Makelaar Mandy: ‘‘Ik wil je niet kwijt,’ zegt ze dan. ‘Ik jou ook niet’’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Dinsdag 8 september

Ik weet dat het moet. Ik weet dat het beter is als het achter de rug is. En toch wil ik de hele ochtend afzeggen met iets vaags als lichte griep of een wel zeer plotselinge emigratie.
Vanavond moet ik naar Judith.
Fien is naar Tom. Robin is daar waarschijnlijk ook. En ik ben dus alleen met mijn vriendin. Of iets wat dat moet voorstellen. Of misschien niet meer is. Wat haat ik ruzie. Want ik weet: soms komen ruzies niet meer goed. Soms is het meteen klaar. En soms zijn ze het begin van het einde.

Alleen stilte

Om half zeven sta ik voor Judiths deur. Ik heb geen cadeautje deze keer. Geen boekje als schild. Geen Fien als reden. Alleen mezelf, en dat is eerlijk gezegd karig materiaal.
Achter de deur hoor ik niets.
Geen Robin. Geen Fien. Geen televisie. Geen speelgoed dat ergens tegenaan wordt gemept.
Alleen stilte.
Judith doet open. Haar haar zit los. Ze heeft voor de verandering een sexy jurkje aan. Dat is zeldzaam. Alsof ze zich heeft bewapend.
‘Hoi,’ zegt ze.
‘Hoi. Wat zie je er leuk uit’
Ik meen het uit de grond van mijn hart. En nu? Hoe gaat het nu verder? Moet ik iets zeggen?
We blijven allebei net iets te lang in de deuropening staan. Ik weet zelfs niet eens of ik drie zoenen moet doen, een zakelijke handdruk of gewoon maar moet oplossen tot een plasje in de deurmat.

Bijna normaal

Judith stapt opzij.
‘Kom binnen.’
Ik hang mijn jas aan de kapstok. Daar hangt Robins jas niet. Fiens kleine roze dingetje ook niet.
‘Tom heeft ze?’ vraag ik.
‘Ja. Fien is weer iets beter, maar nog steeds een beetje slap. Robin wilde per se mee, met drie boeken in zijn rugzak. Hij zei dat Toms jongens cultureel opgevoed moesten worden.’
Dat klinkt zo Robin dat ik even glimlach.
‘Welke boeken?’
‘Dat nieuwe boerderijdierenboek van jou natuurlijk. En twee over dino’s. Dus die jongens krijgen vanavond een breed programma.’
‘Met geluiden?’
‘Ik vrees van wel.’
Heel even is het bijna normaal.
Daarna valt de reden dat ik er ben weer tussen ons in.

Alleen wij

‘Koffie?’ vraagt Judith.
‘Graag.’
In de keuken pakt ze twee mokken. Ik herken het. Dingen doen zodat je niet meteen hoeft te voelen.
We gaan aan tafel zitten.
Zonder baby.
Zonder cake.
Zonder Robin die een koe nadoet.
Alleen wij.

Grote Goeroe Mandy

‘Ik weet niet hoe ik moet beginnen,’ zegt Judith.
‘Ik ook niet.’
Dat helpt blijkbaar, want haar schouders zakken een stukje.
Ze draait haar mok tussen haar handen. ‘Ik was boos. Die vrijdag. En bang. En ik voelde me betrapt. Door jou. Door alles.’
Ik hou mijn mok vast, maar drink niet.
‘Ik wilde je niet betrappen.’
‘Nee, dat weet ik ook wel.’ Ze kijkt naar het tafelblad. ‘Maar jij kijkt soms naar me alsof jij, Grote Goeroe Mandy, al dingen weet waar ik over drie weken pas achter kom.’
Daar zit iets in. Vervelend veel zelfs.

