Marjan heeft twee kinderen die voetballen bij een profclub: ‘Als ouder is het niet altijd makkelijk om aan de zijlijn toe te kijken’

Wekker midden in de nacht

“We moeten echt opletten dat het hier ook nog weleens over iets anders gaat dan voetbal”, aldus Marjan, de enige van het gezin Bos die nooit op voetbal heeft gezeten. Wat dat betreft staat ze misschien buitenspel, toch doet ze volop mee aan de voetbalgekte. Op vakantie zette ze ooit de wekker om midden in de nacht met dochter Fabiënne het WK vrouwen te kijken, en van haar drie kinderen mist ze geen wedstrijd.

Geboren voetballers

In de buik schopten ze er al flink op los, de kinderen van Marjan. “Vooral bij de jongens werd die link al snel gelegd: misschien wordt het wel een voetballer? Mijn man Heroen voetbalde zelf, dus toen hij hoorde dat hij zoons kreeg, zag hij het meteen voor zich: samen wedstrijden kijken, samen naar voetbal. Ik weet nog goed dat hij bij Fabiënne verbaasd zei: ‘Nou ja, is de derde eindelijk een meisje, wil ook zíj op voetbal.’”

Leeftijdsverschil van anderhalf jaar

De jongens schelen maar anderhalf jaar. Van kleins af aan gingen ze mee naar wedstrijden van hun vader. Langs de lijn, balletje mee. En toen zagen paps en mams al: daar zat best iets in.“Ze stonden te trappelen om op voetbal te mogen, maar ik heb altijd gezegd: éérst je zwemdiploma halen. Nou, dat was een goede drijfveer. Op hun vijfde hadden ze hun A-diploma in handen.” En hup, meteen op voetbal… “En daar zijn ze nooit meer afgegaan. We hebben het nog weleens over die begintijd. Waar die bal ging, ging die hele bups met kinderen. Ze speelden in zwart-gele shirtjes, het was net een zwerm bijtjes.”

Altijd aan het voetballen

Al snel ontwikkelden de jongens zich en viel het op dat ze een lekker balletje konden trappen. “Thuis waren ze ook altijd aan het voetballen. We wonen vrijstaand met een groot stuk tuin eromheen. Heroen heeft toen twee grote goals gemaakt met echte voetbalnetten eraan.” Een bal door het raam hebben ze nooit gehad. “Maar hij lag wel vaak op onmogelijke plekken: op het dak, op de carport, op de schuur of in de wei bij de paarden.” Met twee voetballende broers is het niet gek dat ook Fabiënne in de ban raakte van het spelletje. Marjan, die zelf op hoog niveau dressuur reed, had nog wel even hoop: misschien kiest deze wél voor de paardensport. “Ze heeft het drie jaar geprobeerd, maar ze vond de bal toch interessanter dan haar pony.”

Hele jeugd tussen de jongens

Voetbal was toen nog niet zo populair onder meiden, dus speelde Fabiënne haar hele jeugd tussen de jongens. En vaak waren die een jaar ouder. “Fabiënne stond haar mannetje wel, hoor. Ik weet nog dat ze een jaar of zeven was en tijdens de training naar me toe rende met een losse tand: ‘Mam, haal ’m er eens uit. Ik heb er last van.’ Ik trok die tand eruit en zij ging doodleuk verder. De trainer en ouders langs de lijn kwamen niet meer bij: wat gebeurde hier? Dat was typisch Fabienne.”

Talent

De broers en zus kwamen al snel in de hoogste teams terecht. Van wie ze dat talent hebben? “De liefde voor het spelletje zit er van beide kanten in. Mijn vader heeft altijd gevoetbald en mijn moeder trainde zelfs een dameselftal. Van Heroens kant waren ze ook altijd voetbalminded en hij heeft zelf ook altijd gevoetbald. Maar dat was niet op hoog niveau, hij blonk vooral uit in de derde helft! Nee, ze hebben het toch echt aan zichzelf te danken.”

Lees ook Lucie: ‘De zoon van mijn vriendin moet en zal worden gescout als voetballer’

Profclub

Christian wordt gescout door PEC Zwolle, een betaaldvoetbalorganisatie: een profclub. En later wordt ook Fabiënne, op haar twaalfde, benaderd met hen mee te trainen. Jeffrey werd in eerste instantie ook gescout door PEC Zwolle, maar dat kreeg geen vervolg. Hij voetbalt bij zijn eigen club door. Vanaf dat moment draait alles in huize Bos nog meer om voetbal. “Zij staan op het veld, maar achter de schermen moet je het allemaal faciliteren. En daar komt best veel bij kijken. Topsport doe je met het hele gezin.”

