Macy: ‘Mijn ouders slaan de verjaardagen van hun kleinkinderen over’

Alleen een appje

Macy: “Op de vierde verjaardag van onze zoon Mees waren mijn ouders alleen even bliksemsnel op de koffie. Mijn vader had een witte envelop bij zich met twintig euro erin. Geen cadeautje, geen ballon, zelfs geen kaartje. Hij gaf de envelop aan Mees alsof hij iets afrekende bij de kassa. Een maand later was zijn broertje Seb jarig. Toen kwamen ze helemaal niet. Er lag ook geen kaartje in de bus. Alleen een appje met: ‘Gefeliciteerd met jullie kleine man.’ Dat bericht heb ik zogenaamd nog steeds niet geopend.

Stukje wraak

Ik weet dat het kinderachtig is. Maar het niet verschijnen van die twee blauwe vinkjes is een soort klein stukje wraak dat ik mezelf gun. Ik heb mijn ouders nu ook al een half jaar niet meer gezien. Ik kan het eerlijk gezegd niet meer opbrengen. Vooral hun afstandelijke houding naar de jongens doet me ontzettend veel pijn. Als het alleen om mij zou gaan, zou ik mijn schouders ophalen. Laat maar. Maar het gaat nu om mijn kinderen. Geen contact is beter dan keer op keer gekwetst worden.”

Kille reactie

“Eigenlijk had de reactie van mijn ouders op de aankondiging van mijn zwangerschap, me nu bijna zes jaar geleden al moeten waarschuwen. Ik was 21, toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Mijn vriend en ik waren ontzettend blij. Het was niet allemaal perfect gepland, maar het kind was meer dan welkom. Ik dacht dat mijn ouders net zo blij voor ons zouden zijn. Misschien niet meteen springen, huilen en me omhelzen, maar blij. Mijn moeder zei alleen: ‘Tja. Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden.’ Dat was het. Mijn vader zuchtte en zei helemaal niks. Ik voelde me ineens heel klein. Ik was geen zestien, maar een volwassen vrouw. Door hun reactie voelde ik me alsof ik iets verschrikkelijks had gedaan.

Door het dolle

Mijn schoonouders reageerden totaal anders. Die waren door het dolle. We mochten de babykamer met spullen van hen inrichten en mijn schoonmoeder ging steeds mee naar de verloskundige. Mijn ouders informeerden nergens naar. Mijn moeder deed alsof mijn zwangerschap niet bestond. Ze vroeg bijna nooit hoe het met me ging. Ze heeft nooit een echo gezien. Er kwam geen cadeautje, geen eerste rompertje, geen knuffeltje. Ik vond dat heel verdrietig, maar ik probeerde mezelf steeds voor te houden dat niet iedereen zo uitbundig is. Misschien kwam het gevoel later, als ze haar kleinkind echt zou zien.

Twijfelen

In het begin leek dat ook zo. Mijn moeder Renée is altijd kraamverzorgster geweest. Toen Mees geboren was, kwam ze bij ons kramen. Ze wist precies wat ze moest doen. Ze pakte Mees, verschoonde hem, gaf mij advies en bleef soms expres langer, zodat ik rustig kon slapen. Ik heb die week echt genoten van haar aanwezigheid. Maar achteraf ben ik gaan twijfelen. Was ze daar als mijn moeder? Of als kraamverzorgster Renée? Dat klinkt hard, maar ik kan die gedachte niet helemaal uit mijn hoofd krijgen. Zeker niet als ik kijk naar hoe weinig belangstelling ze later voor Mees en Seb heeft gehad.”

Feestmaatjes

“Het gekke is, mijn band met mijn ouders was tot mijn zwangerschap bizar goed. Ik heb jonge ouders. Ze zijn beide nog geen vijftig. Mijn vader was 22 toen ik werd geboren. Hij scheelt dus net zoveel met mij als ik met Mees. Mijn ouders waren vroeger heel vrij. Mijn vrienden vonden ze geweldig. Ze gingen mee uit, we kwamen elkaar tegen op festivals en feesten. Mijn moeder wilde ook absoluut niet dat ik haar ‘mama’ noemde. Dat vond ze te ouderwets. Ik noemde haar Renée, mijn vader altijd gewoon Hans. Er zijn avonden geweest dat we met z’n drieën en later met Yuri erbij, op stap gingen. We dansten tot diep in de nacht en soms gebruikten we ook een pilletje. Dat klinkt misschien heftig, maar zo was ons leven toen. Renée en Hans waren voor mijn gevoel eerder vrienden dan ouders.

