Stefan en Manon vielen samen 114 kilo af: ‘Hoe konden we toen niet zien hoe erg het was?’

Oude foto’s

Schaterlachend scrolt Manon door oude foto’s op haar telefoon. “Waar is nou die ene heel lelijke foto van jou, Steef? Van mij heb ik er genoeg!” Ze laat beelden zien van zichzelf, zestig kilo zwaarder en amper herkenbaar. “Toen we onze voor- en nafoto’s online plaatsten, kregen we reacties van mensen die klaagden dat we ‘een ander stel’ hadden gebruikt. Dat zien wij als een compliment. Zelf gruwel ik van die oude foto’s. Dan denk ik: hoe heb ik toen niet kunnen zien hoe erg het was?” Stefan knikt. “En hoe hebben we elkaar destijds aantrekkelijk kunnen vinden?”

Overgewicht

Allebei hebben ze al sinds hun jeugd overgewicht. “Als baby was ik al mollig”, vertelt Manon. “Volgens mijn ouders zat ik klappend in mijn kinderstoel zo gauw er eten op tafel kwam. Ze hebben me ook al vroeg gestimuleerd om te gaan lijnen: als dertienjarige zat ik aan de maaltijd-vervangers, net als mijn moeder.”

Verder groeien

Stefan kan zich ook niet herinneren dat hij ooit een normaal postuur heeft gehad. “Rond mijn zeventiende werd ik afgekeurd voor militaire dienst omdat ik te dik was. Dat was een voordeeltje, maar ook daarna heb ik eigenlijk nooit zoveel last gehad van mijn overgewicht. Hooguit dat ik niet zo mobiel was. Toen ik twintig jaar geleden Manon leerde kennen, groeiden we samen verder – zowel in onze relatie als in gewicht. Al tijdens onze eerste date zaten we met een zak chips op de bank.” Manon: “Samen lekker eten was voor ons een stukje gezelligheid, we vierden alles met eten. Stefan kon heel lekker koken. Dan maakte hij bijvoorbeeld varkenshaasmedaillons met champignonroomsaus, of lasagne met veel spekjes en kaas. Op het eerste gezicht leek dat niet eens heel ongezond, maar al die pakjes en zakjes die we gebruikten, zitten vol met smaakversterkers die zorgen dat je door blijft eten en snel weer opnieuw honger krijgt. Langzaam maar zeker groeiden we steeds verder dicht. Mijn billen groeiden richting mijn rug, mijn hoofd ging over in mijn romp… Maar omdat we allebei veel te zwaar waren, vond ik dat helemaal niet zo erg. Ik ging bijvoorbeeld gewoon in badpak naar het zwembad – waar ik nu veel meer moeite mee heb. Mijn tante zei een keer: ‘Echt, durf jij dat? Waar het hele dorp je kan zien?’ Hoezo? dacht ik. Ja, ik was te dik, maar ik had wél vier kinderen gekregen. En het was ook niet dat ik er niets aan deed. Ik heb van alles geprobeerd, van crashdiëten tot veganistisch eten, maar het resultaat was elke keer dat ik alleen maar zwaarder en zwaarder werd. Op het dieptepunt woog ik 154 kilo.”

Maagverkleining

Dat ze in 2015 toch besloot het roer om te gooien, kwam omdat ze gezondheidsklachten kreeg als gevolg van haar gewicht. “Mijn gewrichten deden pijn en mijn uithoudingsvermogen nam af. Ik dacht: als ik zo doorga, ga ik dood. Na gesprekken in het Obesitas Centrum in het ziekenhuis besloot ik voor een maagverkleining te gaan.” Stefan nam anderhalf jaar later hetzelfde besluit. “Ik woog inmiddels 155 kilo en begon ook na te denken over mijn gezondheid. Er komen hart- en vaatziekten voor in mijn familie, dat wilde ik voorkomen. Dat ik bij Manon de kilo’s eraf zag vliegen, hielp natuurlijk ook mee.” Manon: “Ik zag ook de meerwaarde voor ons als gezin, want na een maagverkleining moet je andere eetkeuzes maken. Brood kon ik bijvoorbeeld niet meer goed verdragen. Stefan en ik hebben twee tieners en ik heb ook nog twee volwassen dochters uit mijn vorige huwelijk. Met z’n allen aan tafel is vaak al hectisch, laat staan als je allemaal iets anders eet. En we wilden ook het goede voorbeeld geven aan onze kinderen.”

