Eveline: ‘Het was megaveel werk. En we kregen megaveel complimenten’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Niksigheid
“Saint-Mathieu lijkt wel dood.” Ik bromde het tegen Emiel tijdens een van de koude wintermaanden. Het was maart en er leek geen einde aan de niksigheid te komen. Pas in april kwamen de eerste voorzichtige gasten. Kastelen en andere bezienswaardigheden waren nog gesloten. De kachel slokte al ons spaargeld op en de ovenschotels kwamen mijn neus uit. Ik snakte naar asperges. Aardbeien. Lichtheid.
Tuinfeest
“Doe er dan iets aan.’”Emiel lag al net zo languit als ik op de bank. In zijn joggingbroek. De theepot was al lang leeg. In die setting bedachten we het. We gaan een tuinfeest houden. Een braderie. Maar dan met Villa Verte-allure. Een chic de friemel-parkachtig evenement. Gewoon in onze tuin. We gingen naar de gemeente voor een permis, een door de burgemeester getekende vergunning. We bestelden flyers om uit te delen. We ontwierpen een stuitend gele vlag voor aan het hek.
Het moest leuk zijn
Op elke braderie die we bezochten, benaderden we verkopers die ons interessant leken. We wilden geen leren tassen uit Afrika. Geen matrassen. Geen dakkapellenverkoper en geen chagrijnig kijkende telefoonhoesjesslijter. Het moest leuk zijn. Het moest passen bij Villa Verte. We kwamen uit bij een juwelenmaakster. Een cupcakebakker. Een dame die vintagekleding verkocht. Een babyslabbetjesborduurster. Een windspinner-breister. Een imker met honing van Saint-Mathieuse bijen. Ik trok wat brocante uit de kelder. Emiel kreeg bardienst. We sleepten de koelkasten uit twee gastenkamers naar de garage en vulden ze met lekkers.
34 graden
De dag ervoor tilden en sjouwden we. Dat klinkt makkelijker dan het was. Het was 34 graden Celsius en Emiel was bijna net zo vloeibaar als het zwembad. Ik zocht spullen uit en plakte prijsjes. “Ik vind het écht te warm”, pufte de kledingverkoopster aan de telefoon. “Ik kom niet.” Even waren we bang dat er meer afzeggingen zouden volgen, maar dat viel mee. De rest wilde wel graag bij ons in de schaduw handelen.
Beregezellig
Met onze B&B-gasten bouwden we in alle vroegte de kraampjes op. De standhouders reden met hun busjes het verdroogde gele gras op en bouwden complete winkeltjes. We voorzagen hen van drankjes en broodjes. En we zetten de buitendouche open voor alle verkopers, kindjes, boeren en buitenlui die hun hoofd of handen onder het ijskoude water wilden steken. Want die kwamen allemaal. Het was heerlijk druk en beregezellig.
‘Mijn held’
Na drieën ging ons hek op slot. En mijn ogen ook, merkte ik. Emiel parkeerde me op de bank met een kop thee. “Ik ruim wel op, lieverd.” Ik knikte. Zwaaide. En liet mijn hoofd zachtjes zakken. Even een hazenslaapje. Dan ging ik koken. En helpen. En… Rond zessen werd ik gewekt door Emiel met een kusje en een appelcupcake die de verkoopster ons had geschonken. Emiel had alles opgeruimd. Het vuil weggebracht. De koelkasten weer naar boven gesjouwd. De vlaggen en posters verwijderd.
“Je bent mijn held”, murmelde ik. Naast me stond mijn koud geworden thee, alhoewel die technisch gezien lauw was, omdat het binnen ook ruim dertig graden was. Onze eerste braderie is een feit. Het was megaveel werk. En we kregen megaveel complimenten. Enne… Saint-Mathieu is nog lang niet dood!
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
