Redacteur Mariska probeert het uit: ‘Een cacaoceremonie, wat is het?!’

Cacaoceremonie

Een verjaardag. Tuin. Zon. Wijn. Vrienden. Ik vertel dat ik die week bij een cacaoceremonie ben geweest. Iedereen zegt: o, wauw! Niemand weet wat het is. “Ging je trippen?”, vraagt iemand. “Ik zie dan echt zo’n mansion op Ibiza voor me”, zegt een ander. Dat was leuk geweest. Maar nee, mijn cacaoceremonie vond gewoon plaats in Kudelstaart. Ik leg uit dat je er niet van gaat trippen, maar wel een reis maakt in jezelf. Althans, dat is wat pure cacao belooft te doen. En of je startpunt dan Ibiza is of Kudelstaart… dat maakt dan ook niet uit.

Spruitjesceremonie

De eerste keer dat ik over een cacaoceremonie hoorde, was bij B&B vol liefde. Het woord bleef hangen, het intrigeerde me. Als jij spiritueel aangelegd bent, denk je nu: dat is niet voor niks. Het is een teken. Maar als ik eerlijk ben, denk ik dat het woord ‘cacao’ alleen de truc deed. Het roept fijne associaties op van bonbons, paaseitjes, dikke repen en warme chocomel. Dat moet het zijn, bij een spruitjesceremonie was ik allang afgehaakt.

Beetje vaag

Ik heb inmiddels genoeg gegoogeld om te weten dat ik me niet oneindig tegoed ga doen aan de lekkerste repen. Maar wat een cacaoceremonie dan wel precies is, blijft een beetje vaag voor me. Mariëlle van Bewustzijn Reis verschijnt in mijn feed op Instagram, zij organiseert deze ceremonies. Ik stuur haar een berichtje of ik een keer mee kan doen. En ik schrijf dat ik zo benieuwd ben naar wat het allemaal inhoudt.Ik ben welkom. Ze antwoordt dat er mensen zijn die denken dat ze door de cacao gaan rollen. Of zelfs denken dat ze ermee ingesmeerd gaan worden. Ha! Denken mensen dat écht? Oké, check. Dat gaat er dus niet gebeuren. Maar wat dan wel?

Liefdevolle reis in jezelf

Een liefdevolle reis in jezelf. Zo omschrijft de website van Bewustzijn Reis het. Ik ga op reis en ik neem mee… Een vriendin. Een die haar spirituele kant wel vaker omarmt. Zo is ze al eens bij een paardencoach geweest, heeft een acupuncturist haar als speldenkussen mogen gebruiken en heeft ze me ooit een osteopaat aangeraden. Mariëlle mailt ons wat instructies. Ze vraagt ons een dekentje mee te nemen, kleren aan te doen die lekker zitten en we mogen de dag van de ceremonie geen koffie drinken. Wacht – wat, wáárom niet? ‘Cafeïne kan de cacao tegenwerken en de cacao is bedoeld om je in diepe ontspannenheid te brengen’, mailt ze terug na een enigszins paniekerig mailtje van mij.

Geen koffie

Ik wil mezelf geen diepe ontspannenheid ontzeggen, maar ook geen kopje koffie in de ochtend. Toch luister ik braaf en begin de dag met water. Ik app mijn vriendin gifjes van lachende koffiebekers en ze reageert dat ze als een junk rondjes om haar koffieapparaat loopt. We appen elkaar de hele ochtend. Ze had me net zo goed kunnen uitnodigen op de koffie. Behalve dan… dat dat niet mag.

Where the magic happens

Als de navigatie ons netjes voor de deur aflevert, zijn mijn vriendin en ik verbaasd. Een woonhuis. Is dit where the magic happens? Mariëlle vertelt later dat ze deze ceremonies ook weleens in een zaaltje houdt, maar dat huiskamersessies het populairst zijn. Dat mensen dat knusse en huiselijke juist fijn vinden. Haar keuken gaat schuil achter een groot kamerscherm en op de grond liggen dunne matrasjes. Er staan veel kaarsjes, er hangt een lekker geurtje en in het midden staat een soort altaartje met kaarten eromheen. Behalve de bank en tv verraadt eigenlijk niets meer dat ze hier morgen weer met haar gezin eet. En dat haar vriend boven op de PlayStation zit tot wij weg zijn.

