Eveline: ‘Emiel en ik staarden naar de mail. We konden het niet geloven’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Sophia
Emiel en ik staarden naar de mail. In plaats van in het Italiaans was hij dit keer geschreven in het Engels. Onder Sophia’s naam een logo. Erboven drie prachtige Italiaanse namen. Zo’n naam waarvan ik vroeger droomde dat ik ooit een vriend kreeg met zo’n prachtige, exotische brei aan letters.
De week ervoor kregen we onze eerste mail van Sophia. Of we drie kamers wilden blocken voor tien dagen. Eerst dachten we dat het een grap was. We horen weleens dat oplichters zo te werk gaan. Maar onderaan deze laatste mail stond: We have just paid the invoice.
High five
We konden het niet geloven. Nooit hadden we zo’n slecht seizoen als in 2026. Onze inkomsten waren dramatisch, net als bij collega-B&B’s in heel Europa. De hitte, benzineprijzen, financiële keuzes, bosbranden… iedereen bleef liever thuis. Elk kwartier checkte Emiel onze bankrekening. Twee dagen later was het daar. We keken elkaar aan en deden een high five. Deze maand konden we onze rekeningen betalen!
Luciano, Giuseppe en Giancarlo
Vijf dagen later kwamen ze: onze Luciano, Giuseppe en Giancarlo. Donkere bossen haar en vermoeide koppies. Ze hadden dertien uur gereden, met z’n drietjes voorin een bestelbus. Op hun T-shirts en de bus stond het logo dat we herkenden. Ze spraken geen woord over de grens, enkel Luciano sprak zes woorden Frans. Ze waren ingehuurd door een bedrijf tien minuten verderop voor een fikse metaalbewerkingsklus. De grootste, een oerbonk van het type ‘ik doe mee met Sterkste Man van Nederland en trek een vrachtwagen aan een touw’, koos de roze kamer. De andere twee vonden alles prima. Ze aten snel en doken hun bed in.
Briefje
‘Wat eten jullie tussen de middag?’ vroeg ik tijdens het ontbijt. Ze haalden hun schouders op. Drie van die kolossen van kerels. De hele dag lassen en sjouwen zonder lunch. Ik kon het niet verkroppen. In de keuken smeerde ik vlug broodjes, propte ze in een koelbox met drie blikjes sinas en voor elk een minimars. Ze konden het niet geloven. Ik kreeg hem leeg terug met een briefje erin.
Merci Bocoep ♥
Mammina
Vanaf toen heette ik mammina. Elke ochtend wanneer zij ontbeten, smeerde ik hun lunchpakket. Koekje erbij. Pakje appelsap. Banaantje.
“Heb je dat gezien?” vroeg Emiel na dat eerste ontbijt. Hij wees naar boven, wat natuurlijk een beetje dom was, want daar kan ik niet meer komen.“Hun bedden zijn al opgemaakt. Nog strakker dan ik het doe.”
Alles was schoongemaakt. Hun schoenen stonden naast elkaar in de kast.
‘Die mogen altijd terugkomen’
Tien dagen bleven ze. En tien dagen genoten we van ons drietal. Onze roze oerbonk glunderde bij alles en zei tientallen keren per dag merci bocoep. We gaven ze cadeautjes. Zij brachten ijsjes mee.
Nu zijn ze weg. Ik zie ze nog naar hun bus lopen, Luciano achteraan met de rode koelbox. “Die mogen altijd terugkomen”, fluisterde Emiel in mijn nek toen we ze uitzwaaiden. Ik gaf hem een kus. Emiel heet gewoon Hendriks en daar is niets Italiaans aan. Maar eerlijk gezegd zou ik met niemand willen ruilen.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
