Makelaar Mandy: ‘Dan licht mijn telefoon op. ‘We zijn nog niet uitgepraat”

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 7 september

Vrijdagavond ben ik na het gesprek met de BN’er uiteindelijk naar mijn moeder gegaan. Ik was iets te laat en mijn moeder en Vik zaten al aan een tafeltje bij het raam. Mijn moeder naast een glas water met een schijfje citroen erin en tegenover een menukaart waar ze dapper naar keek.
‘Je bent er,’ zei ze.
Ze klonk niet verwijtend maar blij.
Vik knikte en gaf me een boks. ‘Mandy.’
‘Ik ben er,’ zei ik.

‘Dit moeten we vaker doen’

Mijn moeder schoof een stoel naast zich naar achteren. ‘Kom naast me zitten.’
Ze koos geen salade zonder alles. Ze vroeg niet of de saus apart kon. Ze keek extreem lang naar de kaart, slikte, en koos toen pasta met paddenstoelen.
Ik zei niets.
Dat was mijn bijdrage aan haar genezing. Mijn mond houden op het moment dat mijn liefde zin had om een opmerking te maken. Het was gezellig en dat wilde ik zo houden.
Vik vertelde over een oude fabriek waar het licht zo mooi naar binnen viel dat hij er bijna religieus van werd. We lachten. Zij knipoogden en ik zat tussen hen in met een hoofd vol champagne, bozigheid op mijn BN’er en bordeauxrood dat ik niet gedragen had.
‘Dit moeten we vaker doen,’ zei mijn moeder na het hoofdgerecht.
Ik knikte.
En voelde meteen de pijn.
Vaker doen kost geld. Benzine. Tijd. Een hoofdgerecht. Misschien wijn.

Verplaatsing

Zaterdag heb ik bijna niets gedaan. Zondag zou ik met Judith praten, maar om half negen kwam haar appje.
Fien heeft koorts en buikloop. Het is hier een soort ontplofte bowlingbaan. Kan dinsdagavond? Tom neemt Fien dan mee. Robin mag ook met Tom mee als hij wil voorlezen aan de jongens.
Ik las het drie keer.
Geen afzegging. Een verplaatsing.
Dat is in vriendschap blijkbaar een wereld van verschil.
Ik appte terug:
Natuurlijk. Dinsdag is goed. Sterkte met de explosie.
Daarna kwam er, na zeven minuten:
Dank. En sorry.
Alleen dat.
Ik heb mijn telefoon op tafel gelegd en ernaar gekeken alsof er een zeldzame vogel op geland was.

Ook seks?

Nu is het maandag en zit ik op kantoor met koffie die me eerlijk gezegd niet smaakt. Ik ruik nog aftershave van een bepaald persoon. Ik hoor zijn dwingende stem nog. En dan ook nog blaten dat hij dit vaker deed voor soapies en influencers. Zou hij daarmee ook seks hebben gehad?

Van Rijssen

Meneer Van Rijssen komt straks langs om stukken te tekenen. Sander heeft al twee keer gemaild of er nog nieuws is over het huurhuis. Hoop maakt mensen onuitstaanbaar beleefd.
Om tien uur komt Van Rijssen binnen met zijn mapje.
‘Ik heb mijn boekenkast vannacht weer verplaatst,’ zegt hij.
‘In uw hoofd?’
‘Ja. Twee keer.’
‘Dat kost gelukkig niets.’

Een stap dichterbij

We nemen alles door. Handtekeningen, voorbehouden, planning. Hij luistert aandachtig en stelt goede vragen.
Als hij weg is, bel ik Sander.
Hij neemt op alsof hij naast zijn telefoon heeft liggen slapen.
‘Met Sander.’
‘Mandy van Dam. Nog steeds geen sleutel. Wel een stap dichterbij.’
Ik hoor hem uitademen.
‘Hoe dicht?’
‘Dicht genoeg om serieus te blijven. Niet dicht genoeg om verhuisdozen te kopen.’
‘Ik heb er nog een boel op zolder staan.’
Daar weet ik even niets grappigs op.
‘Mijn dochter vroeg gisteren of ze een kamer mag met geel.’
Ik sluit mijn ogen.
‘Sander.’
‘Ik weet het. Geen gordijnen. Geen behangrollen. Geen gele kamer.’
‘Misschien een heel klein geel potloodje.’
Hij lacht zacht.

Ik kan het

Na het gesprek blijf ik zitten. Dit is werk. Echt werk. Mensen met huizen. Mensen met dochters. Mensen met boekenkasten.
En ik kan het.
Mijn privételefoon ligt naast mijn toetsenbord. Stil.
De BN’er is het hele weekend stil geweest.
Het maakt me nerveus. Bij hem weet ik nooit wat ik kan verwachten.
Ik heb vrijdag niet gedaan wat hij wilde.
Niet het setje. Niet de kus. Niet ons oude spel.
Ik ben naar mijn moeder gegaan met lippenstift op en knieën van pudding.

Niet uitgepraat

Om kwart over vijf, net als ik mijn tas wil pakken, licht mijn telefoon op.
Natuurlijk.
We zijn nog niet uitgepraat.
Ik staar naar het scherm.
‘Nee,’ zeg ik tegen mijn lege kantoor.
Dan schuif ik de telefoon in mijn tas en doe het licht uit.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy weekoverzicht: voorzichtig herstel met Judith en een breuk met de BN’er

Makelaar Mandy: ‘Hij loopt naar me toe en ik voel een lichte dreiging in zijn houding. Zijn hand gaat naar mijn middel’

Makelaar Mandy: ”Morgen praten we’, appt hij. ‘En trek dat bordeauxrode setje aan”

Makelaar Mandy: ‘Haar ogen worden vochtig, maar ze houdt zich groot’

Makelaar Mandy: ‘Dan trilt mijn mobiel in mijn tas. Tijn. ‘Wandelen?”