Makelaar Mandy: ‘Ik buig naar voren… Streel Maureens haar’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Donderdag 30 april

Aan het eind van de middag hoef ik Maureen maar één keer aan te kijken of ze weet al genoeg.
Niet alles natuurlijk. Niet dat ik gisteren thuiskwam met te veel knoflooklucht in mijn haar en een hoofd vol Robbert-grappen. Ze weet niet dat ik vanavond waarschijnlijk nog steeds niet weet of ik de BN’er wil slaan of uitkleden. En ze weet al helemaal niet dat mijn ontslagbrief in mijn laptop zit.

Iets drinken

Ze komt naast mijn bureau staan met haar tas in haar hand en zegt: ‘Jij gaat niet rechtstreeks naar huis vandaag.’
Ik kijk op. ‘Dat klinkt als een dreigement.’
‘Dat is het ook. Jas aan. We gaan iets drinken.’
Eva zit een paar meter verderop weer tegen Nick aan te praten alsof ze ooit met hem is samengesmolten in een pan kaasfondue en nu samen één glanzende kantoorsnack vormen.
Ik ben in staat om tegen Maureen te zeggen dat ik geen zin heb. Dat ik moe ben. Dat ik naar huis wil, onder een dekbed, met mijn laptop en mijn ontslagbrief en een zak chips.
In plaats daarvan zeg ik: ‘Vooruit.’

Maureen

We belanden in een bar waar ik zelf nooit naartoe zou gaan. Donker hout. Lage lampen. Een soort goudbruine schemering waar mensen automatisch mooier en interessanter in worden. Maureen bestelt wijn en ik doe wat iedereen doet die eigenlijk beter weet: ik drink sneller dan verstandig is.
Het eerste glas zakt direct weg. Het tweede ook.
Met Maureen praten is anders dan met Saskia, Judith of Robbert. Er is minder uitleg nodig. Minder woorden. Minder reflectie of ik niets vergeten ben te vertellen. We zitten gewoon naast elkaar en ik kijk naar haar zwarte glanzende haren, haar paardenstaart en heb het gevoel dat we allebei weten waar in ons leven de scheuren zitten en dat we niet hoeven doen alsof alles nog heel is.

Gelijk

‘Je kwijnt weg daar,’ zegt ze na een tijdje.
Ik kijk in mijn glas. ‘Wat gezellig dat je me opvrolijkt.’
‘Ik meen het.’
‘Ik weet het.’
Ze draait haar glas tussen haar vingers. ‘Eva denkt dat alles van haar wordt als ze Nick maar vaak genoeg pijpt. Nick vindt het allemaal best. En jij krimpt in om professioneel te blijven.’
Ik wil meteen in de verdediging. Zeggen dat ik helemaal niet krimp. Dat ik prima overeind blijf. Dat ik maandag zelfs ben uitgevaren.
Maar het stomme is dat ik weet dat ze gelijk heeft.

Niet alleen Eva

‘Het is niet alleen Eva,’ zeg ik.
‘Nee,’ zegt Maureen rustig. ‘Dat weet ik.’
Daarna wordt het even stil. Geen vervelende stilte. Meer het soort stilte waarin een deur op een kier staat en je zelf moet beslissen of je hem verder open wilt duwen. Zal ik haar vertellen over de brief?
Ik doe het niet.
Nog niet.
Ik neem een slok wijn en kijk naar de rand van de bar waar een man met een veel te gladde schedel iets tegen zijn date zegt terwijl zij hem duidelijk dertig zinnen eerder al niet meer interessant vond.

Nicks zus

‘Ik moet je iets vertellen,’ begin ik dan toch. Mijn hart bonkt in mijn keel. Zou dit het einde betekenen van onze vriendschap?
Maureen kijkt op.
Mijn hart bonst ineens veel harder dan nodig is voor iemand die alleen maar in een bar zit met de zus van haar baas.
Ik wil het zeggen. Ik wil zeggen dat ik wegga. Dat ik een pand op het oog heb. Dat mijn ontslagbrief al klaarstaat. Dat ik dit kantoor niet meer adem kan halen zonder het gevoel te hebben dat er langzaam iets uit me wordt gesloopt.
Maar dan zie ik haar weer zoals ze ook is.
Niet alleen Maureen.
Ook Nicks zus.
Ook de dochter van de man die dat kantoor voor hem geregeld heeft.
En ineens voelt het onjuist om haar te vertellen wat ik wil omdat ik dan haar hele familie een klap geef.
‘Wat?’ vraagt ze.
Ik schud mijn hoofd. ‘Niets. Laat maar.’

