Marlies baalt van de sleur in haar leven en huwelijk: ‘Ik verlang naar spanning die ik thuis niet meer voel’

Voorspelbaar

Marlies: “Onze weekindeling thuis is net zo voorspelbaar als het menu van een plaatselijke snackbar: op maandag brengen mijn man Luis en ik afwisselend de kinderen naar hockey- en judotraining en eten we pasta. Op dinsdag komt mijn moeder eten. Vaak een AVG. Vrijdag bingen Luis en ik een Disneyserie. Op zaterdag staat het hele gezin in het teken van de sportclubs, doen we boodschappen en is het standaard brood met soep. Zondag kijken we Formule1 met een bord Chinees op schoot. Ik weet op maandagochtend al hoe mijn zaterdagavond eruitziet. Dat geeft rust, maar soms word ik er ook onrustig van. Het is mega voorspelbaar.

Perfect georganiseerde onderneming

Soms lijkt ons huwelijk eerder een perfect georganiseerde onderneming dan een verbintenis tussen twee geliefden. Luis en ik zijn perfecte zakenpartners geworden. We regelen, plannen, overleggen en hoeven elkaar niets uit te leggen. We weten wie de tandarts belt of de groenbak buiten zet. Alleen mis ik soms het gevoel dat ik leef. Dat klinkt dramatischer dan ik het bedoel. Ik ben niet ongelukkig. Het is net dat liedje van Doe Maar: ‘Is dit alles?’ Ik mis spanning, geilheid, verlangen. Dat gevoel dat iemand naar me kijkt en denkt: wauw. Niet omdat ik de moeder van zijn kinderen ben of omdat ik de belastingaangifte op tijd heb geregeld, maar omdat ik een lekker wijf ben. Ik heb meer nodig dan een: ‘dat weet je toch’, als ik mijn man vraag of hij nog van me houdt en me nog aantrekkelijk vindt.”

Niets te klagen

“Als je van een afstandje naar mijn leven kijkt, zou je waarschijnlijk denken: waar heeft zij in hemelsnaam over te klagen? Dat denk ik soms zelf ook. Ik ben gelukkig getrouwd met een lieve man. Luis en ik hebben twee gezonde kinderen, een zoon en een dochter van vijftien en twaalf, een mooi huis, genoeg geld om niet wakker te liggen van rekeningen en een fijne groep vrienden om ons heen. We gaan ieder jaar vier weken op vakantie naar familie in Spanje. Er is geen drama, geen ruzie, geen ellende. Mijn man drinkt niet te veel, gebruikt geen drugs, gaat niet vreemd, behandelt me met respect en staat altijd voor ons gezin klaar.

Ontevreden gevoel

En toch is er iets: een vaag, ontevreden gevoel van binnen dat steeds vaker van zich laat horen. Dat maakt het zo ingewikkeld, want als er iets ernstig mis was, wist ik wat ik moest doen. Als mijn man me slecht zou behandelen, als we voortdurend ruzie zouden hebben of als de liefde verdwenen was, dan had ik een verklaring voor mijn gevoelens. Maar dat is juist het probleem: er is niets echt mis. En toch vraag ik me steeds vaker af: is dit het dan? Waar is dat leuke stel van vroeger?

Lees ook 10 tips om de sleur in je relatie te doorbreken

Luis

Twintig jaar geleden leerden Luis en ik elkaar kennen, toen hij hier was voor een uitwisselingsproject op het werk. Ik was op slag straalverliefd. Mijn hart bonsde als een malle als hij me een berichtje stuurde. Toen we elkaar net kenden, hebben we ooit tot vier uur ’s nachts op een muurtje gezeten omdat geen van ons naar huis wilde.

Weinig verrassingen

Dat is nu allemaal weg. Er zijn nog weinig spontane momenten, laat staan verrassingen. Zelfs voor mijn verjaardag moet ik tot in de details omschrijven welk luchtje ik wil hebben. Het liefst heeft Luis dat ik mijn cadeau zelf koop en hem een tikkie stuur.” 