Vijf vrouwen

Vijf vrouwen komen binnen: stuk voor stuk leuk en vlot. Mariëlle vertelt wat over zichzelf, over cacao en over spiritueel uitdagendere dingen die ze in haar leven gedaan heeft. Kundalini (geen pastagerecht, maar een soort slapende energie in je ruggengraat die je zou kunnen ‘wekken’ met yoga en ademhaling), microdosing truffel (Ook niets culinairs, maar het nemen van minihoeveelheden psychedelische truffels) en nog wat dingen die ik vergeten ben. Waarschijnlijk omdat ik geen link met eten kon leggen.

Meditatie

We beginnen met een meditatie, languit liggend op ons matrasje. Ik lig onder mijn eigen dekentje en krijg een oogmasker met lavendelgeur op. Het is relaxed, al kan ik me er niet helemaal aan overgeven. Ik ben te veel in afwachting van wat gaat volgen. Hierna is het tijd voor de cacao. Deze staat al klaar in thermoskannen en we krijgen allemaal een kop. Hoeveel je er van drinkt, mag je zelf weten. De vrouw tegenover mij is vaker geweest en gooit ’m in één teug achterover. Een beetje zoals ik met mijn eerste wijntje van het weekend omga. Ik snuffel eerst wat aan de rauwe cacao – het ruikt sterk.

Bitter

Dan neem ik voorzichtig een nipje. Het ís sterk. Geen choco de luxe, en zeker ook geen Nesquik. Het is bitter en de nasmaak is nog bitterder. Mijn vriendin heeft een milde hartritmestoornis en drinkt uit voorzorg een half bekertje. De cacao kan als een bloeddrukverlager werken. Wat niet erg is, behalve als je bloeddruk al laag is of je hartproblemen hebt. Verder is de lijst met mentale én gezondheidsclaims (volgens ‘Het Internet’) lang en positief: pure cacao geeft een langdurige, rustige energie, stimuleert de aanmaak van neurotransmitters (zoals serotonine) en bevat stoffen die zorgen voor een gelukkig en ontspannen gevoel. De antioxidanten helpen bloedvaten soepel te houden en verbeteren de doorbloeding. Het is rijk aan magnesium, ijzer en zink. Ook beschermt het je lichaam tegen vrije radicalen en veroudering. Dus al smaakt het me niet, het gaat tot de laatste druppel op.

Doorgestoken kaart?

Ondertussen mag iedereen een ‘intentie’ delen, een soort dilemma waar je advies over wil, waarna je een orakelkaart pakt uit de kaarten die in een cirkel om het altaar liggen. De kaarten liggen met de achterkant naar boven en je pakt de kaart die voor jou ‘goed’ voelt. Mijn vriendin laat die van haar zien en vraagt wat ik erin zie (een wereldbol, concluderen we samen) en ik laat haar mijn kaart zien en zeg dat ik ’m maar gek vind. Hoe lang ik er ook naar kijk, de abstracte illustratie zegt me niets. Mijn vriendin moet heel hard lachen. Ik ook als blijkt dat ik al een minuut naar de achterkant van de kaart (die dus bij iedereen hetzelfde is) zit te staren. Kan ik de cacao hier de schuld van geven?

Tunnel met licht

Mijn kaart lijkt op een tunnel met licht aan het eind en Mariëlle leest voor wat dat volgens het boekje betekent. Ik zie niet wat ik ermee kan, maar bij mijn buurvrouw is de tekst helemaal raak. De intentie die ze net noemde, ze voelde zich niet gesteund – komt woord voor woord terug in de beschrijving van de kaart. Ze wórdt wel gesteund, ze is niet alleen. Het is zo raak dat een cynisch iemand doorgestoken kaart zou vermoeden. Maar ik zit er met mijn neus bovenop, en het staat er echt.