Verraden

We bestellen nog een glas.
Ik voel de wijn in mijn benen, in mijn wangen, in de ruimte tussen mijn ribben waar de hele week al te veel vastzit. Maureen zit dichterbij dan eerst. Niet opdringerig. Gewoon minder afstand. Haar knie schampt de mijne onder het lage tafeltje. Mijn huid reageert daar sneller op dan mijn verstand.
‘Je hoeft mij niet te sparen omdat ik familie van hem ben,’ zegt ze ineens.
Ik kijk op. ‘Dat zei ik niet.’
‘Nee,’ zegt ze. ‘Maar het hangt hier al een half uur tussen ons in.’
Daar heeft ze gelijk in.
Ik lach kort, zonder humor. ‘Misschien wil ik gewoon niet de vrouw zijn die half dronken in een bar aankondigt dat ze iemands broer gaat verraden.’

Overleven

‘Verraden,’ herhaalt Maureen.
Haar mond trekt een beetje scheef. Niet boos. Eerder geraakt.
‘Is dat hoe je het ziet?’
‘Ik weet het niet.’
‘Ik wel.’
Ik kijk haar aan.
Ze zet haar glas neer. Leunt iets naar voren. Haar stem laag nu, bijna hees van wijn en ergernis en iets anders wat ik liever niet meteen een naam geef.
‘Als jij ergens weg wilt,’ zegt ze, ‘dan is dat geen verraad. Dan is dat overleven.’
Er schiet iets door me heen. Niet alleen opluchting. Ook hitte. Omdat ze me zo aankijkt. Omdat ze het snapt. Omdat zij, van iedereen, juist niet zegt dat ik geduld moet hebben of het tactisch moet spelen of nog even moet aanzien.

Bruine ogen

‘Maureen…’
‘Wat?’
Ik weet niet eens of ik haar naam als waarschuwing uitspreek of als uitnodiging.
Waarschijnlijk allebei.
Ik buig naar voren. Zie haar fantastische bruine ogen. Streel haar haar.
Ze legt haar hand op mijn knie. Rustig eerst. Warm. Haar duim beweegt nauwelijks, maar genoeg.
‘Zeg dat ik moet ophouden,’ zeg ik zacht.
Maureen zwijgt.

Zoen

De zoen komt als iets dat al een tijd onder de tafel lag en ineens besluit dat het klaar is met wachten. Haar mond warm, gretig, mijn hand meteen in haar nek, haar andere hand al aan mijn kaak. We zitten half verscholen in het zithoekje achter in de bar en toch voelt het alsof iedereen het moet kunnen zien. Misschien maakt dat het juist erger. Of lekkerder.
Ik proef wijn. Adem. Hitte.
Ze trekt me dichterbij. Ik ga mee zonder nadenken. Mijn been schuift half tegen het hare aan, haar mond glijdt van de mijne naar mijn hals en ik hoor mezelf een geluid maken dat ik liever thuis had gelaten. Mijn hele lijf staat meteen aan. We zoenen. Smakkend. Lief. Heftig. Zeker vijf volle minuten lang. Onze ogen gesloten.

Geen goed idee

Dan trekt ze zich ineens een paar centimeter terug.
We kijken elkaar aan. Allebei iets te stil.
‘Dit was geen goed idee,’ zeg ik, terwijl ik helemaal niet klink alsof ik wil dat iemand ermee stopt.
‘Nee,’ zegt Maureen.
Ze strijkt met haar duim nog één keer langs mijn onderlip, langzaam, alsof ze zichzelf nog een laatste seconde gunt.
‘Maar wel heel lekker.’
En daar laten we het bij.
Ik staar in haar ogen.
Maureen glimlacht.
En de hele terugweg naar huis is er dat brandende besef dat je soms niet hoeft door te gaan om toch al te ver te zijn gegaan.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Als ik mijn ogen sluit, is het eerst zijn mond’

Makelaar Mandy: ‘Robbert trekt een gezicht. ‘Die man is echt een kwal”

Makelaar Mandy: ‘Drie euro. Op Koningsdag. Soms is Nederland toch een wonderland’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een verrassend gebaar en groeiende spanning

Makelaar Mandy: ‘Dan kijkt Tijn op. ‘Ik heb het hem verteld,’ zegt hij zacht’