Makelaar Mandy: ‘Ze kijkt ondanks het compliment zorgelijk. ‘Wat is er?’’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 19 augustus

Het belooft een redelijke dag te worden.
Ik sta voor mijn spiegel en knoop mijn blouse dicht. Geen vlek. Geen bewijs. Alleen mijn hoofd verraadt me omdat het steeds terugschiet naar Maureens handen.
Bij Deur & Dam werk ik twee mails weg, plan de afspraak met mevrouw Van Houten strak in en gooi taaie koekjes weg.
Rond vier uur sluit ik af. Dat kan gewoon. Geen Eva die vraagt of ik parttime ben gaan werken. Geen scheve gezichten.

Verzorgde tuin

Mijn moeder zit in de tuin als ik aankom. In een rotan stoel, met een glas water naast zich en een tijdschrift op schoot dat ze niet leest. De tuin ziet er prachtig uit. Nieuwe potten bij de schutting, kruiden in zinken bakken, een smal paadje van oude stenen en van die prikker-solarlampjes langs de pergola.
‘Wauw,’ zeg ik. ‘Wat ziet het er hier goed verzorgd uit. Gezellig, hoor!’
Mijn moeder kijkt trots, maar probeert dat te verbergen achter een slok water.
‘Vik,’ zegt ze.
‘Dat dacht ik al. Jij legt geen paadjes.’
‘Ik leg innerlijke paden.’

Zorgelijk

Ik ga tegenover haar zitten. De zon valt door de druivenbladeren op de tafel. Er staat munt in een glas, aardbeien in een schaaltje en een bordje crackers.
‘Je tuin is prachtig,’ zeg ik.
‘Ja.’
Ze kijkt ondanks het compliment zorgelijk.
‘Wat is er?’
‘Niets.’
‘Mam.’
Ze haalt een takje munt uit het glas. ‘Vik vroeg of ik erover na wil denken.’
‘Waarover? Je spreekt in raadselen.’
‘Samenwonen.’
‘Niet meteen,’ zegt ze. ‘Niet morgen, maar gewoon nadenken.’
‘En jij?’
‘Ik denk.’

Overal iets van vinden

Ze kijkt naar de tuin. ‘Hij heeft dit allemaal gemaakt. Hij zag dat het rommelig werd. Dat ik steeds zei dat ik het nog ging doen.’
‘Dat is lief.’
‘Ja.’
Ze klinkt niet blij.
‘Maar?’
‘Maar als hij hier woont, is het niet meer mijn tuin waar hij iets moois in maakt. Dan is het onze tuin. En dan wil hij misschien ook iets vinden van mijn keukenkastjes. Mijn dekbedovertrekken. Mijn havermout.’
‘Niemand mag iets vinden van jouw havermout.’
‘Precies.’

Samenwonen

Ik pak een aardbei.
‘Wil je met hem samenwonen?’
Ze ademt langzaam uit. ‘Soms denk ik van wel. Dan zie ik hem daar staan met zijn handen in de aarde en denk ik: waarom moeilijk doen? Die vent is leuk. En we zijn geen twintig meer. Hoeveel tijd ga ik nog besteden aan voorzichtig zijn?’
Ik kijk haar aan. Steek een tweede aardbei in mijn mond.
‘En soms?’
‘Soms wil ik mijn voordeur dicht kunnen doen en alleen met mezelf zijn.’
‘Dat snap ik.’ Ik denk aan mijn eigen appartement. Aan mijn privacy.
Ze kijkt me scherp aan. ‘Jij snapt dat veel te goed.’
‘We hadden het over jou.’

Bewust thuiskomen

Ze glimlacht. ‘Ik heb me aangemeld voor een workshop.’
Natuurlijk.
‘Wat voor workshop?’
‘Bewust thuiskomen in jezelf.’
Ik doe mijn best. Echt. Ik slik langzaam de aardbei door.
‘Mam.’
‘Je mag niet lachen.’
‘Ik lach niet. Mijn gezicht verwerkt alleen informatie.’
‘Het gaat over ruimte innemen. Grenzen. Wonen vanuit je eigen kern.’
‘Gaan jullie ook met klei je binnenste holletje boetseren?’
‘Mandy.’
Ik houd mijn handen omhoog. ‘Sorry.’
Maar ze glimlacht zelf ook.
‘Ik weet dat het vaag klinkt,’ zegt ze. ‘Maar ik wil niet vanuit angst nee zeggen. En ook niet vanuit romantiek ja.’

Best verstandig

We zijn even stil. Ik voel de zon aangenaam op mijn gezicht prikken.
Ik denk aan Maureen. Aan Tijn, die ik morgen zie. Aan de BN’er, die steeds minder plaats krijgt maar nog steeds niet uit mijn lijf is verhuisd. Aan Robbert met Willemijn, wat niets met mij te maken heeft en toch ergens irritant rondloopt.
‘Dat is eigenlijk best verstandig,’ zeg ik.
Mijn moeder schenkt water bij. ‘Je hoeft iemand niet buiten te sluiten om jezelf te kunnen zijn. Maar ik wil ook niet de deur open houden omdat Vik zo lief is met basilicum.’
Ik kijk naar de kruidenbakken.
‘Heeft Vik basilicum geplant?’
‘Drie soorten.’

Een beetje jammer

We eten crackers met een of andere vage schapenkaas. Mijn moeder vertelt dat Vik deze week op studiereis is. Fotografie en verlaten fabriekspanden. Hij had haar een foto gestuurd van een raam zonder glas.
‘Heel kunstzinnig,’ zegt ze.
Als ik wegga, loopt ze mee tot aan het tuinhek.
‘Niet alles hoeft vandaag beslist,’ zegt ze.
‘Gaat dat over jou of over mij?’
‘Ja.’
Ik kus haar wang.
Thuis is er geen bericht van Maureen.
Dat vind ik verstandig.
En ook een beetje jammer.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Maureens hand glijdt langs mijn buik omlaag. Precies op de manier waar ik gek van word’

Makelaar Mandy: ‘Willemijn. Geen uitleg. Ik voel iets kleins en vervelends onder mijn ribben’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een nieuwe klant, twijfels over de liefde en Judith hakt de knoop door

Makelaar Mandy: ‘Twee gemiste oproepen van Judith. Mijn ijs zakt in één keer naar mijn maag’

Makelaar Mandy: ”Echt’, zegt ze. ‘Ik hoop dat hij struikelt over een speen”