Makelaar Mandy: ‘Robbert trekt een gezicht. ‘Die man is echt een kwal”

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Dinsdag 28 april

Als ik vanochtend Hoeksteen binnenloop, is het alsof Koningsdag nooit heeft bestaan.
Ik zie gewoon Eva in een roomkleurige blouse die eruitziet alsof hij niet in een wasmachine mag en dus alleen al daarom duur is, Nick achter zijn scherm en ik met een tas vol papieren en een hoofd dat meteen weer in werkstand wil. Het enige dat me nu op de been houdt, is een spontane uitnodiging van Robbert om vanavond ergens samen te ‘schuimbekken’, zoals hij het noemde.

Teruggebeld

Ik ben nog niet eens goed en wel gaan zitten of Eva zegt: ‘Mandy, ik heb Van Kruisenmade alvast teruggebeld. Nick en ik vonden dat er wat meer tempo in moest.’
Daar is hij weer.
Nick en ik.
Alsof ze samen een operette vormen met bij elkaar horende kostuums.
Ik leg mijn tas neer. Heel rustig. Veel te rustig eigenlijk.
‘Je hebt míjn klant teruggebeld?’
Ze kijkt op met dat gladde gezicht van haar. ‘Ja, nou ja, hij wilde duidelijkheid en jij was er nog niet, dus ik dacht…’
‘Nee,’ zeg ik.
Ze fronst. ‘Pardon?’
‘Ik zeg nee. Jij hoeft voor mij niet te denken. En ook niet voor mijn klanten te bellen alsof jij mijn werk ineens mee in beheer hebt gekregen omdat je vaak genoeg over Nicks bureau hangt.’

Ander gesprek

Achter de schermwand wordt het stil. Het soort stil waarin zelfs het toetsenbord van Maureen even ophoudt met klikken.
Eva trekt wit weg en daarna meteen weer roze. ‘Nou, wat gezellig dat jij zo binnenkomt.’
‘Gezellig is een tompoes bij de koffie. Dit is mijn werk.’
Nick kijkt nu wel op, maar te laat. Ik ben er klaar mee. Niet om een scène te maken, maar juist omdat ik de laatste weken voel hoe ik hier steeds kleiner word als ik niks zeg. Alsof zij al lang bezig is mijn plek uit te gummen terwijl ik er met een nette glimlach bij sta.
‘Als jij nog één keer een klant van me belt zonder dat met mij af te stemmen,’ zeg ik, nog steeds veel rustiger dan ik me voel, ‘dan hebben we een ander gesprek.’
Daarna pak ik mijn map, loop het keukentje in en trek de deur dicht. Mijn handen trillen. Niet van verdriet. Van pure, gloeiende opluchting. Eindelijk.

Ontslag

Tien minuten later zit ik in mijn auto op de parkeerplaats met mijn laptop open.
Beste Nick, typ ik.
Hierbij dien ik mijn ontslag in…
Ik tik de hele brief in één ruk. Kort. Zakelijk. Geen verwijt. Gewoon helder. Mijn hart bonst alsof ik iets strafbaars doe, maar tegelijk voel ik ook hoe goed het is dat die brief er nu staat. Ik sla hem op. Verstuur hem nog niet. Maar hij bestaat.
Daarna ga ik meteen door met de Mandy-dieselmotor alsof ik een machine ben.
Bank bellen. Zakelijke rekening. Voorwaarden. Identificatie. Kosten. Weer noteren. KVK-site open. Gegevens nalopen. Afspraak bevestigen. Stukken voor het pand verzamelen.

Robbert

Pas tegen zevenen word ik weer mens.
Robbert staat voor het Griekse restaurant waar hij wilde afspreken met zijn handen in zijn jaszakken en zijn grijns van iemand die iets weet wat ik nog niet weet.
‘Zo,’ zegt hij. ‘Daar is mijn favoriete vastgoedtyfoon.’
‘Dat woord alleen al maakt dat ik weer naar huis wil.’
‘Kom nou. Ik heb trek in knoflook en jij kijkt alsof je bijna iemand door de knoflookpers hebt geprakt. Dat is een goede combinatie.’

