Na 3 jaar revalideren zwom Winnifred het Engelse Kanaal over

Oplichting

Winnifred: “Wat ik voelde toen ik na zeventienenhalf uur zwemmen de Franse kust raakte? Een enorme opluchting. En er was één gedachte die in mij opkwam: ik ben beter. Dat was zo’n helend moment voor mij. Ik krijg nu weer tranen in mijn ogen als ik daarover vertel”, zegt Winnifred. “Ik wilde het Engelse Kanaal overzwemmen om aan mezelf te bewijzen dat ik sterker kon terugkomen dan ooit tevoren. Door mijn ziekte besefte ik dat het leven kort is en dat het dus niet zo handig is om dingen uit te stellen.

Dertig procent

“Toen ik op 31 december 2022 ja zei op de vraag of ik het Kanaal wilde overzwemmen, besefte ik dat de kans helemaal niet zo groot was dat ik het zou halen. Slechts dertig procent van de mensen die het probeert, lukt dat ook daadwerkelijk. Maar daar ging het me niet om. Op 25 augustus 2025 tikte ik de Franse kust aan. Ik had geen idee hoe laat het was, de zon ging al bijna weer onder. Ik besefte dat ik door dit hele proces zoveel mentaal en fysiek sterker was geworden. Alle onzekerheid over of ik ooit nog écht beter zou worden, viel in één keer van me af.”

Hersenschade

De ziekte waarover Winnifred het heeft gaat over de hersenschade die ze opliep nadat ze niet één, maar twee hersenschuddingen kreeg. De eerste keer was tijdens de winter van 2021, toen ze tijdens het schaatsen uitgleed en hard op haar achterhoofd viel. Drie maanden daarna werd ze aangereden door een auto terwijl ze naar de sportschool fietste. Ditmaal waren de gevolgen desastreus. Haar klachten werden niet minder, maar juist steeds erger. Op een gegeven moment kon ze nauwelijks meer functioneren. “Ik had afasie, ik kon mijn woorden niet meer goed vinden. Niemand kon mij vertellen wat er aan de hand was, terwijl ik een gigantische lijst klachten had. Sommige klachten waren heel raar. Ik kon bijvoorbeeld opeens geen Engels meer spreken, terwijl ik een Engelstalige opleiding heb gevolgd en veel in het buitenland ben geweest. Ik kon mijn emoties niet meer goed reguleren, had last van tinnitus – oorsuizen dus – en was angstig. Omdat ik niet op woorden kon komen, kon ik ook niet goed vertellen wat er met mij aan de hand was.”

Simpele woorden

Zelfs simpele woorden verdwenen uit haar hoofd. “Ik pakte een lepel van de tafel en wist opeens niet meer hoe dat in het Engels heette. Ik wist dat ik het hoorde te weten, maar ik wist het gewoon niet meer. Ook Nederlandse woorden was ik kwijt. Ik noemde een supermarkt bijvoorbeeld steeds een ‘boodschappenwinkel’. Daar maken mijn vriend Pim en ik nog steeds grapjes over.”

Hersenmist

Daarnaast had Winnifred last van hersenmist. “Het voelde alsof ik mijn hersenen kwijt was. Ik denk dat ik nog maar op vijf tot tien procent van mijn cognitieve capaciteit functioneerde. Als Pim over zijn werk vertelde, was ik na twee zinnen alweer kwijt wat hij zei. Ik deed erg mijn best om het te begrijpen, maar dat lukte niet en daardoor kon ik ook niet goed reageren. Dat vond ik ook erg voor Pim. Normaal gesproken hadden we een leuk gesprek gehad, maar nu voelde het alsof hij geen partner meer had.”

Glazen stolp

Ze vergelijkt die periode met leven onder een glazen stolp. “Ik had lieve vrienden en familie om me heen, iedereen deed zijn best, maar ik kon niet bij mijn omgeving komen. Dat gevoel van isolatie vond ik het ergste van mijn ziekte. Niemand kon mij vertellen of het normaal was dat ik mijn woorden kwijt was en of ze ooit weer terug zouden komen. Dat vond ik angstaanjagend.” Na haar hersenschuddingen had de huisarts Winnifred verteld dat ze rustig aan moest doen, dan zou het vanzelf weer goed komen.

Revalidatiecentrum

Maar dat gebeurt niet. Sterker nog, ze gaat alleen maar achteruit. Na een jaar vertelt de huisarts dat ze naar een revalidatiecentrum mag. Daar zal de focus liggen op de acceptatie van haar klachten. Dat ze ooit nog beter wordt, moet ze maar uit haar hoofd zetten. Het maakte Winnifred woedend, zo schrijft ze in haar boek Hoofd boven water. Op dat moment ging er een knop om bij haar. “Nog voordat ik thuis was, zweerde ik aan mezelf dat ik hoe dan ook beter zou worden dan ik was op deze dag, de dag van het vonnis.”

