Makelaar Mandy: ‘Tijn heeft vanochtend opnieuw een bericht gestuurd’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Donderdag 12 maart

Ik zit net aan mijn tweede kop koffie wanneer ‘papa’ op mijn telefoonscherm verschijnt.
‘Mandy,’ zegt hij zodra ik opneem, op die nieuwe, rustige toon die hij de laatste keer ook al had. Alsof hij echt de tijd neemt om met me te praten. ‘Ik zat nog eens na te denken over mijn uitnodiging. Over dat je misschien een keer langskomt.’
Ik draai mijn pen tussen mijn vingers en wacht tot hij gaat afzeggen.
‘Bonita was er heel blij mee dat je het overweegt,’ zegt hij. ‘Ze vindt het spannend. Ze wil je graag beter leren kennen.’ Hij aarzelt even, alsof hij zijn woorden zorgvuldig kiest. ‘En ik vind het zelf ook wel heel leuk, eerlijk gezegd.’

Geen druk

Er zit geen druk in zijn stem. Geen overtuigingsdrang. Alleen een soort openheid die ik vroeger zelden hoorde.
‘Ik ga erover nadenken,’ zeg ik. Hij meent het dus echt.
‘Dat is alles wat ik vraag,’ antwoordt hij. ‘Neem de tijd.’
Wanneer we ophangen, blijf ik nog even naar mijn telefoon kijken. Het gesprek voelt warm. Onwennig warm. Alsof een deur die jaren dicht zat ineens op een kier staat.

Een klein stapje achteruit

Daarna probeer ik me opnieuw op mijn werk te richten. Tijn heeft vanochtend opnieuw een bericht gestuurd. Hoe gaat het? Meer niet. Ik lees het, leg mijn telefoon weer neer en antwoord niet. Niet uit boosheid en zeker niet omdat ik hem wil straffen. Het voelt meer als iets wat ik voor mezelf moet doen. Een klein stapje achteruit, zodat ik weer kan voelen waar ik zelf sta zonder dat hij overal tussendoor zit en mijn gedachten beheerst.

Pand

Aan het einde van de middag loop ik door een straat waar ik vaker kom als ik met de bus ben. Mijn oog valt ineens op een pand dat me eerder nooit echt is opgevallen. Een oud hoekgebouw, grote ramen op de begane grond, daarboven twee appartementen. Het staat leeg en op een raam is een handgeschreven briefje geplakt.
TE HUUR.
Ik blijf even staan en kijk naar de gevel, naar de breedte van de ramen, naar hoe het licht naar binnen valt. Het is niet perfect, maar wel bijna. Mijn hoofd begint automatisch te rekenen: huur, indeling, een klein kantoor voorin, misschien een zithoek voor klanten. Ik maak een foto met mijn telefoon om er dit weekend nog eens naar te kijken.

Rens

Wanneer ik aan het eind van de dag thuiskom en de galerij oploop, zie ik dat er licht brandt bij Rens. Dat is vreemd. Donderdagavond is zijn bistro normaal gesproken juist propvol. Ik blijf even staan en kijk nog eens. Misschien is hij ziek. Misschien is er iets gebeurd. Of misschien is hij gewoon thuis.
Voor ik erover nadenk, druk ik al op zijn bel.
De deur gaat open en Rens staat in de opening. Joggingbroek, T-shirt, zijn hoofd net geschoren. Hij ruikt naar douchegel en iets fris dat waarschijnlijk veel duurder is dan zijn joggingbroek doet vermoeden.
‘Zo,’ zegt hij. ‘Dit is een verrassing.’
‘Waarom ben jij thuis op donderdag?’ vraag ik.

Joggingbroek

Hij stapt opzij zodat ik naar binnen kan. ‘Omdat één van mijn personeelsleden vandaag trouwt. Dus ik heb de zaak verhuurd aan het bruidspaar. Hele bistro. Met personeel en al.’ Hij loopt naar de keuken en pakt twee glazen water. ‘Ik ben de hele dag bij de ceremonie, de taart, de speeches en weet ik wat nog meer geweest. Heel romantisch allemaal. Maar dat avondfeest laat ik aan die jongelui over. Ik vond dat ik mijn portie bruiloft voor vandaag wel had gehad.’
Ik moet lachen. ‘Dus jij zit hier gewoon…’
‘In mijn joggingbroek met een fris hoofd,’ zegt hij tevreden.

Rekenen

We gaan aan zijn keukentafel zitten en ik laat hem de foto van het pand zien die ik vanmiddag heb gemaakt. Er kriebelt van alles bij me. Zou dit het zijn? Is mijn tijd gekomen?
Hij kijkt er een tijdje naar, kantelt zijn hoofd een beetje en zoomt in op de gevel.
‘Niet gek,’ zegt hij uiteindelijk.
‘Maar?’
‘Maar je moet rekenen.’

Versieren

Dat doen we dus. Ik haal snel mijn laptop bij mij op en al snel schuiven we bedragen heen en weer. Huurprijzen, verbouwing, een simpele website, drukwerk, fotografie. Rens denkt hardop mee, zoals hij dat altijd doet: praktisch en scherp.
Halverwege kijkt hij ineens op van het scherm.
‘Weet je dat je er vandaag weer belachelijk goed uitziet?’
Ik zucht. ‘Rens…’
‘Wat?’ zegt hij onschuldig. ‘Ik probeer het gewoon nog één keer.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Niet doen.’
Hij grijnst en steekt zijn handen overdreven in de lucht. ‘Oké. Dan stop ik ermee. Met versieren en hopen.’ Hij knikt plechtig. ‘Ik hou het wel bij mijn Tinderbabes.’
‘Heel verstandig,’ zeg ik.
‘Dank je.’
‘Wijntje?’

Pure opwinding

We lachen allebei, trekken een flesje wit open, en gaan daarna gewoon weer verder met rekenen. Rens bestelt pizza en even later zitten we aan zijn keukentafel te eten terwijl mijn laptop nog steeds openstaat met een half afgemaakte berekening op het scherm.
Wanneer ik uiteindelijk mijn laptop dichtklap, is het al laat.

Ik lig in bed, maar slapen lukt niet.
Mijn hoofd blijft rekenen.
Wat als het niet lukt.
Wat als het wél lukt.
Ik draai me nog een keer om.
En terwijl het licht van de straatlantarens door de gordijnen naar binnen schijnt, realiseer ik me dat het niet de twijfel is die me wakker houdt, maar pure opwinding.

Saskia: lees nu gratis

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Hij antwoordt meteen. ‘Ik reserveer alvast een kamer”

Makelaar Mandy: ‘Maureen draait naar me toe. ‘Mag ik je iets vragen?’’

Makelaar Mandy: ‘Maar goed, nu is het dan eindelijk out in the open’

Makelaar Mandy: ‘Nick kijkt ons aan. ‘Eva en ik moeten jullie iets vertellen”

Makelaar Mandy: ‘Hij ziet me. Zijn glimlach is langzaam. Wéét-achtig’