Caro en Rutmer kochten het goedkoopste huis van Funda: ‘Voor en achter vrij uitzicht’

Verbouwdrang

Caro: “We huurden een jaren 30-huisje in een wijk vlakbij het centrum van Leeuwarden. Een heel fijn huisje met een klein binnenplaatsje, maar we zagen ons er niet voor altijd wonen. We hadden verbouwdrang en daar kun je in een huurwoning niet veel mee. Kopen was met ons inkomen lastig. We hadden onze hoop op ‘over vijftien jaar, misschien’ gevestigd. Daar baalden we uiteraard wel van. Je wilt, zeker als je inmiddels ook een gezin hebt, toch een plek van jezelf hebben. Maar we waren niet actief op zoek. Toen stuurde een vriend een link van een advertentie op Funda door. Hij wist van ons verlangen en hij woonde op dezelfde kilometerslange dijk in Friesland als waar de woning stond die hij ons tipte.

Haalbaar

Hé, maar dit is wél haalbaar, dacht ik, toen ik de vraagprijs zag. Er werd voor de vijftig vierkante meter een bedrag van 95.000 euro gevraagd. Op de foto’s zag ik dat het om een heel vies, heel vervallen huisje ging, een twee-onder-een-kapwoning. Daarnaast stond een schuur van veertig vierkante meter. Ik wist niet zeker of Rutmer het zou zien zitten, maar die schuur zou hem weleens over de streep kunnen trekken. Rutmer houdt van klussen en dingen maken. Ik liet hem de advertentie zien en hij was niet direct enthousiast… Maar hij schoot het ook niet af! Rutmer is een Fries, nuchter reageren past bij hem.”

Trouwdag

“Niet veel later wilde ik iemand het huisje laten zien, maar ik kon het zo snel niet vinden. Ik keek op Funda en sorteerde de prijs van laag naar hoog. En daar stond, na een reeks garageboxen, het dijkhuisje bovenaan. Het was het goedkoopste huis op Funda dus. We belden de makelaar om een bezichtiging in te plannen. Daar bleek één dag voor te zijn gereserveerd; precies de dag waarop wij wilden gaan trouwen. Liva was op dat moment twee jaar en ik was zwanger van Pelle. We zouden op de dag van de bezichtiging trouwen – een andere dag was echt niet mogelijk, kregen we te horen. Dus zijn we ’s ochtends getrouwd, hebben we tussen de middag met familie en vrienden geluncht en zijn we daarna naar de dijk gereden om het huisje te bekijken.

Vijftig geïnteresseerden

Het was een grauwe, miezerige dag. Het waaide en alles zag er bij aankomst heel ongezellig uit. Overal op de vloer van de woning lag modder van de vele geïnteresseerden. Dat waren er wel vijftig. We waren snel uitgekeken, want groot was het niet. De keuken was gammel, de douchekop was niet meer dan een tuinslang, er zat een gat in een raam en alles was bruin van de nicotine. Het stonk er verschrikkelijk en de tuin was overwoekerd met bramenstruiken. Het waren de enkelglazenruitjes in de woonkamer waar ik voor viel. Het had iets romantisch. Ik zag mezelf al helemaal over een paar maanden voor die raampjes in die woonkamer in het bevalbad zitten met de kaarsjes aan.”

Brief met dromen

“Rutmer zag het direct aan me. ‘Als jij dit wilt doen, doen we het’, zei hij. Wat ik voelde, voelde hij niet. ‘Maar wat niet is, kan nog komen’, zei ik tegen mezelf. Onze hypotheekadviseur wist te vertellen dat de biedingen hoogstwaarschijnlijk voornamelijk van investeerders zouden komen en wij moesten zorgen dat we daar net boven zouden bieden. Met zijn kennis besloten we een bod van 120.000 euro te doen, zonder voorbehoud van financiering. Heel spannend, vond ik dat laatste. De adviseur zei wel dat we dat konden lenen, maar je moet het wel zien waar te maken. Om nog iets meer kans te maken op het huisje, heb ik ook een brief geschreven, waarin ik vertelde over onze situatie en dromen.

Bod geaccepteerd

Niet veel later werd ik gebeld dat ons bod was geaccepteerd. Whooo… dacht ik alleen maar. Het is een beetje hetzelfde als ontdekken dat je zwanger bent. Je weet dat er iets groots te gebeuren staat, maar je realiseert je nog niet helemaal wat.
Op 13 november hadden we de bezichtiging, twee weken later was het van ons. In de kerstvakantie kregen we de sleutels. We wilden twee weken klussen en dan meteen verhuizen. De huur hadden we inmiddels al opgezegd. Het was vooral een kwestie van schuren, witten en heel veel schoonmaken. We hebben een noodkeuken geplaatst en een echte douchekop geïnstalleerd. We hebben gaten gedicht en doden muizen geruimd. Het was nog een zooitje toen we erin trokken, maar het was bewoonbaar.”