Niet het gewensten succes

De operatie had toch niet helemaal het gewenste succes, ze hielden er allebei gezondheidsklachten aan over. Stefan kreeg galstenen, Manon kaakproblemen. En in een mum van tijd zaten de verloren kilo’s er ook weer aan. “Dat komt omdat we niet écht de switch hebben gemaakt naar gezonder eten”, geeft Manon toe. “Na één bonbon zat ik vol, maar twintig minuten later was mijn maag weer leeg en pakte ik gerust wéér een chocolaatje. Ik viel af van 154 naar 92 kilo, maar vijf jaar na de operatie zat ik weer op 127.”Bij Stefan ging dat net zo. “Ik ging van 155 kilo naar 107, een euforisch gevoel, maar uiteindelijk kwamen er weer vijftien bij.”Manon: “Mentaal ging het toen niet zo goed met me. Ik had voor het eerst in mijn leven ervaren hoe het was om slank te zijn. Om kleding te kopen in normale winkels, in plaats van die speciaal op maat te laten maken. Dat gevoel van vrijheid was ik weer kwijtgeraakt en dat was mijn eigen schuld. Ik voelde me een loser, waarom had ik het weer zo uit de hand laten lopen?”

Jonge, vlotte oma

Stefan: “Het gekke is dat we op zakelijk gebied altijd wél heel gedreven waren. Allebei runden we een eigen bedrijf: ik in de begeleiding van mensen met autisme en ADHD, Manon als coach voor jongeren met gedragsproblemen. Vijftig tot zeventig uur werken in de week was voor ons geen uitzondering. Maar om dat vol te kunnen houden, moet je wel goed voor jezelf zorgen. Hoe kun je controle houden over je leven als je niet eens de controle hebt over je eigen lijf?”
Manon: “De vijftig kwam langzaam in beeld en we werden ook nog eens opa en oma. Dat dreunde wel een beetje door. Ik wilde graag een jonge, vlotte oma zijn die kon rennen met haar kleinkinderen. Maar als ik op de bank zat, kon ik amper mijn eigen veters strikken.”
Stefan: “Mijn moeder was ook veel te zwaar en heeft daardoor nooit actief met haar kleinkinderen kunnen spelen. Dat was voor ons een krachtig voorbeeld van hoe we het niet wilden. Zo zijn we uiteindelijk uitgekomen bij de coachingsopleiding OERsterk van Richard de Leth, waar we alles leerden over een gezonde leefstijl en hoe je anderen daarin kunt begeleiden.”
Manon: “Zaten we daar, tussen allemaal slanke dennetjes… Na de eerste drie dagen kon ik wel huilen, want ik had nog niets nieuws gehoord. Ik ben mijn hele leven lang naar diëtisten, voedingscoaches en natuurartsen geweest en kende de theorie dus al, maar had er nooit iets mee gedaan. Opeens voelde ik me zó dom. Dat we zoveel geld hadden betaald voor deze opleiding, was gek genoeg wel een stok achter de deur om er dit keer wél voor te gaan.”

Veranderen

Stefan: “Richard zei het ook letterlijk: ‘Als je niet wil veranderen, is daar het gat van de deur.’ Bij ons ging het daar vroeger mis. We waren te dik, maar niet ongelukkig. De opleiding was confronterend, er gebeurde emotioneel veel met ons. Het gaat dieper dan alleen informatie over leefstijl, je gaat ook aan de slag met je zelfbeeld en levensdoelen. Al die diepere lagen in jezelf worden aangeraakt, en dat had effect. Vanaf dat moment hebben we alles anders gedaan. We zijn letterlijk met vuilniszakken door de keuken gegaan: bewerkt voedsel eruit, biologische producten erin. In de supermarkt stonden we opeens een half uur op de groenteafdeling. Ook zijn we meer gaan bewegen. Mijn smoes was altijd dat ik al aan topsport deed: ik speel biljart op het hoogste niveau, maar fysiek is dat natuurlijk niks. Dus vanaf dat moment gingen we elke ochtend samen wandelen. Later kwam daar ook personal training bij.”
Manon: “Achteraf gezien was dit het meest waardevolle jaar uit ons leven. Je zag ons gewoon transformeren. We voelden letterlijk dat we meer bewegingsruimte hadden, mobieler waren, meer spierkracht kregen.”Stefan: “Ik heb vroeger twee hernia-operaties gehad en sindsdien dacht ik bij inspanning altijd: kan mijn rug dit aan? Nu was het gewoon: boem, gaan!”