Lees ook Cindy had uitgezaaide kanker en nog vijf maanden te leven: sporten werd haar redding

Onderzoeken

Samen met Pim verdiepte Winnifred zich in allerlei onderzoeken en experimentele behandelingen. Zo ontwierp ze haar eigen revalidatietraject. Het ging in het begin moeizaam, niet alle oefeningen hielpen en het kostte haar veel energie. Maar dan is er opeens een kleine doorbraak. “Voor het eerst in anderhalf jaar had ik even geen hoofdpijn meer. Het was maar tien minuten, maar het was wél tien minuten. Zie je wel, dacht ik euforisch, ik ben niet stuk! Tranen van opluchting en verbazing liepen over mijn wangen.”

Stapjes vooruit

Vanaf dat moment waren er steeds meer stapjes vooruit. Vijf maanden later zat Winnifred op oudjaarsavond alleen aan de keukentafel. Ze werkte inmiddels twintig uur per week als receptioniste, maar was nog lang niet beter. Feestjes waren nog te veel voor haar. Pim heeft ze naar een oudejaarsavondfeestje gestuurd. “Ik dacht: ik wil niet dat zijn leven ook stilstaat. Dat ik nog niet beter was, betekende niet dat zijn leven óók moest stilstaan.”

Het Kanaal

Om zes uur ging opeens de telefoon. Het was Richard Broer, een bekende Nederlandse Kanaalzwemcoach. Winnifred had op haar 21ste gehoord over een vrouw die het Kanaal tussen Engeland en Frankrijk had overgezwommen. Dat fascineerde haar. “In de jaren daarna had ik af en toe eens bij wat mensen geïnformeerd hoe dat precies werkte, ik herinner me vaag dat ik ook ergens mijn telefoonnummer had achtergelaten. Hoe Richard nu bij mij terechtkwam, weet ik nog steeds niet. Wat ik wel weet, is dat hij vroeg: ‘Wil jij het Engelse Kanaal overzwemmen?’ Er viel een doodse stilte aan mijn kant van de lijn. Hoe reageer je daar nou op? Hij wist natuurlijk niet wat er met mij aan de hand was. Het werd een vrij kort gesprek. Hij vertelde dat hij de volgende dag de boten voor 2025 ging boeken. Als ik mee wilde, moest ik dat hem de volgende ochtend laten weten.”

Keerpunt

Winnifred twijfelde. “Ik dacht: dit is heel ver van mijn bed. Maar ik had ook niks meer te verliezen. Ik had eigenlijk al zo veel verloren. En ik wist: er zit waarde in iets proberen, ook als het misschien niet lukt. Dat is voor mij een keerpunt geweest.” Ze hield haar plan daarna lange tijd geheim. “Ik moet eerst bewijs voor mezelf opbouwen. Ik had nog nooit verder dan drie kilometer gezwommen, laat staan in open water. Dus ik dacht: eerst maar eens kijken of ik het überhaupt leuk vind.”

IJmeer

Negen maanden later deed ze mee aan een lange zwemtocht in het IJmeer. Daarna vertelde ze aan steeds meer mensen over haar plan om het Kanaal over te zwemmen. Haar moeder vond het spannend, op zijn zachtst gezegd. “Al gunde ze mij uiteindelijk om mijn dromen waar te maken. Een van de redenen waarom ik het zo lang niet heb verteld, is dat ik het er niet bij kon hebben dat mensen zouden zeggen: waarom doe je dit, dat gaat je nooit lukken.”

Lees ook Anne herstelde van haar eetstoornis: ‘Het gevecht ligt niet op je bord, maar speelt zich af in je hoofd’

Trainen

Winnifreds training voor het zwemmen bestond uit een fysiek, mentaal en logistiek deel. Uiteindelijk trainde ze zeven tot tien uur per week – naast de fulltimebaan die ze inmiddels had. In het weekend zwom ze soms zes uur achter elkaar. “Ik probeerde mijn trainingen mentaal moeilijker te maken dan het Kanaal zelf. Ik geloof erin dat als je het in je training aankunt, je het later in het echt ook kunt.”

Negatieve stem

Ze zwom in het donker, met honger, in harde wind en tegen de stroming in. Ook liet ze haar vriend Pim bewust zeggen dat ze iets moest doen op momenten dat ze daar eigenlijk geen zin in had. Ze wilde leren omgaan met omstandigheden die ze niet zelf kon controleren. “Je krijgt op een gegeven moment een negatieve stem in je hoofd die zegt: misschien kunnen we beter stoppen. Ik heb die stem een naam gegeven: Negative Nancy. Mijn lijf probeerde me natuurlijk te beschermen. Als je iets doet wat buiten je huidige grenzen ligt, zegt je lichaam vrij snel: stop maar, dit is geen goed idee.” Maar ze leerde die stem niet te bestrijden. “Ik zei dan: dankjewel Nancy, ik snap dat je me probeert te beschermen, maar om ons doel te bereiken, hebben we dit stukje training nu wel nodig. Dus ik ga er op dit moment niet naar handelen.”

