Eveline: ‘De brandlucht hangt overal, zelfs in onze schone was’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Elf dagen boven de 41 graden
Dat het warm is, hebben we geweten. In Saint-Mathieu heeft het al zo’n zeven weken niet meer geregend. Tel daarbij op dat het elf dagen achter elkaar boven de 41 graden was, en één en één is twee. Planten verschroeiden letterlijk. De enorme laurierhaag achter in de tuin, nota bene in de schaduw, is knalgeel geworden. De hortensia’s hangen er aan de voorkant treurig bij en aan de zijkant van het huis zijn ze compleet verdroogd. Ook de dieren om ons heen hebben het zwaar. De bak water die ik ’s avonds nog voor ze neerzet, is de volgende ochtend alweer kurkdroog. Er zit geen druppel meer in.
Een levende sauna
Binnen Villa Verte is het een levende sauna. Het huis is te groot en te oud om even vol te hangen met airconditioning. Ik kook op halve kracht, wat neerkomt op simpelere maaltijden. Mijn columns schrijf ik tegenwoordig in mijn onderbroek of bikini, op kantoor waar het nog altijd 31 graden is. En toch… van onze gasten horen we geen onvertogen woord. Iedereen zoekt een plekje in de schaduw, leest een boek, dobbert wat in het zwembad of laat de warmte gelaten over zich heen komen.
Ik snak naar regen
Na weken van puffen, drie keer per dag douchen en geen make-up meer dragen omdat die toch van mijn gezicht smelt (heb je trouwens weleens bodylotion over je benen zien druppelen?), hang ik bij het opstaan steevast uit het badkamerraam. Binnen en buiten is het om half zeven ’s morgens precies even warm. Ik speur de lucht af, hopend op één donkere wolk. Ik snak naar regen. De natuur snakt naar regen.
Bosbranden
Ondertussen krijgen we veel appjes van oud-gasten die zich zorgen maken. We wonen tenslotte maar twee uur van Bordeaux, waar de bosbranden hevig woeden. Ik krijg er buikpijn van als ik denk aan al die dieren die levend verschroeien. Het maakt me misselijk. In Bordeaux zelf kwamen zelfs brandweermensen om tijdens hun werk. De dag nadat onze vliegende gasten vertrokken, sloot het vliegveld.
Sproeiverbod
Ook in de Haute-Vienne merken we de gevolgen. Er geldt een sproeiverbod voor de tuin. De waterdruk is verlaagd, zodat douches minder water verbruiken. Zwembaden mogen niet worden bijgevuld, wasstraten zijn gesloten en eigenaren van grotere zwembaden moeten hun bad beschikbaar houden voor blushelikopters die er eventueel water uit kunnen halen. Zelf ruiken we de brandlucht continu. Bos. Hout. Kampvuur. Maar dan zonder gezelligheid. Een zware rooklucht die in je kleren en zelfs in de schone was blijft hangen.
Vooralsnog veilig
Toch prijzen we ons gelukkig. Onze Haute-Vienne is vooralsnog veilig. We hoeven niet te evacueren en Villa Verte is gewoon open. Sterker nog: deze hele week logeren er drie Italianen bij ons. Ze werken voor een Italiaans bedrijf dat in een dorp verderop vangrails komt lassen. Het zijn hoffelijke mannen en de hitte lijkt hen totaal niet te deren. ‘‘Siamo Italiani purosangue. Wij zijn volbloed-Italianen’, lachen ze. En dus verwennen we ze af en toe met iets lekkers. Ze hebben eigenlijk maar één nadeel. Ze willen élke ochtend om zeven uur ontbijten.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