Vakantiegevoel

“Die eerste weken hadden we het gevoel dat we op vakantie waren. Voor en achter vrij uitzicht; dat hadden we in de stad niet. Ik heb nog nooit zoveel lucht gezien als op de plek waar we nu wonen. Het is zo Hollands, dat blauw met die witte wolken. De winter was koud, maar we wisten het toch gezellig en knus te maken.
Zoals ik tijdens de bezichtiging al voor me had gezien, heb ik inderdaad in het bevalbad voor de raampjes in de woonkamer gezeten. Midden in de nacht was ik wakker geworden van onweer én een wee. We hebben het bad opgezet en vol laten lopen en ik heb in het warme water de eerste weeën opgevangen. Pelles hoofdje lag alleen verkeerd, waardoor hij er na anderhalf uur persen nog steeds niet was. ‘We moeten nu toch echt naar het ziekenhuis’, zei de verloskundige die bij ons was. Eigenwijs als ik ben, had ik nog geen vluchttas ingepakt – niks. Terwijl de verloskundige en Rutmer de spullen pakten en mijn schoonouders werden gebeld om Liva op te vangen, liep ik door het huis mijn weeën op te vangen. Terwijl ik half over tafel hing, voelde ik Pelle verder zakken. ‘Hij komt!’ riep ik. En twee weeën later was hij er inderdaad. Geboren in ons eigen huis. Maar niet in bad dus.”

Inspirerend

“Een jaar geleden ben ik begonnen met het online delen van ons woon- en klusavontuur en het moederschap. Ik ben een creatief mens en heb altijd al de behoefte gehad dingen te delen. Ons huis voelde als een mooi decor om dat te doen. De reacties die we krijgen, zijn allemaal zo leuk. Mensen vinden het inspirerend om te zien dat het toch nog mogelijk is om met een klein budget een huis te kopen. We hebben er wel wat voor ingeleverd, we wonen namelijk echt in een uithoek en moeten overal de auto voor pakken. Het waait hier ook vaak. Maar het is het allemaal waard, want de plek is zo heerlijk. De dijk is een vrijbuitersplek, er wonen veel kunstenaars en muzikanten, maar ook veel oudere mensen. Onze woning is ook al 116 jaar oud. Alleen de muren zijn nog origineel overigens. En de balken in het plafond.

Uitbouw

Afgelopen zomer hebben we de achterkant van de woning doorgebroken en een uitbouw gerealiseerd. Daardoor hebben we er beneden zo’n vijftien vierkante meter aan ruimte bij gekregen. Op de bovenverdieping gaan we een dakkapel plaatsen, zodat dat ook een volwaardige leefruimte wordt. We doen nagenoeg alles zelf om de kosten te drukken. Onze vaders zijn handig en mijn schoonzus en zwager helpen ons ook waar ze kunnen.
De fijnste plek in het huis is voor mij de woonkamer. Ik vind het heerlijk om, half in de zon, lekker op een stoel voor het raam naar buiten te kijken. Het huisje is klein, maar zo voelt het niet. Het is heel open. Doordat de badkamer beneden is, ben je er zelfs als je staat te douchen een beetje bij als er gekookt wordt. Het is de planning dat de kinderen op den duur boven gaan slapen en wij in de uitbouw.

Alles vernieuwd

Er moet nog zoveel gebeuren. Eigenlijk moest alles gewoon vernieuwd. We hebben nu een nieuwe vloer met vloerverwarming, maar ook de elektra hebben we allemaal vervangen. Vorige week hadden we ineens weer een gaslek. We hebben een bouwdepot van zestigduizend euro afgesloten en daarvan is nu de helft gebruikt. De andere helft moeten we in de komende vier maanden opmaken, dus binnenkort gaan we weer heel veel aanschaffen om verder te verbouwen. Eerst gaan we een aanrechtblad ophalen, dat hebben we op Marktplaats gevonden. We vinden het fijn zoveel mogelijk duurzaam en/of tweedehands te kopen. Alleen het hout voor de uitbouw was nieuw en het isolatiemateriaal was een B-keuze partij.”

Echt ons huis

“Nu het lente is, hebben we de deuren vrijwel altijd open staan. Mijn vader en zijn vriendin hebben veel tijd gestoken in het snoeien van de tuin. We hebben een grasveldje aangelegd, waar de kinderen kunnen spelen. Het is nog geen mooie tuin, maar we leven als het ook maar even kan buiten.
Ik heb geen seconde spijt gehad van onze keuze dit huis te kopen. Rutmer is inmiddels ook echt om. Het is zo’n mooie plek. Ik heb mezelf, toen we er net een maand of twee woonden, weleens afgevraagd waar we aan waren begonnen. De woning stonk toen nog ongelooflijk naar muizenpis – dat zat in de spouwmuren en met de wind erop, rook je dat meteen weer. Ik moest ook echt aan het geluid van de voortdurende storm wennen. Toen Liva ook nog eens ziek werd en een week in het ziekenhuis terechtkwam, had ik echt heimwee naar ons oude huis. Het was meer de behoefte aan een vertrouwde plek, denk ik.

Ons huis

Maar nu is dit echt ons huis. We hebben nog een eindeloze lijst met dingen die we moeten doen en daar worden we af en toe echt weleens moe van. Maar als we dan in de tuin bezig zijn en ik zie de kinderen met hun schepjes in de zon bezig, dan weet ik dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Het is ook nog eens een goede investering geweest. De huizen hier op de dijk worden steeds duurder. Of dit ons forever home is? Dat zou best eens kunnen. We hebben veel zin ons leven hier verder op te bouwen. Aan de andere kant hou ik óók wel van een beetje verandering zo nu en dan…”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.