Schaamte

‘Ik schiet soms door in oplossingen,’ zeg ik. ‘Maar gelijk hebben is niet hetzelfde als helpen.’
Judith knikt langzaam.
‘Ik schaam me,’ zegt ze. ‘Over Clown Bart met z’n egocentrische gedoe. Mijn gevoel om weer iemands partner te zijn. Mijn hang naar seks. Ik schaam me over hoe het is gelopen met Tom. Kijk nou naar mij. Twee kinderen van twee mannen waarvan de laatste getrouwd was. Ik schaam me voor hoe rommelig mijn leven is. Over dat ik wéér iets niet goed heb gezien. En jij gaat maar door, bouwt een carrière op, neemt beslissingen over je toekomst terwijl ik maar aan broddel. En als jij dan iets zegt, hoor ik niet altijd wat jij zegt. Ik hoor vooral: Judith heeft het weer fout gedaan.’
Dat doet pijn, omdat ik dat zo nooit bedoel. En ook omdat ik bang ben dat ik gelijk ga krijgen en Judith nog meer verdriet en gebroddel krijgt.

‘Klaar met mij’

‘Ik dacht dat jij klaar was met mij,’ zeg ik. ‘Dat het wat jou betreft over was. Dat je geen vrienden meer wilde zijn met Goeroe Mandy omdat ik jou benauwde of een schuldgevoel opdrong.’
Ze kijkt verbaasd op.
‘Ik dacht dat jij klaar was met mij.’
‘Hoe dan?’
‘Omdat jij altijd doorgaat,’ zegt Judith. ‘Jij loopt boos weg en dan denk ik: nu heeft ze me eindelijk gezien zoals ik ben. Rommelig. Zwak. Iemand die steeds opnieuw in dezelfde kuil valt.’
‘Judith.’
‘Nee, laat me even.’ Ze kijkt me nu wel aan. ‘Jij bent lief, maar je kunt ook zo streng kijken zonder dat je iets zegt. En toen jij wegliep, dacht ik: zie je wel. Nu ben ik haar ook kwijt. Niet door Bart met z’n gezeik over jou. Niet door Tom of wie dan ook. Maar gewoon door mezelf.’
Ik wil meteen protesteren. Dat het niet zo is. Dat ik alleen niet wist wat ik met haar woede moest. Dat ik niet wegliep om haar te straffen, maar omdat ik anders iets zou zeggen dat we allebei niet meer konden terugduwen.
Maar voor het eerst die avond houd ik mijn mond even dicht.

‘Pas achteraf briljant’

‘Dat is niet waarom ik wegging,’ zeg ik daarna.
‘Waarom dan?’
‘Omdat ik bang was dat ik iets kapot zou maken als ik bleef.’
Heel even lachen we. Niet omdat het grappig is, maar omdat we anders allebei moeten huilen.
Judith veegt met haar duim langs haar mok.
‘Ik vond het ook erg dat je hier toen wegliep.’
‘Ik ook.’
‘Maar ik snap het wel.’
‘Ik had moeten zeggen dat ik niet wist wat ik moest zeggen.’
‘Dat klinkt als jou.’
‘Ja. Helaas ben ik pas achteraf briljant.’
Ze glimlacht. Opnieuw. Een mager lachje maar wel oprecht.

‘Ik wil je niet kwijt’

‘Ik wil je niet kwijt,’ zegt ze dan.
Daar gaat mijn keel.
‘Ik jou ook niet.’
Ze ademt diep in. ‘Dit is nog niet klaar, hè?’
‘Nee.’
‘Maar het is ook niet stuk?’
Ik kijk naar haar handen. Naar de tafel waar we al zo vaak aan hebben gezeten. Met wijn. Met chips. Met Fien in een wipstoeltje. Met Robin die onder tafel iets zocht wat daar nooit lag.
‘Nee,’ zeg ik. ‘Niet stuk.’
Judith schuift haar hand over tafel.
Ik pak hem.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Dan licht mijn telefoon op. ‘We zijn nog niet uitgepraat”

Makelaar Mandy weekoverzicht: voorzichtig herstel met Judith en een breuk met de BN’er

Makelaar Mandy: ‘Hij loopt naar me toe en ik voel een lichte dreiging in zijn houding. Zijn hand gaat naar mijn middel’

Makelaar Mandy: ”Morgen praten we’, appt hij. ‘En trek dat bordeauxrode setje aan”

Makelaar Mandy: ‘Haar ogen worden vochtig, maar ze houdt zich groot’