Gezond zijn

Toen ik zwanger werd, veranderde dat ineens. Ik had geen behoefte meer aan uitgaan. Ik was misselijk, moe en later natuurlijk enorm zwanger. En vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, wilde ik gezond zijn en heb ik geen drugs meer gebruikt en niets meer gerookt. Volgens mij vonden mijn ouders het vooral jammer dat ik niet meer beschikbaar was voor hun oude leven. Ze raakten hun uitgaansmaatjes kwijt. Mijn moeder heeft later letterlijk gezegd dat ze zichzelf veel te jong vond om oma te zijn. Ze wilde ook niet dat de kinderen haar oma zouden noemen. Ze moesten ‘Nene’ zeggen. Ik begreep het wel, ze wilde immers ook niet dat ik haar mama noemde, maar toch vond ik het pijnlijk.

Lees ook 5 redenen waarom grootouders zo belangrijk zijn voor kleinkinderen

Niet gemeen

Het liefst wilden Renée en Hans geen grootouders zijn, in de letterlijke zin van het woord. Ze riep ook wel eens dat ze een hekel had aan die vrouwen die alleen maar over de kleinkinderen konden praten. Maar dat betekent niet dat ze gemeen waren. Juist niet. Mijn moeder heeft ook lieve dingen gedaan voor Mees. Ze heeft een paar keer opgepast en toen hij zware oorontsteking had, ging ze mee naar de eerste hulp. Dat vond ik toen heel fijn. We zijn ook eens met z’n allen naar een pretpark geweest en er is een foto van mijn moeder en Mees toen hij ongeveer een jaar was. Ze zitten samen op de grond en lachen allebei heel hard. Echt zo’n blik waarvan je denkt: kijk, dit is toch geweldig? Als ik die foto nu zie, schieten de tranen in mijn ogen. Dan denk ik: waarom kon het niet gewoon zo blijven?”

Van mama naar moeke

“Onze band verslechterde eigenlijk, toen ik weer zwanger raakte van onze tweede zoon. Ik had geen energie en zat veel thuis. Na de bevalling kreeg ik de zwangerschapskilo’s er moeilijk af en droeg wat meer makkelijk zittende joggingpakken. Mijn moeder vond dat niks. Ze zei letterlijk dat ik ‘echt een moeke was geworden’.
Ons contact werd minimaal. Mijn ouders kwamen minder vaak spontaan langs. Als we afspraken maakten, werd er steeds vaker afgezegd. Soms moest mijn moeder werken, soms had mijn vader een sportwedstrijd of ze gingen naar een trancefestival, zoals wij vroeger ook samen deden.

Contact zoeken

Op zichzelf allemaal redenen die konden kloppen. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik eigenlijk altijd degene was die contact zocht. Ik stuurde foto’s van de jongens. Ik vertelde over de eerste zwemles, de eerste tand, de eerste woordjes. Soms kwam er helemaal geen reactie. Of alleen: ‘Leuk.’ Dan had ik een foto gestuurd waar ik zelf helemaal blij van werd en kreeg ik één woord terug. Extra pijnlijk, omdat mijn schoonouders wel die superlieve opa en oma waren.

Schoonouders

Mijn schoonmoeder heeft een mini album in haar tas met minstens honderd kleine foto’s van de boys. Te schattig. Ze komen ook elke zondag langs en verder zijn ze er met elk hoogtepunt. De jongens boffen enorm met hen. Maar daardoor mis ik mijn eigen ouders zo erg. Vooral op verjaardagen. Mijn schoonouders zijn er altijd. Mijn zwager en schoonzus en hun gezinnen. Mijn nicht en haar man komen. Vriendjes en vriendinnetjes staan met cadeautjes voor de deur. Ik bestel iedere keer een themataart en iedereen zingt mee als de kaarsjes mogen worden uitgeblazen.