Topsportacademie

Zo gaan Christian en Fabiënne allebei naar een topsportacademie, na de basisschool. Dat is niet om de hoek, dus brengt Marjan ze elke dag. “Toen Fabiënne klein was, zat ze ’s ochtends vroeg al in de auto omdat ze mee moest Christian naar school brengen, dan pas kon ik haar naar school brengen. Later gingen ze naar dezelfde school, dus liep het iets meer in de pas, maar dan veranderden de lestijden weer en reed ik soms drie, vier keer per dag naar Zwolle heen en weer. Niet het einde van de wereld vanuit Kampen, maar het moest wel gebeuren. En als er één geblesseerd raakte, moest je met diegene een revalidatieprogramma doorlopen en liep niets meer gelijk. Er zaten best stressmomenten tussen.

Alles plannen

Later ben ik voor mezelf begonnen, zodat ik mijn eigen tijd kon indelen en dat werkte voor het gezin heel goed.” Want met drie kinderen heb je veel trainingen. En de wedstrijden op zaterdag niet te vergeten. “Ze trainden natuurlijk niet op dezelfde dagen of dezelfde tijden. Je moest alles plannen. Op zaterdag moest Fabiënne soms vroeg, Christian einde ochtend en Jeffrey ’s middags. Dan konden we alle wedstrijden meepakken. Meestal moesten we opsplitsen. Als er uitwedstrijden waren, bijvoorbeeld. We hebben heel wat kilometers gemaakt in die jaren. En ’s avonds waren we vaak bekaf.”

Alle ballen in de lucht

Dit zorgt ervoor dat Marjan en Heroen nog een keuze maken om alle ballen in de lucht te kunnen houden. “Ik ben gestopt met de paardensport en Heroen met zelf voetballen. Het was niet langer te combineren. Ik heb daar nooit spijt van gehad, maar het was wel een momentje. Iets dat je voor jezelf had, dat je loslaat.” Iets wat Marjan ook niet vaak voor zichzelf heeft? De tv. “Haha, er wordt véél voetbal gekeken hier in huis. Ik zeg altijd: het is maar goed dat ik het ook best een leuk spelletje vind, anders had ik een zwaar leven gehad.”

Voedingsadviezen

En indirect bepaalt de club ook wat er ’s avonds op tafel staat. “Toen ze professioneel gingen voetballen, hebben ze voedingsadviezen mee naar huis gekregen. Het is niet zo dat we voorheen slecht aten, maar we zijn beter gaan opletten wat we aten. Minder snacks, minder frituur, meer groente en eiwitten. We zijn daar wel bewust pas na de basisschool mee begonnen. Ik wilde dat ze gewoon naar partijtjes konden en daar een snoepje of patatje konden eten. Toen ze klein waren, moesten Heroen en ik het goede voorbeeld geven, nu kan ik zo af en toe best chips pakken waar ze bij zitten. Dan moeten ze lachen: ‘Eet je nou echt die hele zak leeg, mam?’ En ja, dat doe ik soms. Ik heb immers geen wedstrijd morgen.’

Schoppen

Elke zaterdag langs dat voetbalveld. Ze deed én doet het met liefde, maar er waren wel momenten dat Marjan het vervloekte. “In de winter gaat dat voetbal maar door en door en schijnt de zon eindelijk dan is het alweer zomerstop. De sfeer langs de lijn was ook weleens grimmig. Ouders die schreeuwden, hun kind pushten of onaardige dingen naar een scheidsrechter riepen. Zo’n man staat daar vrijwillig, dacht ik dan. Daar voelde ik me soms ongemakkelijk bij.” Net als wanneer het er in een wedstrijd te fysiek aan toe ging. “Er waren verenigingen waarbij je van tevoren al wist: die gaan schoppen. Vooral met Fabiënne ging ik daar met tegenzin heen. Ze was zelf nooit bang. Maar ik zag die jongens denken: ik laat me niet aftroeven door een meisje. En als zo’n jongen dan anderhalve kop groter en twintig kilo zwaarder was, kneep ik hem wel.”