Ruzie

Binnen is het warm, rumoerig en heerlijk fout. Druiventakken van plastic aan het plafond, een ober met te veel enthousiasme en een kaart waar je automatisch alles van wilt.
We bestellen veel te veel.
Brood. Tzatziki. Halloumi. Iets met lamsvlees waar Robbert meteen ontroerd van raakt. Een karaf wijn. Natuurlijk.
‘Dus?’ zegt hij als de eerste honger gezakt is. ‘Heb je vandaag gebouwd of gesloopt?’
‘Allebei,’ zeg ik.
En dan vertel ik over Eva en onze ruzie. Mijn drift.
Robbert luistert met zijn vork stil in de lucht en zegt daarna: ‘Terecht.’
‘Zo simpel?’
‘Ja. ‘Natuurlijk is dat zo. Ik zag haar toch? Met dat reptielenkapsel en die gladde tevredenheid van iemand die denkt dat ze al half op de loonlijst van de familie staat.’
Ik schiet in de lach. ‘Reptielenkapsel.’
‘Wat dacht jij dan? Dat reptielen geen haar maar enkel schubben hebben? Die heeft ze vast nog ergens discreet verstopt onder haar bloesje.’

We lachen veel. Dat is misschien nog het fijnste aan Robbert. Bij hem voelt alles licht. Zoenen doen we niet meer, en een relatie zit er niet in, maar wat is hij leuk. En grappig. Ik vind het heerlijk om tijd met hem door te brengen.

BN’er

We hebben het over dinosaurussen, koffiemerken en tv. Over types die op tv komen en daarna denken dat ze een andere diersoort zijn, en zo komen we uit bij de BN’er.
Hij leunt achterover en trekt een gezicht alsof hij net op een citroenpit heeft gebeten. ‘Die man is echt een kwal. Echt. Met die blije kop van hem.’
Ik kijk hem aan. ‘Zo. Dat is nogal wat.’
‘Ja, echt. Die vent is veel te glad. Te gewend dat alles en iedereen een beetje meebuigt omdat hij er toevallig goed uitziet op beeld en grappig doet. Nu vind ik mezelf ook heel grappig, Mandy, maar dat vindt iedereen natuurlijk van mij. Maar die kwal is zo’n Piemelmans die het heel sexy vindt om ergens invloed op te hebben.’
Ik neem een slok wijn en haat dat ik meteen weet dat er iets van Robberts mening klopt. Niet alles. Maar toch. Een deel is waar.
‘Een kwal kan ook glanzen,’ zegt Robbert. ‘Wist je dat?’
Ik moet lachen. ‘Jij zou een lekker gefrituurde kwal als die voor je stond met Ouzo-saus meteen opeten, hè?’
‘Nee, jij. Ik ben hier alleen voor de gyros.’

Afgrond

Als ik later thuiskom, ruik ik naar knoflook en wijn en een avond waarop ik harder heb gelachen dan de afgelopen week bij elkaar.
Mijn ontslagbrief staat nog steeds in mijn laptop. Mijn KVK-afspraak ook. De bankmap ligt op tafel. Het pand wacht. Alles wacht.
Maar voor het eerst in dagen voelt het niet alsof ik alleen maar naar een afgrond kijk. Eerder alsof ik er met een volle maag, een aangeschoten kop en een veel te scherpe opmerking van Robbert in mijn zak langsloop en ineens denk: misschien is dit niet het punt waarop ik val, maar gewoon het punt waarop ik eindelijk spring.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Drie euro. Op Koningsdag. Soms is Nederland toch een wonderland’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een verrassend gebaar en groeiende spanning

Makelaar Mandy: ‘Dan kijkt Tijn op. ‘Ik heb het hem verteld,’ zegt hij zacht’

Makelaar Mandy: ‘Voor ik mezelf kan tegenhouden, pak ik mijn telefoon en bel hem’

Makelaar Mandy: ‘Daarna praat ik niet meer. We halen de kleine sofa niet eens’