Sleur en voorspelbaarheid

“Dat gevoel van sleur en voorspelbaarheid zullen vast wel meer vrouwen herkennen, alleen is het een taboe om hierover te praten. Je moet immers altijd je zegeningen tellen. Ik heb van huis uit geleerd dankbaar te zijn voor wat ik heb. En dat bén ik ook. Echt. Ik besef heel goed dat er mensen zijn die alles zouden geven voor de rust en stabiliteit die ik heb.

Er knaagt iets

Maar iets knaagt van binnen bij mij. Het begon ongeveer anderhalf jaar geleden. Ik merkte dat ik ineens ongemakkelijk werd van complimenten, vooral van andere mannen. Soms betrapte ik mezelf erop dat ik hoopte dat een bepaalde collega iets over mijn uiterlijk zou zeggen. Als een onbekende man naar me glimlachte, voelde ik iets kriebelen, wat ik thuis al lang niet meer voelde. Niet verliefdheid, meer een verlangen of een herinnering aan hoe het is om gezien te worden. In het begin vond ik dat onschuldig. Iedereen vindt aandacht leuk, daar is niks mis mee.

Uitlokken

Maar ik ging het uitlokken. Ik trok nét dat ene jurkje aan als ik wist dat we met mannelijke collega’s gingen borrelen. Ik bleef iets langer praten met die leuke hockeyvader langs het veld. Niet eens omdat die hockeyvader echt zo interessant was, maar ik vond het gewoon prettig dat iemand naar me luisterde.
De laatste tijd doe ik het steeds vaker: oogcontact zoeken, ouderwets flirten, knipogen met soms wildvreemde mannen. Ik merk dat het me goed doet. Die spannende blik, die misschien helemaal niets betekent, geeft mij even het gevoel dat ik meer ben dan moeder, echtgenote en organisator van het gezinsleven. Alsof iemand nieuwsgierig is naar wie ik ben, in plaats van waar schone sokken liggen of wie de jongste naar de orthodontist brengt.

Over een grens

Maar soms gaat het wel over een grens. Zoals laatst met mijn tien jaar jongere collega. We zaten zo te flirten, dat hij me spontaan uitnodigde om met hem mee te gaan naar een festival. Hij zei dat hij me er erg goed uit vond zien voor mijn leeftijd. Toen schrok ik wel. Echt afspreken ging me net even te ver.
Want hoe aantrekkelijk het idee van spanning ook klinkt, ik wil mijn huwelijk niet kwijt en mijn gezin niet op het spel zetten. Ik wil niet degene worden die alles afbreekt omdat ze dacht dat ergens anders het gras groener was. Sterker nog: als ik verhalen lees van mensen die hun partner verlaten voor een grote verliefdheid, voel ik altijd afkeer. Je hebt toch niet voor niets trouw beloofd aan elkaar? Je bent ouders, je deelt een enorme verantwoordelijkheid. Flirten mag, maar daar is ook de grens.”

Lees ook 3 simpele tips om de passie in je relatie weer terug te krijgen

Kattenbrokken mee

“Ik weet niet wanneer Luis en ik voor het laatst iets deden dat niet om werk, kinderen of boodschappen draaide. Na twintig jaar hang je niet elk weekend meer in de touwen en heb je alle verhalen wel zo’n beetje verteld. Niet dat Luis en ik zijn uitgesproken: we praten urenlang met elkaar, maar meestal over praktische zaken. Over de kids, werk, de lekkende kraan, schoolgeld en over wel of niet weg met de herfstvakantie. Maar wanneer hebben we het voor het laatst gehad over dromen of diepe verlangens? Ik kan het me niet herinneren.

Jaloezie

Laatst zaten Luis en ik samen met de kinderen op een terras. Naast ons zat een stel van een jaar of twintig. Ze zaten dicht tegen elkaar aan en konden hun handen nauwelijks van elkaar afhouden. Ik voelde direct jaloezie opkomen. Niet omdat ik terug wil naar mijn jongere jaren, maar omdat ik dat zalige verliefdheidsgevoel mis. Tegelijkertijd moest ik ook lachen om mezelf. Want waarschijnlijk zagen zij ons zitten en dachten ze: kijk nou, een stel dat al jaren samen is en alles voor elkaar heeft. Iedereen verlangt naar iets wat hij zelf niet heeft.

