Makelaar Mandy: ‘Maureen masseert kort mijn schouders en kust mijn kruin’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 9 september

Woensdag voelt mijn hoofd alsof het de hele nacht in de vaatwasser heeft meegedraaid. Mijn vriendschap met Judith is er nog. Maar we hebben niet geknuffeld. We zijn elkaar niet in de armen gevallen. Als je arm gebroken is, kun je het aanwijzen. Maar als je hart gebroken is, is er niemand die kan zien hoe dat eruitziet. Verdriet moet slijten. Ruzies moeten dat ook. We hebben afgesproken dat we er over nadenken nog eens over praten. Ik weet in ieder geval wel dat ik haar ga vragen of ze voorbeelden kan noemen van wanneer ze vond dat ik streng keek, zodat ik dat kan verbeteren.

Appelgaard

Op kantoor zet ik koffie, open mijn mail en probeer me op Appelgaard te richten. Meneer Van Rijssen heeft drie vragen over de planning. Sander mailt of er al een richtdatum is.
Ik antwoord netjes dat we stap voor stap gaan.
Daarna staar ik vijf minuten naar mijn scherm.
Stap voor stap. Kijk mij eens.
Ik zou het op een tegeltje moeten zetten en er vervolgens met een hamer op slaan.

Robbert

Rond elf uur appt Robbert.
Leeft je kantoor nog? En dat ademende ding dat daarin zit?
Ik glimlach voordat ik daar toestemming voor heb gegeven.
Ik leef nog. Maar een kastdeurtje is uit zijn scharnier gevallen.
Dat klinkt als dramatisch achterstallig onderhoud.
Kun jij dat repareren?
Ik kom morgen wel even langs. Niet te laat, want Willemijn neemt me mee naar iets cultureels.
Ik kijk naar die naam.
Willemijn.
Nog steeds Willemijn dus.

‘Iets cultureels?’

Iets cultureels? Jij?
Ik heb al een schoon overhemd klaargelegd.
Pas op voor moderne dans.
Als ik vrijdag in balletschoenen draag, grijp dan alsjeblieft in.
Beloofd.
Ik leg mijn telefoon weg en voel tot mijn irritatie een klein prikje.
Het voelt een beetje alsof iemand een stoel heeft verschoven in een kamer die ik voorheen heel goed kende.

Saskia

Normaal zou ik Saskia appen om te zeggen dat ik van binnen het gevoel heb van een bestekla die van de trap valt.
Maar sinds donderdag is het stil. Alleen die laatste zin van haar, nog steeds veel te helder in mijn hoofd.
Doe alsjeblieft niet alsof mijn hulp viezer is dan zijn macht.
Ik had haar achterna kunnen gaan. Kunnen bellen. Iets kunnen sturen dat niet klonk alsof ik weer gelijk wilde hebben.
Dat heb ik niet gedaan.
Ook knap.

Maureen

Om half drie houd ik het niet meer uit en app Maureen.
Heb je later vijf minuten om verbaal iemand in stukjes te hakken?
Haar antwoord komt binnen een minuut.
Voor jou altijd. Moet ik hakken, raspen of en julienne snijden? Rauw of gefrituurd?
Alles.
Om vier uur staat ze in mijn kantoor met twee tompoezen.
‘Ik heb suiker mee,’ zegt ze. ‘En een doosje loyaliteit.’ Ze geeft me een zoen op mijn mond.
‘Heerlijk. Ga zitten.’
Ze gaat niet op mijn bureau zitten. Dat valt me op. En ineens denk ik weer aan de BN’er en ik zeg dat ik er even doorheen zit.

Het hele verhaal

‘Vertel,’ zegt ze.
Dus ik vertel en ik begin bij dat laatste.
Ik braak het verhaal eruit in brokken. De champagne. Het bordeauxrode setje. Zijn hand bij mijn middel. Zijn toon. Dat hij vrouwen aan het begin vaker had geholpen. Soapies. Bloggertjes. Meisjes met potentie. Dat ik niet weet of hij die ook neukt.
Maureen zegt heel lang niets.
Ik ken haar amper zo, dus ik vind het een beetje zorgelijk. De twee tompoezen zijn inmiddels op.

Wandelende subsidieverstrekker

‘Meisjes,’ herhaalt ze dan.
‘Ja.’
‘Met potentie.’
‘Ja.’
‘En geen plan.’
‘Ook ja.’
Ze zet haar koffie neer. ‘Dus hij is eigenlijk een wandelende subsidieverstrekker met erectie.’
Ik proest het uit. Veel te hard voor een kantoor waar serieus huizen worden begeleid.
Maureen kijkt tevreden. ‘Kijk. Er zit nog leven in.’
‘Hij maakte het zo smerig,’ zeg ik. ‘Alsof hij vanaf het begin een soort aandeel had gekocht. In mijn kantoor. In mij.’
‘Dat heeft hij ook geprobeerd.’
‘Het voelde echt van: jij wilt mijn geld, ik wil jouw lijf. En dat hij dat zo liet voelen, was… eh…’
‘Ik ben niet gekomen om je te wiegen, Mandy. Ik ben gekomen om die beste man symbolisch door een shredder te duwen.’

Zijn geld

Ik lach weer, maar korter.
‘Ik heb zijn geld nodig gehad.’
‘Ja.’
‘Zonder dat geld had ik dit kantoor misschien niet gehad.’
‘Misschien niet op dit moment,’ zegt Maureen. ‘Maar dat betekent niet dat hij de eigenaar is van de zuurstof hierbinnen.’
Dat komt binnen.

‘Dit is van jou’

Ze kijkt rond. Naar mijn scheve plant. Naar de mappen. Naar het bord buiten.
‘Dit is van jou, Mandy.’
‘Met zijn geld.’
‘Met jouw risico. Jouw werk. Jouw naam op de deur.’
Ik kijk naar mijn handen.
‘Ik moet hem terugbetalen.’
‘Ja.’
‘Maar ik weet niet hoe snel.’
‘Dan ga je rekenen. Niet kruipen.’
Dat is precies Maureen. Een elektrische schok met lippenstift.

Nieuws

Ze masseert kort mijn schouders, kust mijn kruin en pakt dan een leeg vel van mijn printer en schuift het naar me toe.
‘Schrijf op. Wat komt er binnen? Wat kun je missen? Wat kan later?’
‘Ben jij mijn boekhouder?’
‘Nee. Ik ben je vriendin met betere eyeliner.’
‘En breng je ook nieuws mee uit het moeras?’
‘Je bedoelt Hoeksteen?’
‘Ik bedoel Eva. Nick is hooguit de reiger die met zijn dure schoenen in dat moeras staat.’
Maureen trekt een gezicht. ‘Eva heeft sinds maandag een eigen kleurcode voor dossiers.’
‘Natuurlijk heeft Eva dat.’
‘En ze noemt de klanten nu “onze portefeuille”.’
‘Onze?’
‘Nick en ik,’ zegt Maureen droog. ‘Ze zegt het niet hardop, maar je hoort het toch.’
Ik voel iets ouds in mijn nek trekken. Hoeksteen. Eva tegenover mij. Haar stem die steeds iets meer kantoor kreeg. Van bleu medewerkstertje naar vriendin van de baas.
‘Mis je mij daar nog?’ vraag ik.
‘Elke dag,’ zegt Maureen. ‘Maar vooral als Eva een kleurmarker oppakt.’

We maken een lijst. Appelgaard. Huurcommissie Sander, als alles doorgaat. Mogelijke verkoop Van Houten. Kleine opdrachten. Kosten die misschien een maand kunnen schuiven.
Het wordt geen wonder.

‘En Tijn?’

Als Maureen weggaat, blijft ze even bij de deur staan.
‘En Tijn?’
‘Wat is daarmee?’
Ze glimlacht.
‘O, die toon.’
‘Welke toon?’
‘De toon van een vrouw die doet alsof een man een soort alien is die de deur voor je open mag houden in een restaurant.
‘Zoiets.’ Ze trekt haar jas recht. ‘Maar ik hoop voor die Tijn dat hij ook nog iets anders kan dan de deur openhouden.’
‘Maureen.’
‘Wat? Lieve vriendinnen mogen elkaar waarschuwen voor saaie mannen.’
‘Tijn is niet saai.’
‘Bewijs het dan.’
Als ze weg is, blijf ik achter met de lijst op mijn bureau. Getallen. Zorgen. En omdat ik even niet weet hoe ik hieruit moet komen, bestel ik een pizza.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘‘Ik wil je niet kwijt,’ zegt ze dan. ‘Ik jou ook niet’’

Makelaar Mandy: ‘Dan licht mijn telefoon op. ‘We zijn nog niet uitgepraat”

Makelaar Mandy weekoverzicht: voorzichtig herstel met Judith en een breuk met de BN’er

Makelaar Mandy: ‘Hij loopt naar me toe en ik voel een lichte dreiging in zijn houding. Zijn hand gaat naar mijn middel’

Makelaar Mandy: ”Morgen praten we’, appt hij. ‘En trek dat bordeauxrode setje aan”