Makelaar Mandy: ‘Zijn hand glijdt naar mijn dij. Ik bijt zacht op zijn onderlip’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Donderdag 10 september

De dag begint met pizzadorst.
Ik wil water. Een bergbeek vind ik ook prima. En dus schenk ik op kantoor mijn tweede glas water in terwijl het nog niet eens tien uur is.
De lijst van Maureen ligt nog op mijn bureau.
Appelgaard. Huurcommissie Sander. Van Houten. Kleine opdrachten. Kosten die kunnen schuiven.
Ik staar ernaar terwijl ik koffie drink en een lijst maak met ideeën hoe ik meer geld kan binnenharken.

Robbert

Rond elf uur komt Robbert binnen met een gereedschapskist.
Hij hurkt bij het kastje. ‘Dit is geen kastdeurtje meer. Dit is een noodkreet. Heb je hem niet horen roepen?’
‘Kun je het maken?’
‘Ik kan bijna alles maken wat niet praat.’
‘Jammer. Anders zou ik mezelf in de aanbieding gooien voor een reparatie-sessie.’
Hij kijkt op. ‘Dat was een vrij brede hint.’
Hij draait twee schroeven los, rommelt in zijn kist en vindt precies het dingetje waarvan ik niet eens wist dat het bestond.

Willemijn

‘Dus,’ zeg ik, veel te casual, ‘Je gaat cultureel vanavond?’
‘Willemijn heeft kaartjes voor een fototentoonstelling.’
‘Een fototentoonstelling? Serieus?’
‘Ja. Mensen aan muren. In zwart-wit. En ik vrees dat er geen foto’s tussenzitten van tractors.’
‘Heftig.’
‘Ik heb een schoon overhemd in mijn tas. Zelf gestreken.’
Daar voel ik weer dat flauwe prikje.
Willemijn met kaartjes. Willemijn met een cultureel avondje. Willemijn die blijkbaar iets in Robbert omhoogtrekt waar hij zelfs een overhemd voor meeneemt.
‘Leuk,’ zeg ik.

‘Leuk met tanden’

Hij kijkt niet op van het scharnier. ‘Au.’
‘Wat heb je je pijn gedaan?’
‘Nee, maar jouw leuk klonk als een leuk met tanden.’
‘Niet waar.’
‘Mandy.’
Ik zwijg.

Hij draait het laatste schroefje vast en doet het deurtje open en dicht. Perfect.
‘Krijg je iets van me?’ Ik loop naar mijn tas om eventueel mijn portemonnee te pakken.
‘Laat zitten mens. Ik ben je vriend. Het was één scharnier.’
‘En benzine. En tijd.’
‘Koop maar een keer koffie als je weer rijk bent.’
‘Dan wordt het water.’
‘Ook goed. Met een schijfje citroen erin als de economie aantrekt.’

Cultureel doen

Bij de deur draait hij zich nog even om.
‘En als dat ademende ding in dit kantoor ook uit haar scharnier valt, bel je maar.’
‘Jij moest toch cultureel doen?’
‘Ja. Dus graag vóór zeven uur instorten.’
Als hij weg is, kijk ik naar mijn kastdeurtje.
Het zit kaarsrecht.

Tijn

Aan het einde van de middag appt Tijn.
Leef je nog?
Half. Robbert heeft mijn kast gereanimeerd.
Mooi. Dan hoef ik niet voor je kast te komen.
Ik kijk naar mijn scherm.
Waarvoor dan wel?
Zijn antwoord komt meteen.
Om te kijken of jij nog zo bijdehand bent als mijn hand onder je blouse zit.
Ik staar naar mijn telefoon.
Pardon.
Mijn buik reageert alsof iemand een lucifer langs mijn ruggengraat haalt.

‘Grote mond ineens’

Sinds wanneer app jij zo?
Sinds jij denkt dat ik alleen maar naast je kan lopen.
Tijn typt verder:
Ik wil je tegen de deur zetten, Mandy. Niet meer praten. Niet meer wandelen. Niet meer vragen hoe je dag was.
Mijn mond wordt droog.
Buiten loopt iemand langs het raam. Ik draai mijn scherm iets naar me toe, alsof mijn kantoor kan meelezen.
Grote mond ineens.
Ja.

Dit is onverstandig

Er verschijnen drie puntjes.
En als ik binnen ben, wil ik dat jij die deur op slot draait.
Ik slik. Met elke ademteug word ik zenuwachtiger. Wat is dit?
Dit is belachelijk.
Dit is onverstandig.
Dit is precies wat mijn lijf al de hele week nodig had.
Ik typ:
Schiet op.

Sleutel

Tien minuten later staat hij voor mijn kantoor.
Spijkerbroek, donker shirt, haar alsof hij er te vaak met zijn hand doorheen is gegaan.
Ik doe de deur achter hem dicht en draai de sleutel om.
Dat kleine klikje klinkt harder dan ik verwacht.
Tijn hoort het ook. Zijn blik verandert. Niet lief. Niet zacht. Hongerig. Dat is het woord.
‘Weet je zeker dat je dat wilt?’
‘Ik heb de sleutel zelf omgedraaid.’
‘Dat was mijn vraag niet.’
Ik loop naar hem toe. ‘Ja.’