Eerlijk

Een paar maanden geleden heb ik voorzichtig mijn ontevreden gevoel bij Luis aangekaart. Niet verwijtend, gewoon eerlijk. Ik zei dat ik behoefte had aan meer aandacht voor elkaar. Niet ieder op de bank scrollend op zijn eigen telefoon, maar een goed gesprek voeren. Meer spontaniteit. Misschien eens onverwacht een nachtje weg. Een briefje op mijn kussen. Een compliment. Iets!

Onbegrip

Luis snapte het niet. Zei ik zelf niet vaak genoeg dat geld voor hotels weggegooid geld was als je thuis een heel goed bed hebt? En wat moest hij dan op dat briefje schrijven? Hij begreep niet waarom ik twijfelde aan zijn liefde voor mij. We hadden toch nooit ruzie of gedoe? Tja, dat is precies het probleem. We hébben het goed en daardoor voelt het bijna ondankbaar om te zeggen dat ik iets mis. Luis doet alles voor me. Als er iets kapot is in huis, fixt hij het of zoekt hij het op YouTube uit. Hij is net zo actief in het huishouden of met de kinderen en is tevreden met het minste geringste. Dat zijn fijne eigenschappen.

Passie

Ik hoef zelf ook echt niet veel meer. Geen groter huis, andere man of een sportauto voor de deur. Ik wil mijn leven niet omgooien, maar soms wel wakker worden en niet precies weten hoe de rest van de week eruitziet. Ik wil meer passie.

Zelf creëren

Ik heb ook echt geprobeerd dat zelf te creëren. Laatst trok ik op mijn vrije dag een laag uitgesneden jurkje aan met een diep uitgesneden decolleté en eronder een deels zichtbaar sexy rood lingeriesetje. Ik stuurde Luis een ondeugend berichtje: dat ik zo naar de supermarkt ging. De dubbele (erotische) boodschap ontging hem totaal. Ik kreeg alleen terug: ‘Leuk. Vergeet je niet de kattenbrokken mee te nemen?’ Ik moest lachen, maar kon hem tegelijkertijd wel achter het behang plakken.”

Lees ook 6 lezeressen over hun relatiegeheim: ‘Hij denkt dat hij mijn eerste was’

Opeen podium staan

“Misschien verwacht ik teveel van Luis, maak ik hem verantwoordelijk voor iets wat niet door hem komt en moet ik het voor mezelf wat leuker gaan maken. Mijn beste vriendin met wie ik dit besprak, stelde voor het wel buiten de deur te zoeken, maar niet met een andere man. Cindy vroeg me waarom ik niet weer zou gaan zingen. Vroeger zong ik in een bandje. Niets professioneels, maar ik stond graag op een podium.
Ik weet niet eens precies wanneer ik ermee ben gestopt. Op een gegeven moment was er altijd wel iets belangrijkers en heb ik het gelaten. Ik kom geregeld tijd voor mezelf tekort. Elke keer als ik een lekker boek wil lezen, moet ik net even een sporttas zoeken, een broodtrommel vullen of een formulier voor school ondertekenen. Er zijn zoveel dingen die meer prioriteit krijgen van mij.

Voor mezelf

Dus misschien moet ik inderdaad weer iets verplicht voor mezelf gaan doen. Op een zangclub, weer zangles nemen of iets anders waar ik weer een beetje zenuwachtig van word. Iets waarbij ik niet alleen moeder, echtgenote of planner van het gezinsleven ben. Gewoon Marlies.

Koor

Vorige week heb ik zelfs stiekem al naar een musicalkoor in de buurt gekeken. Ze zochten nieuwe leden en er stond bij dat ze een paar keer per jaar ook gingen optreden in buurthuizen en kerken. Ik heb me aangemeld, ik mag volgende week al met hen mee repeteren. Ik hoop dat het koor iets verandert. Ik denk dat Luis er geen stap harder door gaat lopen voor mij, maar ik word er zelf wel blij van. Misschien haak ik na twee repetities alweer af. Maar ik ben in elk geval nieuwsgierig genoeg om te gaan kijken en ik heb er meer zin in dan ik in lange tijd ergens in heb gehad.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.