Ingrid had ongemerkt diabetes type 2: ‘Mijn lichaam gaf duidelijk aan: tot hier en niet verder’

115 kilo

Ingrid: “Er is een foto die ik eigenlijk niet kan zien, maar toch af en toe bekijk. Alleen om me eraan te herinneren dat ik niet terug wil naar hoe mijn lijf en leven toen waren. Die foto is ruim twee jaar geleden gemaakt, in de zomer. Op het strand van Scheveningen sta ik in een korte broek en een paars shirt naast mijn man, onze zoon, mijn zus en mijn zwager. Het idee was om een leuke foto van ons allemaal te maken, voor mijn moeder. Maar ik zie alleen maar een dikke vrouw. Op dat moment woog ik 115 kilo en was ik niet gelukkig.

Klachten

In oktober van datzelfde jaar voelde ik me wat grieperig en dat ging maar niet over. Daarbij kreeg ik ook hartklachten. Ik was bekend met hartritmestoornissen, maar toen voelde ik het echt bonzen in mijn lijf. Soms zo heftig dat het pijn deed. Toen het op een zondagmiddag echt niet meer ging, heb ik de huisartsenpost gebeld. Ik mocht meteen langskomen. Ze zagen dat mijn hartslag niet helemaal regelmatig was en ik moest verder onderzocht worden op de spoedeisende hulp. Daar werd ik aangesloten op een monitor, waarop ze zagen dat mijn hart af en toe een slag oversloeg. Die harde bons die ik steeds voelde, bleek het moment te zijn waarop mijn hart het opgehoopte bloed in één keer wegpompte.”

Opluchting

“Gelukkig bleek het niet gevaarlijk. Ik had op dat moment ook koorts en waarschijnlijk een luchtweginfectie. Daarnaast dachten ze aan stress als mogelijke oorzaak voor mijn rotgevoel. Aan het begin van dat jaar was mijn vader heel onverwacht overleden. We hadden net zijn as uitgestrooid. Het eerste half jaar was het verdriet een beetje naar de achtergrond verdwenen, en volgens het ziekenhuis kon het goed zijn dat de stress zich nu alsnog lichamelijk uitte. Maar ze adviseerden ook om verder onderzoek te laten doen bij mijn eigen huisarts.

Lees ook 10 gezonde voedingsmiddelen die je helpen bij het afvallen

Diabetes type 2

Die maandag maakte ik meteen een afspraak bij de praktijkondersteuner. De luchtweginfectie moest natuurlijk behandeld worden, maar zij stelde ook een algeheel bloedonderzoek voor. Daaruit bleek dat mijn nuchtere bloedsuiker fors was verhoogd. Ze gaf me direct de diagnose: diabetes type 2. Ik schrok me kapot, maar voelde me ergens ook opgelucht. Nu wist ik in ieder geval wat er met me aan de hand was. Er ging op dat moment bij mij ook meteen een knop om. Mijn moeder heeft diabetes type 1 en is al jaren afhankelijk van insuline. Dat wilde ik koste wat het kost voorkomen. Ik besloot: als ik het tij nog kan keren, dan moet ik het nu doen. Ik had een taai jaar achter de rug en mijn lichaam gaf duidelijk aan: tot hier en niet verder.”

Afkicken

“Ik kreeg een verwijzing voor een leefstijlprogramma voor diabetespatiënten waarmee ik zou kunnen voorkomen dat ik medicatie moest gaan slikken. Ik heb me meteen aangemeld bij Keer Diabetes Om, waar ik online werd begeleid in groepssessies en een voedingslijst kreeg van wat ik wel en niet mocht eten. Op dat moment had ik behoorlijk overgewicht: mijn BMI was 28 of misschien wel meer. Ik vulde wel mijn maag, maar voedde mijn lichaam niet. Ik was een emo-eter. Als ik me rot, zenuwachtig of verdrietig voelde, ging ik altijd eten. Maar er werd in dat programma niet alleen gekeken naar wat je eet en drinkt. Ook bewegen, slapen en ontspannen kwamen aan bod.

Koolhydraten

Ik heb direct alle snelle koolhydraten uit mijn menu geschrapt. Dus geen aardappels, witbrood, koekjes, snoepjes enzovoort meer. Dat soort voeding zorgt voor een snelle stijging van mijn bloedsuiker en de aanmaak van insuline. Bij diabetes type 2 kan het lichaam de suiker en koolhydraten uit eten niet goed verwerken. Daardoor blijft er te veel suiker in het bloed zitten. De eerste week had ik gigantische hoofdpijn. Mijn lichaam moest echt afkicken van die snelle koolhydraten. Maar ik hield vol. Mijn mindset was sterk: ik moest hierdoorheen, ik wilde per se afvallen.

