Janneke (57) is mantelzorger voor haar beide ouders: ‘Het valt me zwaarder dan ik had gedacht’

Veel liefde

“Mijn moeder heeft mijn hele leven altijd voor me klaargestaan. Na mijn scheiding vijftien jaar geleden kwam ze iedere twee weken op het fietsje bij mij langs om samen mijn huis te poetsen. Dat ik nu voor mijn ouders zorg, vind ik niet meer dan normaal. Ik doe het met veel liefde, maar waar ik tot een paar jaar terug nog zei dat ik er niet aan moest denken ze te moeten missen, merk ik nu dat ik daar anders naar kijk. Ze hebben een fantastisch leven gehad en vooral het leven van mijn moeder is nu heel beperkt.”

Schraal

“Tien jaar geleden kreeg ze een hersenbloeding, waar ze verrassend goed van herstelde. In april vorig jaar kwam daar een herseninfarct overheen, waardoor ze haar spraak nagenoeg volledig is kwijtgeraakt. Ze krijgt sondevoeding, kan haar rechterarm niet meer gebruiken en loopt moeilijk. In het verpleeghuis waar ze sindsdien woont, werken fantastische mensen, maar de zorg is schraal. In het begin werd ons gevraagd er rond etenstijd te zijn, omdat ze zo onrustig was. Dan poetsten wij haar tanden, zetten we haar op het toilet en brachten we haar naar bed. We waren meer haar verzorgenden dan haar kinderen. Nog steeds wel.”

Lees ook Adele was mantelzorger voor haar vader en nu voor haar moeder: ‘Het voelt absoluut niet als een opgave’

Gevoelig

“Ik deel de mantelzorg met mijn broer en tweelingzus. We kunnen goed over de situatie praten met elkaar, hebben een app ‘met z’n drietjes’ en kunnen ons hart luchten over de situaties die ontstaan. Ook heb ik een vriendin met een moeder met dementie waar ik altijd terecht kan. Recent vierden we mijn moeders 83ste verjaardag. Toen we haar weer thuis hadden gebracht, zei ik tegen mijn man dat ik niet hoop dat ze 84 wordt. Daar werd hij een beetje boos om. Mijn man heeft zelf zijn moeder jong verloren, dus dat ligt gevoelig. De zorg die wij nu hebben, kent hij niet. Maar laten we eerlijk zijn: wat is het leven nog waard als je je dagen op een paar vierkante meter in een verzorgingshuis slijt en niet eens meer kunt communiceren?”

Steile trappen

“Mijn moeder deed altijd heel veel in huis, daar is mijn vader het laatste jaar pas echt goed achter gekomen. We hopen dat hij snel naar een andere woning kan, dat wil hij ook graag. Het grote huis met vooroorlogse steile trappen, is niets meer voor iemand van zijn leeftijd. ‘Ik zou het niet erg vinden als ik een keer van de trap val en het voorbij is’, zei hij onlangs. Zoiets wil je niet horen, maar ik snap hem wel.”

Uitgevallen

“Vorig jaar werd het me allemaal te veel. Mijn zwager overleed plotseling en er kwam met mijn ouders zo veel tegelijk op mijn pad – het lampje ging gewoon uit. Daardoor ben ik uitgevallen op mijn werk. Ik ben leerkracht en nu gelukkig weer aan het re-integreren. Ontspannen doe ik als ik op mijn kleinkinderen pas. Moe aan het eind van de dag, maar ik geniet er enorm van. Ik wandel graag met mijn man en lees waar het lukt om te ontspannen.”

Onmacht

“Ik ben in mijn hoofd veel met de zorg voor mijn ouders bezig. Het valt me zwaarder dan ik had gedacht. Vlak voor ik ga slapen, check ik altijd even het online dossier van mijn moeder om te lezen of er nog iets bijzonders is gebeurd. Ik zie mijn moeder drie keer in de week en mijn vader een à twee keer. We doen de was en we halen boodschappen en waar nodig ga ik mee naar medische afspraken. Als ik bij mijn moeder ben, haal ik ook echt nog wel energie uit ons samenzijn, maar weggaan is zo moeilijk. ‘Doei doei’, hoor ik haar dan zachtjes zeggen. En dan moet ik die deur dichtdoen… In die onmacht zit voor mij de echte zwaarte.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.