Makelaar Mandy: ‘Haar mond warm tegen de mijne, haar hand in mijn nek’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Vrijdag 6 februari

Mijn lijf wil één ding. Dat voel ik al de hele dag. Ik ben moe van het schakelen, van het bijhouden van mezelf, van het voortdurend aanstaan, en voor het eerst merk ik dat die vermoeidheid niet in mijn hoofd zit maar in mijn schouders, mijn benen, mijn buik.
Maureen ziet het meteen.
‘Je bent leeg,’ zegt ze zacht, terwijl ze voor ons een kop thee neerzet. ‘Wanna talk?’

Eva

We zitten samen op kantoor, de dag is al half voorbij en we praten wat. Over werk. En dan, spontaan, rollen we naar het onderwerp ‘Eva’. Over haar plek naast Nick, haar vanzelfsprekendheid hier op kantoor. ‘En dan die te lage bloesjes. Ze heeft er vast patent op.’
We giechelen. ‘Heb je gemerkt dat Eva altijd precies weet wanneer Nick binnenkomt? Alsof ze een interne radar heeft. Ze zit rustig te typen en hop, ineens zit ze klaar met gestifte lippen. Ik zweer het je, iets in haar lijf heeft een sonorinstallatie die afgaat als hij binnen 15 meter is.’
We roddelen. Het is pure opluchting om even hardop te zeggen wat we de rest van de week inslikken.
Maureen schrikt op halverwege een nieuwe zin. ‘Dit kan niet, Man. Ik ben de zus van de baas. Straks wordt ze mijn schoonzus.’ Dan kijkt ze me aan. ‘Maar jij bent echt goed. Dat mag ook gezegd worden.’

Trots

Mijn moeder belt later die middag. Ze klinkt opgewekt, bijna trots. Ze vertelt dat ze met Vik een boterham heeft gegeten met een ovenkroket erop. Zelf klaargemaakt. In de oven. Ze herhaalt het twee keer, voor de zekerheid. Vik was zo blij geweest, dat hij iets voor haar heeft gekocht. Een maansteen, denkt ze. Of iets wat daarop lijkt. Hij zou rust brengen en beschermen tegen negatieve energie.
‘Ik heb hem naast mijn bed gelegd,’ zegt ze. ‘Je weet maar nooit.’
Ik lach en zeg dat ik zondag wel even langskom om te kijken of hij ook werkt tegen overvolle hoofden, want zaterdag ga ik met Judith en haar twee kleintjes op pad.

Langzaam

Aan het einde van de dag vraagt Maureen of ik komend weekend mee wil naar de sauna. ‘Gewoon even niets. Alle ellende eruit zweten’. Ik voel meteen hoe mijn lijf daarop reageert en schud mijn hoofd. Ik ben te dat het doorschiet.
Ze pakt mijn hand. Blijft staan. ‘We hoeven niets hé. Wij zijn oké.’
Dan kust ze me.
Niet gulzig of erotisch, maar langzaam. Haar mond warm tegen de mijne, haar hand in mijn nek, haar duim zacht duwend. Ik voel hoe mijn schouders zakken, hoe mijn adem rustiger wordt. Als we na een seconde of vijf loslaten, blijven we nog even dicht bij elkaar staan en ik weet dat ik bij Maureen veilig ben.

Onrustig

Thuis is het stil. De dag zakt langzaam uit me weg. Ik ben onrustig. Een soort verlangen naar zachtheid. Intimiteit. Mijn schouders zijn moe, mijn benen zwaar, maar er zit een zachte spanning in mijn buik, een trage golf die opkomt en weer wegzakt. Ik denk aan Maureen. Haar lippen. Draai het armbandje dat ik van Tijn voor kerst kreeg rond mijn pols.
Ik leg mijn hand op mijn borst en voel mijn hartslag, iets sneller dan normaal, en het prettige gewicht van mijn borsten in mijn handpalmen, warm en zacht, alsof mijn lijf me wil laten weten dat het er nog is.

Ritme en warmte

Ik trek mijn kleren uit zonder haast, knip een zacht lampje aan en neem de tijd die ik de hele week nergens heb gevonden.
Ik raak mezelf aan, precies zoals ik van mezelf weet dat ik dat fijn vind. Ik hoef niemand iets uit te leggen. Ik adem steeds langzamer uit. Ontspan. Mijn adem verdiept zich, mijn gedachten lossen op, en alles wat ingewikkeld was, alles wat vragen stelde, verdwijnt naar de achtergrond terwijl ik me overgeef aan ritme en warmte.

Ik laat mijn vingers langzaam over mijn huid gaan, verkennend, en merk hoe mijn adem vanzelf dieper wordt. Ik geniet van het tempo dat ik zelf bepaal, van het ritme als mijn hand even stopt en dan weer beweegt, van de warmte die zich verzamelt en zich verspreidt, tot mijn hele lijf meedoet en alle gedachten naar de achtergrond verdwijnen. Floep. Ik ben Mandy en ik lig op een bed in een hutje aan zee. Het is warm. De wind kietelt me. Ik geniet. Droom verder terwijl mijn handen het werk doen.
Ik voel hoe mijn lijf zich ontspant precies op het moment dat het zich het meest opent, hoe mijn adem even stokt en dan loslaat, hoe de spanning wegvloeit uit mijn schouders en mijn kaken, en hoe er daarna een zachte loomheid achterblijft die me helemaal vult, alsof ik weer in mezelf ben teruggekeerd.

Ik blijf nog even liggen, hand op mijn buik, adem rustig, genietend van de nasleep, en als ik uiteindelijk onder de dekens schuif voelt mijn lijf zwaar en tevreden. Gekalmeerd, dat is misschien het juiste woord. En heel langzaam zakt de hitte weg en glijd ik langzaam in slaap.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Het stuk gaat over een schrijver met twee partners…’

Makelaar Mandy: ‘De zoen komt onvermijdelijk. Twee magneten’

Makelaar Mandy: ‘Hij vraagt of ik meega naar een parenclub’

Makelaar Mandy: ‘Ik vraag me af of het single zijn me te lang begint te duren’

Makelaar Mandy: ‘Ik wil zijn hand op mijn rug, zijn gewicht naast me’