet veel langer dan nog een half jaar te leven.”

Liever feesten
“Bij Daniël sloeg dat bericht in als een bom. Hij raakte compleet de weg kwijt en verbrak onze relatie. Als hij nog maar zo weinig tijd had, wilde hij liever feesten, zei hij. Ik was er kapot van, maar wat kon ik doen? Een half jaar lang hebben we elkaar ontlopen. Ik was zo boos dat hij me aan de kant had gezet.

Maar toen zocht hij opeens  weer contact met me. Geheel tegen de verwachtingen van de artsen in, ging hij namelijk helemaal niet achteruit. Daardoor was hij serieus na gaan denken over hoe hij de rest van zijn leven wilde doorbrengen. Dat feesten had hij wel weer gezien, hij miste mij.

In eerste instantie was ik een beetje huiverig. Ik was nog boos, verdrietig en teleurgesteld omdat hij bij me was weggegaan. Maar toen hij huilend bij me kwam en zei dat het hem speet, besloot ik hem toch een tweede kans te geven.”

Bijzondere keus
“Dat was vorig jaar zomer, en sindsdien is Daniël niet meer weggegaan. Op dit moment gaat het redelijk met hem. De tumoren groeien nog steeds, maar wel langzamer dan de artsen destijds dachten. Hoe dat kan, weet niemand. Er valt dus ook niet te voorspellen hoelang hij het nog volhoudt, want het kan ook ineens wél weer heel snel gaan.

Daniël is net gestart met een experimentele behandeling, waarbij hij antipsychotica krijgt toegediend, die als bijwerking hebben dat ze de celdeling remmen. De behandeling zal hem niet genezen, maar misschien geeft die hem wel meer tijd. En als de medicijnen goed aanslaan, is een stamceltransplantatie in de toekomst ook weer een optie. Dus we blijven hoop houden dat we een toekomst hebben samen. Al durven we ons daar niet te veel aan vast te klampen, we leven nu met de dag.

Natuurlijk heb ik weleens gedacht: waar ben ik aan begonnen? Door mijn borderline heb ik last van allerlei angsten: ik ben bang om verlaten te worden, bang voor de dood… Dat ik bewust kies voor een man die ik waarschijnlijk weer kwijt zal raken, is best bijzonder. Daniël heeft me ook weleens gevraagd of ik niet liever voor een gezonde jongen wilde gaan. Maar een gezond iemand kan ook opeens komen te overlijden, zoiets weet je nooit. Bij Daniël is de kans dat dat gebeurt alleen een stuk groter. Dat risico neem ik voor lief, want hij is wel de liefde van mijn leven.”

Lees verder in Vriendin 27.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anoniem
    Elise
    Het is en blijft een tijdschrift. Ik vind het alleen erg jammer dat ik niet echt als mijzelf op de foto's mocht en dat Daniel daar een stuk ouder/zieker is gemaakt. Neemt niet weg dat hij ook terminaal is en nu ook wel zo'n beetje naar het einde gaat. Maar zoals op dat moment.. Nee, daar op die foto's en in het tijdschrift.. dat zijn wij niet. Maar hoop dat ik met mijn eigen verhaal andere mensen inspireer dat ook al is iemand nog zo ziek of heeft die gene wat anders, ook hun verdienen nog (ook al is dat van korte duur) maar nog een beetje geluk, liefde en aandacht.. Dat ze weten dat ze er nog zijn. Zoveel mensen die schrikken af, gaan gauw weg en lopen er voor weg en dat kan zo'n persoon erg pijn doen..
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Elise Maat Snijder
    Helaas heeft hij de 36 niet kunnen halen, maar als ik dit verhaal nu zo terug lees dan kan ik mijzelf nog wel in de spiegel aankijken, want zoals wij al besproken hadden... ik zou tot het einde voor hem zorgen en dat heb ik gedaan. Ik heb alles alleen gedaan. We hadden wel thuiszorg, maar ook dat deed ik. Ze kwamen vaak gewoon even kijken, voor het geval dat... Daniel is vredig in mijn armen op 5 april gestorven. Hij was op, hij kon niet meer. Hij heeft de keuze gemaakt voor euthanasie. Best vreemd om dit soort dingen allemaal nog weer te zien, maar ook wel weer mooi. En ook al wist ik dus dat hij terminaal was,... ik had nooit gedacht en verwacht dat het zo zwaar zou zijn. Maar ik heb er geen moment spijt van gehad, wel van onze negatieve momenten, maar dat heb je in elke relatie en de huisarts zei me nog; als jullie niet van elkaar hadden gehouden dan hadden jullie ook niet in bepaalde situaties gezeten. Ik mis je. Maar zie je snel, hopelijk.
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen