Jasmine Sendar kreeg op haar 47ste een dochter: ‘De omgeving was meer met mijn leeftijd bezig dan ik’

‘Niks te klagen’

“Ik heb totaal niks te klagen”, lacht actrice Jasmine Sendar (48) op de vraag hoe het gaat, negen maanden na de geboorte van haar dochtertje Jaxx. Die geeft het woord ‘schattig’ een heel nieuwe betekenis, moeten we toegeven. “Ze is grappig en ook ontzettend snel”, gaat haar trotse moeder verder. “Soms denk ik: doe rustig aan, je hebt nog alle tijd! Maar ze luistert niet, haha. Jaxx sloeg bijvoorbeeld het kruipen over en ging bijna meteen staan. In haar bedje doet ze stapjes, met een hand los, en kijkt dan zo van: zie je dit? Als we ergens zijn, lonkt ze over mijn schouder naar vreemde mensen. Zelfs de grootste chagrijn krijgt ze aan het lachen! Ze is echt een cadeautje.”

Met een eigen willetje?

“Zó! Net als ik is ze een lachebek en houdt ze van grapjes, maar als ze iets niet wil, berg je dan maar. Mijn partner Justin en ik zijn allebei best eigenwijs en dat heeft zij ook. Gisteren probeerde haar grote broer Sol haar een hapje te voeren. Hij probeerde van alles: ‘Hier komt het vliegtuig! Een helikopter!’ Maar ze hield haar lippen stijf op elkaar en keek hem alleen aan van: nee dus. Je ziet nu al het verschil tussen die twee. Sol, nu twintig, was een chille baby die zich op schoot liet knuffelen en rustig speelde. Deze chick zit niet stil, graait naar je gezicht en geeft je dan opeens een harde kus op je neus. Het is een wervelwind, ik denk dat we met haar nog heel wat te stellen krijgen…”

Wanneer ontstond jouw wens voor nog een kindje?

“Ik heb veel vriendinnen met kinderen rond Sols leeftijd. Veel ook single, zoals ik lang was, maar ik was altijd de enige die zei: ‘Een tweede kindje zou ik nog wel willen.’ Zij verklaarden me voor gek: ‘Hoezo? Je bent allang uit de luiers, naar de kids hoeven we bijna niet meer om te kijken.’ Sol is sowieso deels bij zijn vader en op de dagen dat hij er niet is, kon ik heerlijk doen wat ik wilde. Dan hoefde ik niet na te denken over het eten en kon ik uitgaan of spontaan dingen doen met vriendinnen. Toch zei ik altijd: ‘Als ik de juiste tegenkom en hij wil ook…’ Toen dat inderdaad gebeurde, waren die vrouwen niet verbaasd. Ze waren juist dolgelukkig: ‘Jij gaat er nog eentje voor ons baren en we kunnen allemaal meedoen!’ Dus ja, ik heb mijn kind gekregen voor de hele groep. En voor mijn moeder!”

Je werd zwanger op je 47ste. Had je zelf gedacht dat dat zou lukken?

“Gehóópt vooral, en het nooit uitgesloten. Justin is negen jaar jonger dan ik en had nog geen kinderen. We hadden er vanaf het begin openhartige gesprekken over. ‘Ik zou het leuk vinden,’ zei hij, ‘maar wil niet eindeloos blijven doorgaan als het niet lukt. Ik ga voor jóú, niet alleen voor een kind.’ Dat was een geruststelling, want zo was de druk eraf. Tja, en dan is het gewoon proberen. En soms tegen teleurstellingen aanlopen, want het systeem hier in Nederland helpt niet mee als je boven de 42 bent.”

Wat bedoel je?

“Ik moest sowieso al voor controle naar de gynaecoloog en dacht: dan vraag ik meteen om een soort vruchtbaarheidstest. De receptioniste was nogal direct en zei me dat ik te oud was voor zo’n test. Dan moest ik maar naar het buitenland, dat ‘staat in de wet’. Met andere woorden: vanaf je 42ste ben je hier afgeschreven. Dat móét door een man bedacht zijn: ‘Met 42 sluiten we de fabriek!’ Eenmaal bij de gynaecoloog vertelde ik wat de receptioniste had gezegd. ‘Ach, ik kan best even kijken’, zei ze gelukkig. En ze vertelde dat ik nog steeds eitjes had en als ik gewoon regelmatig ongesteld werd, zag ze geen problemen. Het duurde wel even voordat ik zwanger was, maar het lukte!”

Lees ook Jasmine Sendar deelt eerste foto met pasgeboren dochter

Je zwangerschap werd groot nieuws. Wat voor reacties kreeg je?

“Die waren op social media best heftig. Ik was te oud om kinderen te krijgen, een egoïstische trut dat ik er op die leeftijd nog aan begon en straks zou ik met een rollator op het schoolplein staan, dat soort dingen. Véél bagger, ja. Maar ik voel me niet oud en denk ook: als iemand nog kan en wil, wie ben jij dan om te oordelen? Mijn zwangerschap heb ik het niet laten verpesten, nee. Die ging prima.”

Merkte je dat je wat ouder was?

“Fysiek niet. Het grote verschil met de eerste keer was meer dat ik het nu bewuster deed. Bij Sol ging ik nog stappen op hoge hakken, nu had ik daar minder behoefte aan. Het was meer de omgeving die met mijn leeftijd bezig was dan ik. En al zeg ik het zelf: ik droeg het prachtig! Het voordeel van zo laat zwanger worden is dat we elke twee weken een echo kregen, ik werd goed in de gaten gehouden. Ik heb alleen een keer flink blaasontsteking gehad en aan het eind had ik dikke benen door het vocht dat ik vasthield, maar dat had ik bij Sol ook. Bij hem kwam ik trouwens dertig kilo aan, nu maar twintig.”

Hoe reageerde Sol op het nieuws dat hij nog een zusje kreeg?

“Hij schrok eerst wel even, zo van: echt? Kan dat?! Haha. En toen zei hij: ‘Wat verwacht je van mij, dat ik ga oppassen?’ Die zag zich al zitten met een krijsende baby. Maar nee, dat verwacht ik helemaal niet, maakte ik meteen duidelijk. We hebben hem echt de ruimte gegeven om eraan te wennen en dat werkte goed. Als hij nu thuiskomt, pakt hij Jaxx meteen op en speelt hij met haar – hoe wilder, hoe beter natuurlijk. Dat ik soms denk: oei. Maar zij vindt het alleen maar fantastisch.”

Was je bevalling een beetje te doen?

“Die ging vooral heel snel! Om zeven uur ’s ochtends werd ik wakker en ik dacht: dit is het. Om half tien was ik in het ziekenhuis en om kwart voor twaalf was ze er. Dat ziekenhuis leek trouwens nog even fout te gaan: nadat we compleet met weeën en vijf tassen het hele AMC door waren, zeiden ze daar: ‘We hebben geen plek, we gaan je naar een ander ziekenhuis sturen.’ Gelukkig vond een arts toch een kamer. De grap is: toen we daarnaartoe reden met de rolstoel, zag ik dat het kamernummer 7 was: mijn geluksgetal. Dat gaf rust. Ik vroeg nog om een ruggenprik, want ik had gehoord dat dat chill was, maar toen de verloskundige ging kijken hoe ver ik was, kon ik al persen! Daar was dus niet eens tijd meer voor. Jaxx was er zó, ze kwam met haar oogjes open ter wereld. Toen ze op mijn borst werd gelegd, keek ze me meteen eigenwijs aan, haha.”

Haar naam Jaxx is bijzonder, hoe kwamen jullie daarbij?

“Dat is een leuk verhaal: jaren geleden heb ik regelmatig op de dochters van Edsilia Rombley, een goede vriendin van me, opgepast. Toen ik zwanger was, zei ik tegen die meiden: ‘Kom maar met een lijstje leuke namen met een J’, want dat vonden we als Justin en Jasmine leuk. Op hun lijstje stond ook Jax. Dat vond ik mooi, het kon voor beide geslachten. Toen Justin vertelde dat zijn vrienden hem vroeger zo noemden, naar een game-personage, was het beklonken. We hebben er alleen nog een x achter gezet, dat vonden we leuk voor een meisje.”

En haar tweede naam, Lou-Ann?

“Dat is ook weer zoiets: onze vaders én moeders bleken hetzelfde te heten! Kun je je voorstellen hoe onze eerste date was? Eerst vertelde ik over mijn moeder die Annie heet en zei hij: ‘Mijn moeder heet ook Annie!’ Daar hebben we nog om gelachen, want vooral bij mijn zwarte moeder verwacht je dat niet meteen. Later liepen we door Antwerpen, waar hij woont, en vertelde ik meer over mijn moeder. Dat ze gescheiden is van Louis, mijn biologische vader, en later toen ze naar Nederland kwam haar volgende man vond: ook Louis. Opeens was Justin verdwenen, die stond stil, met open mond. ‘Wat is er, ben je oké?’ vroeg ik, en hij schreeuwde: ‘What the fuck, mijn vader heet óók Louis!’ Dus ja, dat was makkelijk vernoemen naar haar grootouders.”

Hoe is Justin als vader?

“Het is voor hem natuurlijk de eerste keer. In het begin vond hij het spannend: zo’n baby is een slappe pop. Ik gaf hem weinig ruimte en riep steeds maar: ‘Pas op haar hoofdje! Dat moet zo en zo!’ Dat heb ik losgelaten, want hij doet het prima. Het is zo schattig: als Jaxx hem alleen maar hoort, gaat ze blij met haar voetjes trappelen. En als ze hem ziet, kijkt ze helemaal verliefd naar hem. Justin is half Vlaams en half Frans, Jaxx wordt meertalig opgevoed: hij leest Franse kinderboekjes met haar, mijn moedertalen zijn Papiaments en Engels. Waarschijnlijk gaat ze straks alles door elkaar praten.”

Jullie pendelen tussen Amsterdam en Antwerpen. Hoe werkt dat?

“Klopt, we wonen niet samen. Al zijn we wel vaak bij elkaar: ik vind Antwerpen een te gekke stad en Justin vindt hetzelfde van Amsterdam en mijn buurtje. Jaxx gaat ook nog twee à drie dagen per week naar mijn moeder in Dordrecht, zo bouwt ze een band op met haar oma zoals ik vroeger met de mijne. Op de dagen dat zij oppast, kunnen wij full-on werken. Hoe we de rest van de week verdelen, ligt aan mijn schema bij Goede tijden en de radio. Tussendoor gaan we ook vaak langs Oostende, waar Justins moeder woont. Hij en ik spreken elkaar sowieso iedere dag en facetimen en appen voortdurend. Dus nee, ik voel me geen single moeder.”

Zijn er dingen uit je eigen opvoeding die je meeneemt bij Jaxx?

“Zeker! Zoals respect hebben voor anderen. Mijn moeder was van de strenge opvoeding, ik heb weleens een pak slaag gehad. Dat was in die tijd normaal, maar daarvan heb ik gezegd: dat wil ik niet. Ik ben meer van het praten met mijn kinderen: ‘Hoe voel je je? Wat heb je van mij nodig?’ Tegelijk voed ik wel op. Ik hoef geen vrienden te zijn met mijn kinderen, ik ben hun moeder. Maar we zijn wél een team en ik zorg ervoor dat ze weten dat ik er altijd voor ze ben. Ze hoeven nooit te denken dat ze niet welkom zijn. Sowieso vecht ik als een leeuwin voor ze.”

Naar welke fases kijk je uit en welke juist niet?

“In elk geval níét naar de nee-fase! Daarin is Jaxx straks vast nog heftiger dan Sol destijds. En Justin moet de hele tijd om haar lachen, ook als ik streng probeer te zijn. ‘Ze moet nu niet denken dat ze grappig is’, zeg ik dan. Maar ja, dat is ze natuurlijk wél. Ze kijkt me nu al uitdagend aan als ze iets doet wat niet mag, of gooit er een dikke traan uit. Als ik dat aan mijn moeder vertel, zegt ze: ‘Echt een actrice, net als jij vroeger’, haha. Waar ik wel naar uitkijk, is als ze gaat kletsen. Ze kan nu al lekker brabbelen, zingen en dansen, het is een vrolijke meid. Naar die leuke gesprekken die je hebt met kinderen, kijk ik echt uit.”

Wat denk je, blijft het hierbij wat betreft kinderen krijgen…?

“Ik mis wel mijn buik! En vooral de connectie die ik met Jaxx had toen ze daar nog in zat, dat gevoel dat je haar altijd bij je hebt. Een collega is nu zwanger en als ik haar buik zie, denk ik: aah. Op zich is het goed zo, we zijn heel blij en gezegend met ons gezin. Maar goed, zeg nooit nooit…”


Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.