Makelaar Mandy: ‘‘Zeg dat ik moet gaan,’ zegt hij zacht’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Vrijdag 23 oktober

‘Je deed een beetje onaardig.’
Tijn zegt het terwijl hij zijn trui aantrekt. Ik zit op de rand van zijn bed en zoek met mijn voet naar mijn tweede sok.
‘Tegen Willemijn?’
‘Ja.’
‘Ze begon over mijn kantoor.’
‘Ze feliciteerde je.’

Ik vind mijn sok onder het bed. Daar moet ik bijna helemaal voor op de grond gaan liggen.
‘Dat weet ik.’
Wanneer ik overeind kom, staat hij voor me.
‘Ik ken haar nauwelijks.’
‘Dan lijkt aardig zijn me eerlijk gezegd een bruikbaar begin.’
Ik trek de sok aan.

‘Normaler doen’

Hij heeft gelijk. Dat is op zich alleen al vervelend genoeg zonder dat hij er ook nog rustig bij blijft.
‘Misschien vond ik het irritant dat Robbert blijkbaar van alles over mij vertelt.’
‘Hij vertelde dat je een appartement had verkocht.’
‘Ja.’
Ik kijk naar mijn handen.
‘Ik zal de volgende keer normaler doen.’
Tijn buigt zich naar me toe en kust me.
‘Mooi.’
Ik houd hem even vast bij zijn trui.
‘Het was wel fijn met jou.’
We zoenen.

Ellen

Op kantoor begint de dag met drie telefoontjes achter elkaar. Daarna komen de foto’s van Ellen binnen. Ze zijn prachtig. De fotograaf heeft het licht goed gevangen en zelfs de keuken lijkt ruimer dan ik me herinner.
Ik stuur ze door. Ellen belt binnen tien minuten.
‘Die kunnen toch niet allemaal online?’
‘Waarom niet?’
‘Dan hebben mensen alles al gezien.’
‘Dat is een beetje de bedoeling.’

Ze moet lachen. We bespreken de laatste dingen en wanneer we ophangen, heb ik weer zin in mijn werk.
Om kwart over vijf ben ik alleen nog bezig met de verkooptekst. De deur staat niet op slot. Buiten lopen mensen met boodschappentassen langs. Iemand trekt een hond mee die uitgebreid mijn gevel wil onderzoeken.
Dan gaat de deur open.
‘Zo. Hier zit je dus.’
Ik kijk op.

De BN’er

Hij staat in mijn kantoor.
Mijn BN’er.
Donkere jas, één hand in zijn zak. Zijn andere hand ligt nog op de deurklink. Hij kijkt rond en dan naar mij.
‘Mooi geworden.’
Mijn hart geeft een harde klap.

‘Wat doe jij hier?’
‘Ik was in de buurt.’
‘Dat is geen antwoord.’
Hij sluit de deur.
Ik sta op. Mijn stoel rolt achteruit tegen het kastje.
‘Je had kunnen bellen.’
‘Dan had je gezegd dat je geen tijd had.’
‘Misschien had ik geen tijd gehad.’

Herinneringen

Zijn blik blijft op me rusten.
‘Heb je die nu?’
Ik zou onmiddellijk nee kunnen zeggen.
Maar ik doe het niet. Ik kijk hem aan en voel mijn bloed in mijn hoofd ruisen.
En daar baal ik al van voordat hij zijn jas losmaakt.
Onder zijn jas draagt hij een overhemd. Het bovenste knoopje is open. Zijn prachtige borst. Een krullerig haartje piept tevoorschijn.

Ik herken de geur wanneer hij dichterbij komt en mijn hoofd maakt er zonder overleg een hotelkamer van.
Een andere middag. De gordijnen half dicht. Ik stond voor de spiegel en probeerde mijn oorbel vast te maken toen hij achter me kwam staan.
Hij had niets gezegd.
Alleen mijn haar over één schouder geschoven.
Ik herinner me zijn mond tegen mijn hals. Mijn eigen gezicht in de spiegel, plotseling niet meer bezig met die oorbel. Hoe ik achterover tegen hem leunde en hij bleef wachten tot ik me naar hem omdraaide.
‘We moeten zo weg,’ had ik gezegd.
Hij had naar mijn mond gekeken.
‘Echt waar?’
Zijn hand gleed over mijn ribbenkast. Mijn taille. Mijn bekken. Vingers die in mijn slipje schoven…
Uiteindelijk waren we veel te laat geweest.

Geen geld

Nu staat hij bij mijn bureau en ik voel die herinnering tot in mijn knieën.
‘Je ziet er goed uit.’
‘Ik zie eruit alsof ik de hele dag gewerkt heb.’
‘Dat kan allebei.’
Hij glimlacht.
Ik denk aan Tijn die vanmorgen mijn sok onder het bed vandaan had kunnen halen, maar me gewoon mijn eigen onhandige zoektocht liet doen. Aan zijn mond. Aan de zoenpartij. Lief. Fijn. Maar niet half zo geil als de hand van mijn seksvriendje in mijn slip terwijl ik voor de spiegel stond.
‘Ik heb je aan de telefoon al gezegd—’
‘Dat je geen geld wilt. Dat weet ik.’
‘En geen afspraak.’
Hij knikt.

‘Ik mis je’

‘Daarom kom ik kijken of je dat ook zegt als ik hier sta.’
Ik staar hem aan.
‘Dat is behoorlijk arrogant.’
‘Ja.’
Geen verdediging. Geen grapje.
Hij staat nu dichtbij genoeg om me te raken, maar doet het niet.

‘Ik mis je, Mandy.’
Mijn handen liggen op de rand van mijn bureau. Ik voel het gladde blad onder mijn vingers.
‘Je kunt niet zomaar binnenkomen en denken dat alles weer hetzelfde is.’
‘Dat denk ik niet. Echt. Heus niet.’
Zijn blik zakt heel even naar mijn mond.
‘Maar een man mag hopen. Toch?’
Ik merk dat ik mijn adem inhoud.
‘Zeg dat ik moet gaan,’ zegt hij zacht.
Buiten schuift de hond opnieuw langs mijn raam. Zijn baasje trekt aan de riem.
Ik kijk naar de man voor me.
Hij wacht.
En ik krijg dat ene woord niet over mijn lippen.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Tegenover me zit de man naar wie ik al de hele middag uitkijk. Toch kijk ik langs zijn schouder’

Makelaar Mandy: ‘‘Wat vraagt ze?’ Mijn buik reageert voordat ik antwoord geef’

Makelaar Mandy: ‘‘Ik heb zaterdagavond iets leuks gedaan’, zegt ze’

Makelaar Mandy: ‘Ik kijk naar het brood. Dan naar haar naam. Ik mis haar.’

Makelaar Mandy weekoverzicht: de BN’er wil haar terug en toekomstplannen met Maureen