Kilo’s eraf

Toen ik na een week op de weegschaal ging staan en zag dat ik al ruim twee kilo kwijt was, wist ik waarvoor ik dit allemaal deed. De kilo’s vlogen er de eerste weken af en dat motiveerde me ontzettend om ermee door te gaan. En daarnaast voelde ik me energieker dan ooit, werden mijn hartkloppingen minder en ging ik beter slapen. Bij de eerste controle bij de praktijkondersteuner was de waarde van mijn bloedsuiker al flink gedaald.”

Lees ook Elly viel 100 kilo af – niet door een maagverkleining, maar híerdoor

Genieten

“In mijn keuken ligt nu een dikke map met koolhydraatarme recepten en er staan een paar kookboeken met dat thema. Ik was altijd een slechte groente-eter, maar dat is veranderd nu ik weet hoe ik ze anders kan bereiden. Door groenten te grillen of te bakken, krijgen ze een andere smaak dan wanneer je ze kookt. Ik werk ook meer met kruiden, snipper een uitje of wat knoflook door een gerecht voor extra smaak en zorg ervoor dat ik altijd verse groente in huis heb.

Drie eetmomenten per dag

Vroeger wilde ik nog weleens de hele dag door een beetje eten, nu houd ik me aan drie eetmomenten per dag: ontbijt, lunch en avondeten. Tussendoor drink ik water, thee of zwarte koffie. Steeds wanneer je iets eet, krijgt je lichaam een seintje om insuline aan te maken. Het is voor mij veel gezonder om maximaal drie keer per dag te eten. Ik ontbijt vaak met yoghurt en vers fruit, of een gekookt eitje. Als lunch eet ik meestal een goedgevulde salade of een kom soep. Een koekje bij de koffie sla ik nu standaard af. In het begin vond ik dat soms lastig, dat is nu helemaal weg. Alleen vinden andere mensen het weleens nodig om te vragen waarom ik niet meer snoep of om te zeggen dat een koekje of chocolaatje heus geen kwaad kan. Dat geeft mij het gevoel dat ik me moet verantwoorden voor de gezonde keuzes die ik maak.

Drie kwartier wandelen

Een paar keer per week ga ik voor het ontbijt zo’n drie kwartier wandelen. In het begin vond ik dat spannend, omdat ik ging bewegen zonder iets te eten. Maar ik wandelde als het ware de honger eruit. En nu vind ik het heerlijk. Binnen tien minuten loop ik langs het water of de weilanden. Vroeg in de ochtend is het buiten nog zo rustig. Met een beetje geluk hoor ik een koekoek of andere vogeltjes fluiten. Daar kan ik zo van genieten. Dat geldt ook voor de twee uurtjes linedance elke week.”

Stralen

“Sinds ik anders ben gaan eten en meer ben gaan bewegen, heb ik minder honger en meer energie. Ik slaap ook beter. Natuurlijk voel ik me ook nog weleens rot en ben ik dan nog steeds geneigd om iets te eten. Maar dan pak ik tegenwoordig een plakje komkommer, een tomaat of een stukje kaas. Gelukkig vind ik het niet vermoeiend om op mijn voeding te letten, want dat zal ik de rest van mijn leven moeten blijven doen.
Ik ga elk half jaar op controle bij mijn huisarts. Als ik het nodig vind, kan ik thuis ook mijn bloedsuikerspiegel meten. Al voel ik zelf ook heel goed aan wanneer die te hoog of te laag is

Bloedsuikerspiegel

De eerste keer dat ik merkte dat ik een hypo – een te lage bloedsuikerspiegel – had, was op vakantie. We hadden fietsen gehuurd, een mooie tocht gemaakt en onderweg ook gewoon gegeten, maar ’s avonds voelde ik me echt niet goed. Misselijk, heel naar. We stonden voor de deur van een restaurant en op dat moment droeg ik een sensor op mijn arm waarmee ik mijn bloedsuiker kon checken. Op de bijbehorende app zag ik dat die 3,2 was, veel te laag voor mij. Ik heb meteen om een glas ijsthee gevraagd en daarvan knapte ik snel weer op. Als mijn bloedsuiker juist te hoog is, word ik zweterig, krijg ik hartkloppingen en voel ik me opgeblazen. Het enige wat dan helpt, is bewegen om de suikers in mijn lijf te verbranden.

25 kilo kwijt

De afgelopen jaren ben ik ruim 25 kilo afgevallen. Daar ben ik blij mee, omdat het gezonder is voor mijn lijf. En ook omdat ik niet meer naar speciale winkels met grote maten hoef. Laatst zag ik een leuke blouse hangen, een gangbare maat in een gewone winkel. Toen ik ’m wat twijfelend uit het rek pakte, zei de verkoopster dat die zeker zou passen. En toch durf ik daar dan niet het pashokje in te gaan. De angst dat iets niet leuk staat of toch niet past, zit te diepgeworteld. Maar als ik thuis in alle rust pas en mezelf in de spiegel zie stralen, ben ik trots. Want ik heb dit geflikt en dat geeft me echt zelfvertrouwen. Ik mag er zijn en dat voelt goed!”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.