Marijke bokst haar hele leven al op tegen haar zus

Marijke (42) kan er niet over uit. Hoe goed ze ook haar best doet, haar zusje Joyce (37) is het lievelingetje van haar ouders en de gevierde nicht van de familie. “Alle aandacht gaat altijd naar haar. Als schattige baby al, en nu als carrièrevrouw nog steeds.”

Marijke: “Laatst werd mijn vader 65 jaar. Al weken was ik druk geweest met het organiseren van een knalfeest voor hem. Omdat mijn moeder in een rolstoel zit, haalde ik alle boodschappen, bakte ik twee appeltaarten, versierde ik het huis en stond ik de hele zaterdag in de keuken om salades te maken. Op het feest zelf voorzag ik samen met mijn dochters Sofi e van twaalf en Julia van tien iedereen van koffie, thee en andere dranken. Ik hoef echt geen schouderklopje hoor, maar het zou wel leuk zijn als je dan aan het eind van de avond gewoon bedankt wordt voor de goede zorgen. Helaas bleef dat compliment uit. Daarom deed het extra pijn dat het telefoontje van mijn zus Joyce – de grote afwezige op het feest, omdat ze voor haar werk in het buitenland zat – de hele avond werd geroemd. ‘Wat ontzettend attent van Joyce dat ze helemaal uit Amerika belt. Wat kost dat wel niet?’ bleef mijn vader roepen. Ook mijn moeder kon er niet over uit: ‘Het is daar midden in de nacht en toch belt ze.’ Ik zei maar niet dat ze op kosten van haar baas belde, waarschijnlijk in een of andere bar uithing en de nacht door feestte, terwijl ze ook eerder had kunnen terugvliegen om bij de verjaardag van haar eigen vader te zijn. Maar wat had het voor zin? Het zou mij eerder in een kwaad daglicht stellen dan haar.” De mooiste dochter “Bijna mijn hele jeugd heb ik moeten opboksen tegen een knapper, spontaner, liever zusje. Tussen mij en Joyce zit vijfenhalf jaar. Mijn moeder heeft drie miskramen gehad en mijn ouders hadden de hoop op een tweede kind eigenlijk al opgegeven, toen Joyce zich plotseling aandiende. En daar waar ze eerst al hun liefde aan mij gaven, deden ze dat nu aan mijn kleine zusje. Van delen was niet echt sprake. Ik hing er een beetje bij en sliep regelmatig bij mijn opa en oma, omdat mijn ouders te druk waren met de nieuwe baby.

In het begin snapte ik dat wel. Ik was ook dol op dat mooie roze poppetje. Maar later merkte ik dat bijna al hun aandacht naar haar uitging. En ook die van vrienden, familie en mensen op straat. Joyce groeide op tot een allerschattigst meisje met blonde krullen. Al mijn tantes en ooms wilden met haar knuffelen en wildvreemden complimenteerden mijn ouders met hun prachtige dochter. Dat was best zwaar voor mij. Ik liep er ook bij en over mij werd niks gezegd. Ik wist wel dat ik niks bijzonders was. Ik had kort bruin haar, met een nog kortere pony. Bovendien had ik een bril en een lui oog en droeg ik van mijn derde tot mijn zevende jaar een pleister op dat oog. Dat hielp niet bij mijn zelfvertrouwen. Ik werd er ook mee geplaagd. Als ik nu foto’s van die tijd terugzie, zie ik wel waarom mensen vaak tegen mij zeiden dat ik zo’n mooi zusje had. Zij straalt aan alle kanten en ik sta er een beetje bedremmeld achter. Thuis hing de huiskamer ook vol met foto’s van Joyce. Mijn moeder was vroeger amateurfotografe. Naar een kiekje van mij moest je echt zoeken. Ik dook op bij een familieportret en ik herinner me één foto met Pluisje en mij, waarbij ons konijn prominent in beeld was.”

Pijnlijke woorden

“Toen we naar de middelbare school gingen, werd het nog erger. Joyce was twaalf en zat in havo 1, toen ik op mijn zeventiende mijn examen jaar van de mavo moest overdoen. Ze was dus niet alleen uiterlijk knapper, ook kon ze beter leren. Leraren die mij nog kenden van de havo, waar ik ooit was begonnen, prezen haar met haar intelligentie en zeiden verbaasd te zijn dat ze een zusje van mij was. Wat zij natuurlijk weer trots thuis vertelde. En steeds bromde mijn vader dan dat ik ook de havo had kunnen afmaken, als ik maar net zo veel doorzettingsvermogen en karakter had getoond als Joyce. Zijn woorden deden pijn. Ik moest veel harder blokken om de stof te laten doordringen en als ik dan na vier uur Franse woordjes leren mijn toets maakte, haalde ik nog een vijf. Terwijl Joyce het even doorlas, daarna ging buitenspelen met haar grote vriendinnenschare en met gemak een negen haalde. Het was gewoon niet eerlijk. Ik lag nachten huilend in bed. Soms kon ik er met mijn moeder over praten. Zij troostte me dan een beetje door te zeggen dat ze zag hoe hard ik mijn best deed. Maar ja, ik bleef zitten op de havo en zakte voor mijn mavo-examen: op mij konden mijn ouders niet echt trots zijn.”