Yoga nidra

We gaan weer liggen onder ons dekentje en Mariëlle leidt een yoga nidra. Ondertussen klinken er klankschalen. Ook hoor ik mijn buurvrouw huilen, dat vind ik sneu voor haar, en het maakt me heel bewust van mezelf. Van het doel van de avond. Voel ík al iets? Waarom gebeurt er bij mij niets? Tegelijkertijd merk ik dat mijn dagelijkse mental load voortdurend voorbij hopt. Die gedachten mogen er zijn en mag ik loslaten, zegt Mariëlle. Maar het stoort me. Ik wil verdorie in diepe ontspannenheid zijn en niet verzinnen wat we morgen nu weer moeten eten. Het is mijn me-time, maar mijn hoofd trekt zich daar geen jota van aan. Op reis in mezelf kom ik vooral een lijst to-do’s tegen.

Kou door cacao?

Ben ik hier te nuchter voor? Mijn schoonfamilie komt uit Groningen, op sterfgevallen reageren zij met: ‘Vervelend, ja’. Op de schaal van nuchter zou ik mezelf daar niet plaatsen. Maar nee, ik ben ook niet zweverig. Horoscopen zijn niet aan mij besteed, ik dien geen verzoeken in bij het universum en van ecstatic dance krijg ik lachstuipen. Misschien zit dat me in de weg. Is mijn blik niet open genoeg? 

Mantra’s

Dan gaan we mantra’s zingen. Mijn eerste gedachte is: moet dit? En mijn tweede ook. Ik hou van zingen. In mijn eentje in de auto. Dit voelt ongemakkelijk. Gelukkig mag je ook neuriën, dus ook al heb ik de tekst op een kaartje voor me: ik neurie stoïcijns door. Door de constante herhaling kom ik in een soort flow, waarbij ik me haast kan voorstellen dat ik dit ook vrijwillig eens opzet. Ik gaap veel, valt me op. Toch een teken dat ik ontspannen ben. Er volgt nog een meditatie, en dan krijg ik het tóch koud. Ik lig onder mijn deken, maar ga bijna klappertanden – zo koud. Ik zou bijna nog een warme cacao bestellen, maar Mariëlle zegt dat het daar juist door kan komen. De anderen geven aan dat ze het er juist heel behaaglijk door hebben gekregen. Heb ik weer.

Afscheid

We nemen met een knuffel afscheid van Mariëlle. Haar vriend kan naar beneden. Ik had een happy hardcore-playlist achter de hand, voor als ik te chill zou zijn om terug te rijden. Die is niet nodig, wel zet ik de stoelverwarming op de hoogste stand. We bespreken de avond na. De kaarten, de betekenis, de mantra’s…wat vonden we ervan? En natuurlijk de hamvraag: voelde jij iets? Mijn vriendin was wel ontspannen, geeft ze aan. Ik ook, máár dat voel ik me ook als ik languit op de bank Bridgerton kijk. Ik voel me niet extreem anders. Niet lichter. Hooguit kouder.

<h2|>Ik drink nooit meer!

Ging ik daarna de lekkerste slaap ooit tegemoet? Helaas. Midden in de nacht word ik wakker met een enorme dorst. Ik drink nooit meer!, denk ik. Tot ik besef dat ik helemaal geen kater heb. Het is de cacao. De volgende ochtend mag ik weer koffie, nu wil ik júíst water. Nadorst. Verder voel ik me mezelf, mezelf die twee dezelfde sokken bij elkaar zoekt, broodtrommels in tasjes stopt en iedereen de deur uitwerkt. Ik doe dit alles niet met grote glimlach en een hart vol liefde en geduld. Nee, ik ben gewoon mijn gestreste zelf.

Migraine en moe

Ik app mijn vriendin. ‘Diepste slaap ooit? Herboren? Tijd voor koffie?’ Ze heeft migraine. Volle holtes. En is belachelijk moe. Wat natuurlijk toeval kan zijn – de griep heerst altijd. Maar haar kaartje ging over celvernieuwing. De wereldbol die we erin zagen, bleek een lichaamscel volgens het boekje. Misschien zijn haar cellen aan het vernieuwen? Een dag later appt ze. Ze is er weer. Helemaal als nieuw. Men (een spirituele men) zou zelfs kunnen zeggen: ‘herboren’.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.