Wegblijven

Mijn ouders bleven steeds vaker weg. De eerste verjaardagen van de jongens sloegen ze sowieso over. Volgens mijn moeder had een baby daar toch geen weet van. ‘Ze hebben toch geen idee wat een verjaardag is’, zei ze. Ik snapte ergens wat ze bedoelde, maar toch deed het pijn. Want ík wist het wel en ik schaamde me rot tegenover de anderen dat mijn eigen ouders ontbraken. Toen de jongens ouder werden, kwamen ze wel, maar nooit lang. Ze vonden het te druk en bleven eigenlijk alleen voor het taart- en fotomoment. Daarna vertrokken ze weer. Ik merkte dat ik er stress van had. Ik was de hele dag bezig met hoe laat ze zouden komen en hoe lang ze zouden blijven.

Zakelijk

Bij Mees’ vierde verjaardag voelde ik al dat ze niet lang zouden blijven. Ze wilden ook geen gebakje, want ze ‘waren op dieet’. En toen kwam mijn vader ook nog met die witte envelop. Mees keek beteuterd. Hij zat op een pakketje te wachten. Niet omdat hij iets duurs wilde, maar omdat hij op die leeftijd gewoon blij werd van een doos met inpakpapier. Een plastic hark en schep van vier euro vond hij geweldig, alleen al omdat ze zo groot waren. Toen mijn vader de envelop aan hem gaf en zei dat er geld in zat, snapte Mees niet wat hij ermee moest. Hij keek naar mij en mijn hart brak. Mijn ouders hoeven geen dure cadeaus te kopen. Maar dit voelde zo zakelijk. Alsof ze even geld kwamen afgeven om daarna weer snel weg te kunnen. Na een kwartier stapten ze inderdaad op.

Stil

Een maand later was Seb jarig. Toen kwamen ze helemaal niet. Dat vond ik nog wel erger. Er was geen excuus, geen kaartje, alleen een appje aan het eind van de middag. Ik had die dag de hele tijd naar de voordeur gekeken, zonder dat ik dat eigenlijk wilde. Naar iedereen die binnenkwam met een cadeau, een knuffel of een kus voor Seb. En steeds was mijn vader er niet. Mijn moeder ook niet. Na die verjaardag dacht ik: nu is het genoeg. Ik ga ze ook niet meer uitnodigen. Niet voor feestdagen – ze zijn sowieso altijd al op wintersport met de kerst – en ook niet meer voor feesten en partijen. Yuri drong daar ook op aan. Hij kon het altijd prima met Renée en Hans vinden, maar voor hem was het ook klaar. Vanaf dat moment wilden we het contact echt van hun kant laten komen. Maar sindsdien is het stil, op een enkel standaardappje na.”

Stapavonden

“Mijn moeder heeft nooit echt uitgelegd waarom ze zo weinig contact wil met ons en ik ben te schijterig om er naar te vragen. Mijn ouders zijn geen slechte mensen. We waren ooit vrienden, feestmaatjes, bijna leeftijdsgenoten. Misschien waren we wel té close. Toen ik kinderen kreeg, veranderde dus alles. Vooral van mijn kant, dat besef ik goed. Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze onze stapavonden samen zo mist. Maar dat leven is voor mij echt een afgesloten hoofdstuk.

Hoop

Binnenkort wordt Mees 5. Ik heb hem al voorbereid dat oma Nene en opa Hans er niet zullen zijn. Ik zeg dat ze het druk hebben, maar wel veel van hem houden. Hij is nog klein, voor hem is dat voldoende. Seb krijgt er al helemaal niets van mee, die is gewoon een blij, vrolijk ei. Gelukkig met alle lieve mensen om zich heen. Ik blijf ergens hopen dat ze op een dag weer gewoon mijn ouders willen zijn en opa en oma voor mijn jongens. Maar ondertussen ga ik niet meer wachten tot zij bepalen hoe een verjaardag van mijn kinderen eruitziet.

Knalfeest

Ik ga dus een knalfeest van Mees z’n vijfde maken. Echt een piratenfeest waar hij nog weken over praat. De tuin vol slingers, zijn vriendjes allemaal erbij geschminkt en verkleed en waarschijnlijk veel te veel taart en snoep. Hij mag zelf kiezen wat we doen. Als hij een springkussen wil, komt er een springkussen. Als hij alleen maar met zijn vriendjes wil voetballen, gaan we voetballen. Ik ga die dag niet naar de voordeur staren. Ik ga niet denken: zouden ze toch nog komen? Ik wil alleen maar kijken naar mijn zoon die vijf wordt.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.