‘Ik meen het’

Hij wacht net lang genoeg tot ik bijna boos word.
‘Tijn.’
‘Wat?’
‘Als je nu naast me gaat staan en vraagt hoe mijn dag was, ga ik gillen.’
Dan lacht hij. Niet breed. Meer met zijn mondhoek. Wat is hij toch gruwelijk sexy. Dat dierlijke maakt me gek.
‘Hoe was je dag?’
‘Ik meen het.’
‘Ik ook.’

Eindelijk

Dan trekt hij me naar zich toe.
De kus is niet voorzichtig.
Eindelijk.
Zijn hand ligt in mijn nek, zijn andere op mijn rug. Niet zoekend, niet graaiend. Aanwezig.
Ik duw hem achteruit tegen mijn bureau.
Deze keer kus ik hem.
Langer. Lager. Rommeliger.

De BN’er door mijn hoofd

Zijn hand schuift onder mijn blouse. Warm tegen mijn zij. Mijn lijf schrikt en wordt wakker tegelijk. Even flitst de BN’er door mijn hoofd. Een hand op mijn middel. Een bevel. Bordeauxrood. Wat als hij hier straks weer voor de deur staat en naar binnen loert?
Ik verstijf.
Tijn stopt meteen.
‘Hé.’
Ik haat het dat ik bijna moet huilen. Ik haat het dat zijn handen stilhouden.
‘Dit is niet door jou.’
‘Oké.’
Geen vraagvuur. Geen beledigde man. Alleen zijn handen die me zacht strelen.
Ik adem uit.

‘Bewijs het dan’

‘Ik wil niet voorzichtig behandeld worden alsof ik van glas ben.’
‘Mooi,’ zegt hij. ‘Ik ben namelijk ook niet braaf. Ik ben voorzichtig met jou. Dat is iets anders.’
Ik kijk hem aan.
‘Bewijs het dan.’
Zijn glimlach komt langzaam terug. Daar is de sexy grijns weer.
‘Doe die deur naar het keukentje open.’
‘Waarom?’
‘Omdat je bureau naar dossiers ruikt.’
Ik begin te lachen.
In het keukentje tilt hij me op het aanrecht alsof ik minder weeg dan mijn problemen. Dat klopt niet, maar ik waardeer de leugen. Mijn knie stoot tegen een pak koffiefilters. Zijn mond zit in mijn hals. Mijn handen in zijn haar.

Alleen Tijn

Tijn kust me weer. Harder. Zijn duim haakt achter de rand van mijn broek en trekt me dichter naar de rand van het aanrecht. Mijn hele lijf beseft tot in elke vezel waar dit naartoe kan gaan als ik dit niet stop.
Maar ik denk er niet over om hem te stoppen.
Zijn hand glijdt naar mijn dij. Warm, stevig, veel te zeker en overheerlijk.
Ik zeg niets.
Ik bijt zacht in zijn onderlip.
Tijn maakt een geluid laag in zijn keel en ineens zijn zijn handen overal. Onder mijn blouse. Over mijn huid. Mijn beha zit binnen drie seconden nergens meer waar een beha hoort te zitten.
Zijn mond volgt.
Ik vergeet mijn kantoor. De dossiers. De koffiefilters. De kans dat er nog iemand op het raam klopt.
Er is alleen Tijn.
Dit.
Wij.
Hoeveel we elkaar hebben gemist zonder het hardop te zeggen.
Voor ik mezelf nog een verstandig mens kan noemen, ligt mijn slipje op de grond en leid ik hem bij me naar binnen.

‘Nog steeds saai?’

Als hij even later zijn voorhoofd tegen het mijne zet, adem ik zwaar en lach ik tegelijk.

‘Nog steeds saai?’

‘Valt wel mee. Vandaag, tenminste.’

‘Dan moet ik vaker oefenen.’

‘Veel.’

Hij kust me nog één keer. Korter nu. Daarna trekt hij mijn blouse recht.

‘Wat doe je?’

‘Je representatief maken voor eventuele late klanten.’

‘Niemand koopt een huis om kwart over zeven.’

‘Dan kennen ze jou nog niet.’

Mijn lippen tintelen als ik hem uitzwaai omdat ik nog wat wil werken.

Maar voor het eerst deze week voelt mijn lichaam niet als onderpand.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Maureen masseert kort mijn schouders en kust mijn kruin’

Makelaar Mandy: ‘‘Ik wil je niet kwijt,’ zegt ze dan. ‘Ik jou ook niet’’

Makelaar Mandy: ‘Dan licht mijn telefoon op. ‘We zijn nog niet uitgepraat”

Makelaar Mandy weekoverzicht: voorzichtig herstel met Judith en een breuk met de BN’er

Makelaar Mandy: ‘Hij loopt naar me toe en ik voel een lichte dreiging in zijn houding. Zijn hand gaat naar mijn middel’