Makelaar Mandy: ‘Maar goed, nu is het dan eindelijk out in the open’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 9 maart

Het moment dat Nick zei: ‘We moeten jullie iets vertellen,’ bleef nog een paar seconden hangen nadat hij het had uitgesproken.
Maureen en ik zaten tegenover hem en de kerstbalachtig glimmende Eva aan de vergadertafel. Eva’s ring glansde weer alsof hij er altijd was geweest. Ik merkte dat ik ernaar keek en mezelf daarna corrigeerde. Dit was hun verhaal. Niet het mijne.

Relatie

‘Eva en ik hebben een relatie,’ zei Nick uiteindelijk.
Hij sprak het uit in dezelfde toon waarin hij normaal een kwartaalupdate geeft. De kerstbal naast hem glunderde zwijgend. Ze ziet het vast al helemaal voor zich: de vrouw van de baas. En over een paar jaar dit kantoor samen runnen. Waar blijft Mandy dan?
Maar ik wilde deze heuglijke vijf minuten voor mezelf en het gelukkige liefdespaar niet bederven en dus feliciteerde ik ze hartelijk. Maureen deed hetzelfde.

Kantoorrelatie

Eva glimlachte en trok aan Nicks mouw. ‘We vinden het belangrijk dat dit professioneel blijft. Kantoorrelaties zijn officieel niet gewenst, dat weten we, maar we willen geen geheimen.’
Geen geheimen. Volgens mij speelde hun stiekeme gedoe al drie maanden. Maar goed, nu is het dan eindelijk out in the open.

Maureen leunde iets achterover en trok één wenkbrauw op. ‘Zolang jullie niet op elkaars bureau gaan zitten tijdens werktijd, lijkt het me overzichtelijk.’
Ik voelde haar knie heel even tegen de mijne tikken onder tafel. Een subtiele knipoog zonder dat ze knipoogde.
‘Echt heel leuk voor jullie,’ hoorde ik mezelf zeggen.

Anders

Toen we weer achter onze bureaus zaten, voelde het kantoor anders. Minder neutraal. Eva hoorde officieel bij Nick. En ’s avonds bij een wijntje wordt vast de werkdag gezellig even doorgenomen. ‘Mandy had vandaag een vlek in haar broek.’ ‘Mandy eet een nieuw merk pepermunt.’
Ik keek naar mijn scherm en vroeg me af of ik hier nog steeds dezelfde plek heb als een paar maanden geleden. Niet in functie, maar in gevoel.

Judith

’s Avonds ga ik naar Judith.
Ze heeft me geappt dat ze sliertjesfeest maakt. Dat is haar woord voor spaghetti in alle variaties. Met gehaktballetjes, met spinazie, met tomatensaus.
Ik zit aan haar keukentafel terwijl Fien in een wipstoeltje met haar voeten schopt en Robin honderduit vertelt over zijn voetbaltraining.
Judith ziet er moe uit. Maar anders dan een paar maanden geleden. Zachter.

Tom

‘Tom is gisteren geweest,’ zegt ze terwijl ze pasta afgiet. ‘Het was maar een uurtje. Maar toch. Hij was er wel. Volgens afspraak.’
Ik kijk op.
‘En?’
Ze haalt haar schouders op. ‘Voorzichtig. Onhandig. Maar hij probeerde het en dat was fijn. Fien keek hem aan alsof ze dacht: wie ben jij? Maar Robin…’ Ze glimlacht. ‘Robin bloeit ervan op. Alsof hij eindelijk weer een stukje normaal voorgeschoteld krijgt.’

Tijd nodig

Ze zet drie glazen en een tuitbeker vol appelsap op tafel en gaat zitten.
‘Ik ben blij dat ik naar je heb geluisterd,’ zegt ze. ‘Dat ik hem niet heb buitengesloten uit boosheid. Het is niet makkelijk, maar het is wel beter. Dat ben ik nu met je eens. Toen ook al, denk ik. Maar ik wilde er niet aan.’
Ik draai sliertjes om mijn vork.
‘Dingen hebben tijd nodig,’ zeg ik.
‘Jawel,’ zegt ze. ‘Maar jij zei dat ik het later anders zou zien. Dat ik Fien niet moest straffen voor mijn pijn.’
Fien maakt een geluidje alsof ze het ermee eens is.
Ik kijk naar Judith. Naar hoe ze Robin corrigeert zonder scherpte. Hoe ze Fien oppakt en automatisch tegen zich aan drukt.
Zij koos niet voor gemak maar voor de lange termijn.

‘Het is eerlijk gezegd nog steeds ingewikkeld,’ zegt ze zacht. ‘Maar het voelt minder alleen.’
Dat woord blijft hangen.
Minder alleen.

Wie

Later, als ik naar huis fiets, denk ik aan de BN’er. Aan Tijn. Aan alle handen die me aanraken of loslaten.
Wie zou er naast me blijven staan als alles ingewikkeld wordt? Als ik ziek word? Als ik straks een openingsfeest geef mocht ik ooit voor mezelf durven beginnen? En wie of wat wil ik dan om me heen?

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Nick kijkt ons aan. ‘Eva en ik moeten jullie iets vertellen”

Makelaar Mandy: ‘Hij ziet me. Zijn glimlach is langzaam. Wéét-achtig’

Makelaar Mandy: ‘Mijn handen glijden over zijn schouders’

Makelaar Mandy: ‘Als zij dit kunnen. Dan kan ik dit toch ook?’

Makelaar Mandy: ‘Mijn telefoon trilt. Hij. Mijn mond krult vanzelf omhoog’