Donker en koud

Op 25 augustus 2025 was het zover. Winnifred sprong midden in de nacht het Engelse water in. Haar sportteam zat op de boot, met onder andere vriend Pim en vriendinnen Jesse en Mandy. Ook online leefden veel mensen mee. Maar in het water was Winnifred uiteindelijk alleen. De eerste zes uur waren het zwaarst, vertelt ze. Het was donker en koud, en ze moest overgeven. “Ik had tijdens mijn trainingen geoefend op dit soort situaties, maar in het Kanaal kwam het veel harder binnen dan ik had verwacht. Ik wilde bij iedere slag stoppen. Ik wist dat veel mensen die hun oversteek niet halen, in de eerste uren stoppen. Daarom had ik tegen mezelf gezegd: vóór het licht wordt, ga ik sowieso niet het water uit.”

Kwal

Daaraan hield ze zich. Zelfs toen er een kwal in haar badpak terechtkwam! “Ik dacht: ga ik nu een minuut besteden aan het eruit halen van die kwal, met het risico dat ik daardoor in een andere stroming terechtkom? Ik heb ‘m laten zitten.”

Proces

Wat haar onderweg op de been hield, was niet de angst om het Kanaal wel of niet te halen. “Voor mij ging het om het proces. Als ik alles had gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag en ik zou het onverhoopt niet halen, was dat ook oké. Dan zou ik het jaar daarna gewoon terugkomen.” Na vijf tot tien uur zwemmen gebeurde iets wat Winnifred nooit meer zal vergeten. Ze kreeg het gevoel dat ze onderdeel wordt van een groter geheel. “Ze noemen dat ‘the oceanic feeling’. Dat komt vaker voor bij hele lange duursporten. Je bent niet meer zozeer alleen jezelf, maar onderdeel van de wereld om je heen. Ik voelde zoveel compassie voor andere mensen, maar ook voor de wereld. Ik werd er rustig van. Ik dacht: we zijn eigenlijk maar een klein stipje op deze aarde.”

Helend moment

Op dat moment wist ze nog niet hoe lang ze nog moet zwemmen. De Franse kust was in de verte zichtbaar, maar de zon begon al te zakken. “Ik dacht: als we nog een nacht door moeten, dan kan ik dat ook. Ik had voor het eerst het gevoel: mijn lijf is zoveel sterker dan ik dacht. Als het nodig is, is het er gewoon voor je.”
Na 17,5 uur zwemmen raakte ze de Franse kust aan en daar was het: de opluchting en dat helende moment waarop ze besefte dat ze beter was. Deze overwinning voelde voor Winnifred groter dan alleen het volbrengen van een zwemtocht. “Ik ben het Kanaal gaan overzwemmen om mezelf te laten zien dat ik sterker terug kon komen dan ooit. En dat is gelukt. Niet alleen de oversteek, maar ook het beter worden.”

Herstelperiode

Tijdens de herstelperiode na haar twee hersenschuddingen leerde Winnifred om vooral naar de input te kijken: wat kan ik vandaag doen om een klein stapje vooruit te zetten? “Op sommige dagen zie je resultaat, op andere lijkt het alsof je achteruit bent gegaan. Maar ik geloof er heilig in dat als je iedere dag doet wat binnen je mogelijkheden ligt, de output vanzelf komt.” Dat principe wil ze ook anderen meegeven. “Ik gun mensen dat ze meer kunnen genieten van het gewoon doen. Als je iets in je hoofd hebt, vind dan de moed om het te proberen, ongeacht de uitkomst. Er zitten zulke mooie avonturen achter dingen gewoon proberen.”

Succes

Misschien is dat voor Winnifred inmiddels wel de definitie van succes. “Dat je jezelf de ruimte gunt om dingen te proberen die je graag wilt doen.” Als ze één zin mocht meegeven aan de vrouw die drie jaar geleden midden in haar revalidatie zat, weet ze onmiddellijk wat ze zou zeggen. Ze glimlacht en krijgt opnieuw tranen in haar ogen. “Het komt wel goed.”

Tip van de redactie: Hoofd boven water – Winnifred Noorlander

Een krachtig verhaal over het overwinnen van fysieke en mentale grenzen door het trainen van een positieve mindset, en het bewijs dat je sterker bent dan je denkt.

Shop hier