Chantal (34) heeft endometriose, coeliakie en fibromyalgie: ‘Ik heb tien jaar gevochten voor de juiste diagnose’

Endometriose

Chantal: “Vroeger heb ik op hoog niveau gebadmintond. Ik was geen op-en-top meisje, ik liep vaak in mijn trainingspak. Toch was – en is – mijn uiterlijk best belangrijk voor mij. Dat ik op de foto ga voor deze rubriek terwijl ik nog nooit zo zwaar ben geweest, vind ik dan ook lastig. Ik vind het verschrikkelijk dat ik zo veel weeg. Het komt door alle soorten medicatie die ik heb uit-geprobeerd voor mijn endometriose, door vocht en hormonen.

Gewicht

Vroeger was ik best streng als het ging om mijn gewicht. Ik sportte en at gezond. Als ik dan vrouwen zag die wat zwaarder waren, dacht ik: kun je daar niet wat aan doen? Maar nu weet ik dat niet iedereen dat kan. Ik oordeel minder over anderen, omdat ik besef dat er waarschijnlijk een verhaal achter zit.
Bij mij begon de ellende als baby al. Maar de artsen namen mijn ouders niet serieus. Elk kind huilt weleens, of heeft diarree of spuugt, kregen ze dan te horen. Ook tijdens mijn tienerjaren bleef ik klachten houden. Door mijn topsportmentaliteit kon ik omgaan met pijn, maar daardoor ging ik ook nogal eens over mijn grenzen heen.

Lees ook Floortje Dessing behandeld voor ernstige vorm endometriose

Juiste diagnose

De laatste tien jaar heb ik ervoor gevochten om de juiste diagnose te krijgen. Dat is deels gelukt. Ik bleek een hele waslijst aan chronische ziekten te hebben. Behalve endometriose heb ik drie darmziekten: coeliakie, mastocytaire enterocolitis (MCAS) en PDS. Ook heb ik B12-deficiëntie en fibromyalgie. Ik eet al jaren maar twee keer per dag en heb aanvullende medische drankvoeding. De pijn weegt niet op tegen de trek, maar ik heb bijna altijd een weeïg gevoel.”

Zelfvertrouwen

“De diagnose endometriose kreeg ik eind 2023. Ik ben geopereerd en probeerde daarna zo ongeveer elke pil uit. De meeste medicijnen zorgden er helaas alleen voor dat mijn lichaam achteruitging. Op een gegeven moment kon ik niet meer goed eten, had ik overal pijn en kon ik niet normaal meer lopen. Vooral de pijn, die ik nog steeds heb, vind ik pittig. Wat dat betreft is het jammer dat artsen nog zo weinig van het vrouwenlichaam weten. Ook zouden artsen meer onderling met elkaar moeten communiceren zodat er breder kan worden meegekeken.

Trots

Ik ben inmiddels volledig afgekeurd. Toch probeer ik elke dag wel iets te doen, al is het maar een klein fietstochtje samen met mijn hond. Dat ik dit interview vanaf een bankje in de buitenlucht doe, is voor mij al heel fijn. Als ik naar mezelf in de spiegel kijk, zie ik een vechter. Ondanks alles houdt mijn lichaam het nog steeds vol en daar ben ik trots op. Net zoals ik trots ben op mijn ogen en mijn mooie bos haar. Dat zelfvertrouwen heb ik ook gekregen door mijn partner Frank, die van mijn rondingen houdt, mij steunt en bij wie ik mezelf mag zijn. Hopelijk komt er ooit meer onderzoek naar chronische ziekten bij vrouwen. Mijn droom is om ooit weer te kunnen badmintonnen. Ik hoop zo dat er een dag komt waarop ik dat weer kan.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.