Makelaar Mandy: ‘Wat deed ze die avond bij Tijn?’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 12 januari

Ik word wakker met het beeld van vrijdagavond op mijn netvlies. Iemand heeft het stiekem achtergelaten en de afstandbediening weggesmeten. Ja hoor, daar loopt ze weer. Eva. Op mijn galerij. Haren los. Sneakers. Geen jas met schoudervullingen, geen werkgezicht.
Ze liep niet naar míjn deur, ze liep door, helemaal naar het eind, en toen ging die deur zacht open.
De hele zaterdag heb ik tegen mezelf gezegd dat ik niet zo raar moet doen. Ik heb geen bewijs. Wat als ze het niet was? Gewoon iemand die op haar leek? Ze heeft mijn adres niet eens. Maar als ze het wel was… wat deed ze bij Tijn?

Eva

Op kantoor is het weer zo’n typische maandagochtend. Te veel koffie om er ‘in’ te komen, alle dossiers weer even vooraan in mijn hersenen te archiveren. Eva zit al. Perfecte eyeliner, perfecte houding, alsof ze het weekend niet eens heeft bestaan en ze hier al sinds vrijdag zit.
Nick komt achter het scherm vandaan met een opgewekt ‘goedemorgen team’, en ik hoor mezelf ook ‘goedemorgen’ mompelen. Maar stiekem denk ik: laat het gaan Mandy. Vandaag geen detective spelen, maar gewoon die doos printpapier bestellen en die mevrouw van de Eikenlaan bellen.
Dat lukt ongeveer veertien minuten.

Nick blijft te lang bij Eva’s bureau hangen. Niet één keer, maar drie keer. Hij wijst iets op haar scherm aan en zijn hand blijft net iets te dicht bij haar vingers, alsof hij haar wil sturen zonder dat hij het hardop zegt. Alsof hij haar wil laten voelen dat er elektriciteit tussen hen is en dat dat gevoel vooral niet mag opvallen. Eva lacht op een manier die niet voor mij bestemd is en nooit zal zijn. Ik herken wat uit Maureens lach naar mij. Als ze me ziet spioneren, kijkt ze weer strak naar de monitor. Ik hou mijn gezicht neutraal. Mijn naam is haas. Ik weet van niets.

Hulp

Tussen twee dossiers door bel ik Vik. Dit gaat zo niet langer met mam. ‘En?’ vraag ik. ‘Hoe ging het gesprek?’
Hij zucht alsof hij een zware doos optilt. ‘Ze deed alsof ik haar beledigde. Alsof ik haar vroeg een frikandel speciaal te eten. Ze eet “licht”, zegt ze. En dat is alles. Zegt ze. Haar maag moet rust krijgen. Fruit gist. Spinazie bevat oxalaten. En tomaten zijn zo zuur dat ze brandend maagzuur kunnen verergeren. Alles is ineens gevaarlijk.’
‘Heeft ze ja gezegd tegen hulp?’ Ik hoor mijn eigen stem strak worden.
‘Ze zei: “ik kijk wel”.’ Hij lacht kort, zonder humor. ‘En jij weet ook: dat betekent bij Yvonne een dikke nee.’
Ik kijk naar het scherm, naar de verkooplijst, naar de cijfers, naar de feiten. Feiten hebben tenminste geen mening. ‘Wat ga jij doen?’
‘Ik ga grenzen trekken. Of ze praat één keer met iemand die er verstand van heeft, of ik kom elke dag langs met een broodje gekookt ei of kaas en dat moet ze dan voor mijn neus opeten.’
Ik schiet toch even in de lach. ‘Dat is chantage.’
‘Dat is liefde,’ zegt hij droog. ‘En soms gaat liefde door de maag.’

We spreken af dat ik een afspraak ga regelen. Niet met een wijzende vinger, niet met dwangeten en geen diagnose. Gewoon een gesprek. Wat hulp in dit oerwoud dat eetprobleem heet.
Ik hang op met een knoop in mijn maag die niet weg wil; ik hou van mijn moeder, ik ben ook kwaad op haar dat ze zichzelf zo tekortdoet. Ik denk weer aan de courgettelintensalade met kerstmis.

Maureen

Maureen schuift later een map op mijn bureau. Ze kijkt me niet aan. ‘Roodborststraat. Afwikkeling.’
‘Dank,’ zeg ik.
Ze blijft een fractie te lang staan, alsof ze iets wil zeggen en tenslotte besluit dat ze professioneel moet blijven. Dan loopt ze weg. Haar schouders staan hard, maar haar looptempo is sneller dan normaal, en dat zegt genoeg.

Aan het eind van de dag, als ik de galerij opstap, gaat mijn blik automatisch naar het einde. Die deur. Die plek. Ik haat dat mijn hoofd erheen gaat, maar ik kan het niet uitzetten. Ik blijf even staan, voel de kou langs mijn wangen, en denk: oké. Er is iets aan het schuiven. En ik ga doen alsof ik het niet zie. Voorlopig.

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt? Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Op de galerij zie ik een silhouet en kan het niet geloven’

Makelaar Mandy: ‘Toch voel ik een kriebel, niet romantisch, wel interessant’

Makelaar Mandy: ‘Mijn hand over zijn hoofd. Ik streel hem’

Makelaar Mandy: ‘‘Het is ingewikkeld, hè,’ fluistert hij’

Makelaar Mandy: ‘Weet jij wie de dertigste voor mij een doos chocolaatjes heeft afgegeven?’