Eetrust

Het moeilijkste van afvallen is natuurlijk om op gewicht te blijven, maar dat kost Stefan en Manon geen moeite meer. “Dat komt omdat we nu écht anders leven, zonder dat we iets missen. Wij eten nog steeds heel lekker: ’s ochtends kwark met granola, zuurdesembrood met ei of een zelfgemaakt appeltaartje. ’s Middags vaak een salade met kip of vis en ’s avonds bijvoorbeeld een goed stuk vlees met roerbakgroenten. Alleen op donderdag, als we op de kleinkinderen passen, maak ik een pan bami, maar dan verstop ik daar wel heel veel eiwitten en groente in. De kunst is om daarnaast niet veel gekkigheid te eten. De mergpijpjes die Stefan altijd nam en de chocola waar ik aan verslaafd was, laten we nu zonder moeite staan.”

Afkickverschijnselen

Stefan lacht: “Als je stopt met suikers eten, krijg je in het begin echt afkickverschijnselen, daarna is het juist andersom. Als ik nu iets zoets eet, heb ik binnen het uur hoofdpijn.” Manon: “Af en toe, zoals met de feestdagen, maken we wel een uitzondering, maar dan merk ik daarna ook meteen dat mijn lijf weer om van alles gaat roepen. Maar bij alles wat je eet, al is het maar een smintje, gaat je systeem aan en ontstaan er kleine ontstekingsreacties. Je lichaam wil heel graag eetrust: zo min mogelijk eetmomenten per dag. In het begin is dat heel moeilijk, maar na een week of drie is je systeem gereset en je snaaitrek weg. Het is een kwestie van leren luisteren naar je lichaam.”

Begeleiden

Met hun bedrijf OERbesitas begeleiden ze nu ook andere mensen die van hun overgewicht af willen, maar op eigen houtje tot nu toe geen succes behaalden. Ze combineren informatie over gezonde leefstijl met de aanpak van mindset en trauma, bijvoorbeeld door middel van systeemopstellingen. “Soms zit het probleem helemaal niet in te veel eten, maar in ballast van vroeger die je meedraagt of oude overtuigingen die niet meer kloppen. Daar gaan we ook mee aan de slag.”Stefan: “Het moet een beetje pijn doen, daarin zit juist de sleutel tot verandering. Je kunt pas blijvend afvallen als je er echt aan toe bent om die stap te zetten.”

Nog niet tevreden

Hun eigen transformatie is natuurlijk het uithangbord om anderen te inspireren, maar het stel is nog niet helemaal tevreden. “Mijn magische grens is honderd kilo”, zegt Stefan. “Daar ben ik nog niet onder geweest, maar met mijn spieropbouw schijnt dat ook heel lastig te zijn.” Manon wil nog circa tien kilo kwijt. “Als ik twijfel of dat wel haalbaar is, kijk ik gewoon even naar mijn oude foto’s.”Of het minder gezellig is nu ze niet meer samen met chips op de bank zitten? “Absoluut niet! We hebben het nog net zo leuk samen”, zegt Manon. “Leuker zelfs,” valt Stefan bij, “omdat we veel gelukkiger zijn. De mist in mijn hoofd is weg, ik heb veel meer energie en voel me mentaal veel sterker. Op mijn 51ste kan ik nog met mijn kleinkinderen op de grond spartelen en een koprol achterover doen. Dat is toch fantastisch?”

Foto: Amaury Miller
Visagie: Lisette Verhoofstad