Makelaar Mandy: ‘Ze knijpt in mijn hand. ‘Ik wil gewoon niet dat wij elkaar kwijtraken”

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Dinsdag 22 september

Vanavond heb ik afgesproken met Judith.
We gaan verder praten.
Dat klinkt heel volwassen. Twee vrouwen die een afspraak maken om hun vriendschap te onderhouden. Waarschijnlijk zetten andere mensen daar thee bij en zeggen ze dingen als: ‘Ik hoor wat je zegt.’
Ik vermoed dat Judith en ik binnen tien minuten er allebei iets totaal verkeerds uit flappen daarna elkaar weer twintig minuten moeten uitleggen dat we het anders bedoelden.
Maar ik ga.
Ik geef om haar. Ik wil dit oplossen.

Saskia

Rond lunchtijd komt Saskia mijn kantoor binnen met twee broodjes en een flesje appelsap.
‘Ik heb lunch.’
‘Ik zie het.’
‘Je klinkt wel heel erg dankbaar, Van Dam.’
‘Ik bén dankbaar. Ik probeer alleen financieel neutraal te reageren op eten dat ik niet zelf heb betaald.’
Ze blijft staan.

‘Een grap?’

Shit. Shit. Shitterdeshit.
Ik hoor het zelf ook.
‘Was dat een grap?’ vraagt ze.
‘Ja.’
‘En vond je hem leuk?’
‘Blijkbaar niet.’
Saskia legt het broodje voor me neer. ‘Het was zes euro, Mandy. Geen zestig.’
‘Dat weet ik.’
‘Goed zo. Een punt voor jou. Volgens mij weet jij tegenwoordig bij alles precies wat het kost.’
Er zit irritatie in haar stem. Maatje XL.
En onmiddellijk ook in de mijne.

‘Ik wil alleen maar helpen’

‘Dat krijg je als je zesduizend euro moet ophoesten die je niet hebt.’
‘Vijfduizend voor die lul van je en twaalfhonderd voor Hoeksteen om die auto. Ik weet het heus wel hoor.’
‘Dank je, rekenmachine.’
Ze kijkt me aan.
Ik kijk terug.
Daar is het weer. Dat dingetje tussen ons dat er vóór die rotdonderdag nooit zat.
‘Ik wil alleen maar helpen,’ zegt ze.
‘Dat weet ik.’

Wat maakt het uit

We pakken tegelijk ons broodje.
Heel volwassen.
Na drie happen begint Saskia over een vrouw die bij de supermarkt met een hondje in een pyjama in een boodschappentas stond en daarmee redden we onszelf.
Als ze weggaat, krijg ik een kus op mijn wang.
Gewoon zoals altijd.
Toch kijk ik haar na.
Zes euro.
Vijfduizend.
Wat maakt het uit.
Hou op, Mandy.

Stroopwafels

Om kwart over zeven sta ik bij Judith voor de deur.
Dit keer doet ze open in een joggingbroek.
‘Gelukkig,’ zeg ik.
‘Wat?’
‘Vorige keer had je een sexy jurkje aan. Ik voelde er alleen maar meer Mien Boerentrien door.’
Ze lacht.
‘Kom binnen.’
Het huis is weer stil. Fien en Robin zijn bij Tom.
Op tafel staan koffie en een pak stroopwafels.
‘Die heb ik gekocht omdat ik niet wist of dit een gesprek met koekjes werd.’
‘Alles wordt beter van stroopwafels.’
‘Behalve diabetes.’

Voorbeelden geven

We gaan zitten.
Judith trekt meteen een stroopwafel uit het pak.
‘Ik heb nagedacht over wat je de vorige keer zei.’
Ik voel mijn maag aanspannen.
‘Ik ook.’
‘Ik wilde voorbeelden geven.’
Ik knik. Fijn. Ik hoor graag concrete dingen. Dan kan ik me misschien de volgende keer inhouden. Verbeteren.
‘Jij kijkt soms naar me,’ begint ze, ‘en dan voel ik me echt een complete idioot.’
Dat doet pijn.
Ik herken er wel iets in.
‘Wanneer?’
Judith ademt in.
‘Met Bart. Met Tom. Toen ik zwanger was. Soms ook met geld. Of als ik iets vertel waarvan jij meteen al in je hoofd ziet hoe het afloopt.’
‘Maar soms zie ik het ook.’

‘Ik zie het al’

‘Ja.’
‘Dat is irritant voor ons allebei. Ik wil mijn eigen fouten maken. Snap je, Mandy?’
Ze glimlacht kort.
‘Jij bent snel. Jij ziet gevaar eerder. Dat is soms fijn. Maar als ik midden in iets zit, voelt jouw “ik zie het al” als een onvoldoende.’
Ik draai mijn mok tussen mijn handen.
‘Dus wat moet ik doen?’
‘Niet meteen redden.’
‘Dat is vaag.’
‘Dan vraag je me: wil je dat ik alleen maar naar je luister of wil je dat ik meedenk?’
Ik trek een gezicht.
‘Dat klinkt wel heel therapeutisch.’
‘Ik weet het.’
‘Moet ik er ook bij knikken?’
‘Graag heel langzaam.’
‘En hummen?’ Ik grom wat.
We lachen.

Iets veranderen

Dan wordt Judith weer serieus.
‘Maar ik moet ook iets veranderen.’
‘Wat?’
‘Niet jou de schuld geven wanneer jij iets ziet wat ik zelf gewoon nog niet wil zien.’
Daar word ik stil van.
‘Die vrijdag met Bart was niet eerlijk,’ zegt ze. ‘Ik was kwaad op hem. En op mezelf. Jij stond toevallig dichtbij en blijkbaar was dat genoeg om je af te katten.’
‘Dat deed wel pijn.’
‘Weet ik.’

‘Sorry’

Haar ogen worden rood.
‘Sorry.’
Daar is hij dan.
Een sorry.
Mijn eigen ogen prikken meteen mee. Natuurlijk. Mijn traanbuizen hebben tegenwoordig geen enkele rem meer.
‘Dank je.’
Judith steekt haar hand uit.
Ik pak hem.
Ze knijpt in mijn hand.
‘Ik wil gewoon niet dat wij elkaar kwijtraken’.

‘We zijn goed’

Als ik later mijn jas aantrek, voelt het voor het eerst sinds weken niet meer alsof Judith en ik iets verloren hebben.
‘Mandy?’
Ik draai me om.
‘Ja?’
‘We zijn goed, toch?’
Ik kijk naar haar.
‘Ja.’
‘Mooi. Want ik heb geen zin om nóg een vriendschapsgesprek met stroopwafels te voeren.’
‘Volgende keer nemen we wijn.’
‘Goed idee.’
Ze geeft me een knuffel. En ik voel mezelf warm worden.
We zijn weer oké.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Dan zie ik op de galerij een vrouw voor Rens’ deur. Donkerrode laarzen’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een rekening van Hoeksteen en spanning met Tijn

Makelaar Mandy: ‘Tijd voor actie. Ik open de chat met de BN’er’

Makelaar Mandy: ‘‘Ik weet niet precies wat jij voor me bent,’ fluister ik. ‘Maar ik wil je niet kwijt’’

Makelaar Mandy: ‘Mijn hoofd wordt warm. ‘O mijn god,’ zegt ze’