Blessures

Maar dat was niets vergeleken met de keren dat Marjan moest toezien hoe haar kinderen geblesseerd raakten. “De eerste keer dat Christian zijn kuitbeen brak, kwam dat door een overtreding van de tegenstander. Dat heeft echt iets met me gedaan. Je kent je eigen kind, je ziet die blik en weet: dit is niet iets kleins. Bij een profclub heb je een fysio en begeleiders, pas dan ben je als ouder in beeld. Vanuit de kleedkamer werd ik gebeld dat we door konden naar het ziekenhuis. Het is geen goed teken als je daar de weg weet. We hebben heel wat bij radiologie gezeten.”

Aan de zijlijn

Zoals toen Christian zijn enkel later ook nog brak. En toen Fabiënne op haar veertiende haar kruisbanden scheurde. “Als ik eraan denk, schiet ik weer vol. Zo’n meisje van veertien dat twee operaties heeft ondergaan, twee jaar lang heeft gerevalideerd, continu naar de fysio, controles: het was een heel traject. Ze deed er alles voor, maar er was geen garantie dat ze terug zou komen op haar niveau. Haar rentree op het veld kon ik bijna niet aanzien. Is ze goed hersteld? Gaat het niet weer mis? Het is een hard wereldje, want ieder jaar is het spannend of ze nog een jaar doorgaan, wegmoeten of naar een andere club gaan. “En ze moeten keuzes maken die niet altijd makkelijk zijn: ga ik voor een studie of richt ik me op een profcarrière? Er zijn tegenslagen waarin ze hun weg moeten vinden. Het vormt ze tot de mensen die ze nu zijn, maar als ouder is het niet altijd makkelijk om aan de zijlijn toe te kijken.”

Veel mooie momenten

Daartegenover staan gelukkig ook veel mooie momenten. “Heel veel, zelfs! Van een doelpunt tot een goede pass, een profcontract of een debuut in de vrouweneredivisie: er zijn zo veel mooie dingen. De vriendschappen die we eraan over hebben gehouden, de gezelligheid bij de vereniging vroeger. We genieten van het voetbal. Van hoe blij de kinderen zijn en hoe trots als iets lukt. Ik vind het net zo belangrijk om bij de oudste te kijken, hij speelt vierde divisie, als bij de jongste. Zolang zij het geweldig vinden en er blij van worden, doen wij alles om er voor hen te zijn. Elk jaar hebben we ze gevraagd: vind je het nog leuk? Haal je er nog plezier uit met alles wat je moet doen en laten? En dat vragen we nog altijd, en het antwoord is altijd ja.” 

Christian (21 jaar, prof bij PEC Zwolle)

Positie: verdediger
Favoriete speler van het Nederlands elftal: Virgil van Dijk

“Als ik als klein jochie naar de kant keek, zag ik altijd mijn ouders daar staan. Mijn vader was de trainer, dus hij was er sowieso altijd bij. Maar mijn moeder was er ook heel vaak. Even een glimlach of een duim omhoog en dan kreeg ik weer energie. Ik vond het altijd heel normaal dat ze daar stonden, ik besef nu pas dat ze af en toe zes uur lang op de club waren om ons allemaal te zien spelen. Ik vind het leuk dat mijn broer en zus ook voetballen. Vroeger hadden we strijd om de doelpunten, of welk team gewonnen had. Nu geven we elkaar tips en kijken soms thuis met z’n allen de opnames van onze wedstrijden terug. Strijd onderling is er niet meer, alleen support: als er één succes heeft, hebben we allemaal succes.”

Fabiënne (17 jaar, speelster bij PEC Zwolle)

Positie: middenveld
Favoriete speler van het Nederlands elftal: Tijjani Reijnders

“Een klein beetje bang om haar teleur te stellen was ik wel, toen ik mijn moeder vertelde dat ik liever doorging met voetbal dan met paardrijden. Er zat een hoop geld en tijd in. Maar ik wist ook: mama steunt me hoe dan ook. Mijn ouders zaten altijd op de tribune. Juichen, klappen, maar altijd positief. Reflectie deden we thuis. Ik was vroeger áltijd aan het voetballen met mijn broers en hun vrienden. Dat ik, ook in mijn team, vaak het enige meisje was, daar was ik nooit zo mee bezig. Ik moest me soms even bewijzen naar de tegenstander, die dacht: hé lachen, een meisje. Maar als ik ze dan na één actie uitspeelde, was dat ook klaar. Ik wilde al heel lang naar PEC Zwolle, dat zij me belden is een droom die uitkwam. Mijn droom is nog steeds om prof te worden, maar ik heb wel een plan B. Ik ga in Amerika biologie studeren, waar ik het kan combineren met voetbal aan de universiteit.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.