Lees ook: ‘Ik ben stikjaloers op mijn tweelingzus’

Uitdagend

“Op school had ik weinig vriendinnen, doordat ik vaak van klas wisselde en dus bijna geen leeftijdsgenoten in de klas had. Qua aandacht van mannen was het lange tijd al net zo droevig gesteld. Waar Joyce was in de pauzes, daar zaten alle leuke jongens omheen. Zelfs die uit mijn klas. Dat ze jong was, maakte hun niet uit. Joyce kleedde zich uitdagend, droeg zware make-up en zag er dus ouder uit. Ze was een echte mannenlokster en kreeg alles van hen gedaan. Als er al een jongen op mij afstapte, was het om het nummer van mijn zusje te ontfutselen. Toen Jan Willem mij op het schoolfeest ten dans vroeg, dacht ik eerst dan ook dat hij dichter bij mijn zus in de buurt wilde komen. Maar hij bleek echt in mij geïnteresseerd. Wat een schok. Hij beweerde zelfs mij veel leuker te vinden dan Joyce. Hij noemde haar ‘nep’ en mij ‘bijzonder’. Ik bloosde ervan. Niet lang na dat schoolfeest kregen we verkering en we zijn nog steeds gelukkig met elkaar. Na mijn mavo-examen ben ik gaan werken en ik stopte toen ik zwanger was van mijn oudste dochter. Jan Willem kreeg een baan bij de gemeente en zorgde financieel gezien voor ons gezin. We hadden het niet breed, maar konden een leuk huis kopen en een tweedehands auto. Ik ben de eerste jaren fulltime moeder geweest en ik was knutsel-, onthaal-, luizen- en schoolreisjesmoeder. Zelf vind ik dat ik me heel nuttig heb gemaakt, maar in de ogen van mijn ouders en mijn zus heb ik mijn tijd verprutst. Sinds kort werk ik drie dagen in de week in een kledingzaak en dat vinden ze al een stuk beter. Gelukkig zijn mijn ouders echt een lieve opa en oma voor mijn dochters, daar kan ik niks van zeggen. Ze trekken ook geen van tweeën voor. Daar waak ik als een akela over. Zeggen ze iets positiefs over Sofie? Dan ben ik er als de kippen bij om hetzelfde over Julia te noemen. Ik vertel mijn dochters ook keer op keer hoe mooi en lief ze allebei zijn. En dat ik van hen allebei evenveel hou.”

Nooit een bedankje

“Als opa en oma voldoen mijn ouders dus prima, maar ze zouden mij wel wat meer mogen waarderen. Ik kom namelijk op alle dagen dat ik niet werk ’s ochtends bij hen schoonmaken. Mijn moeder heeft een spierziekte en kan niks in het huishouden doen. Dus lap ik de ramen, doe ik de boodschappen en poets ik de badkamer en keuken, om mijn vader te ontlasten. Ik doe het graag en ik geloof wel dat ze het waarderen, maar vind het jammer dat ik nooit een bedankje krijg. Het kost me toch mijn vrije ochtend en thuis wacht mijn eigen huishouden ook nog. Bovendien blijft het kwetsend dat mijn zusje geen vinger uitsteekt voor onze ouders en wel alle credits krijgt. Joyce heeft een spannende baan in de tv-wereld. Ze werkt achter de schermen voor een productiebedrijf en moet vaak voor haar werk naar het buitenland. Ik begrijp dat ze geen tijd heeft om te komen poetsen, maar ze zou best vaker bij ze langs kunnen gaan. En als ze er dan eens is en ik ben er ook, laat ze mij nog steeds rennen en vliegen en blijft zij op haar kont zitten. Toch komt er geen onvertogen woord over de lippen van mijn ouders. Joyce heeft nou eenmaal een drukke, belangrijke baan. Dat ze geen vaste relatie of gezin heeft, zoals ik, vergeten ze voor het gemak. Als Joyce er is, is het goed en wordt alles wat ze doet met gejuich ontvangen. Ze kan zich financieel veel veroorloven en neemt mijn ouders dus ook makkelijker mee uit eten. Of ze geeft mijn moeder een design tas voor haar verjaardag, die ik dan tot uit den treure moet bewonderen. ‘Joyce is toch zó gul’, zegt mijn moeder glunderend tegen iedereen die het wil horen.”

Lees ook: Saskia heeft al vier jaar geen contact met haar moeder

Tranen wegkussen

“De band met mijn zusje is nooit sterk geweest, door ons leeftijdsverschil, maar is de laatste jaren helemaal oppervlakkig. We zien elkaar alleen nog op familiefeestjes en verjaardagen. Als Joyce tenminste niet in het buitenland zit. Dan kletsen we wel. Althans, zij vertelt over haar grootse en meeslepende leven, over haar avonturen en haar laatste veroveringen. Ze wisselt even vaak van een man als van een paar schoenen. Ze is zo verliefd, maar raakt ook net zo snel weer op hem uitgekeken. Ik luister alleen. Ze is toch niet geïnteresseerd in mijn burgerlijke leven, zoals ze het eens noemde: nog steeds samen met dezelfde man, bijna 24 jaar happy getrouwd, een hond en twee dochters. Mijn kinderen vinden haar al net zo geweldig als de rest van de familie. Als tante hanteert ze namelijk dezelfde tactiek als bij mijn moeder: ze komt niet of pas aan het eind van een kinderfeestje en neemt dan een buitensporig duur cadeau mee. Een tablet voor Sofie, een mobiele telefoon voor Julia. Ja, daarmee word je al snel een geliefde suikertante. Mijn mond valt daarvan open. Ik wil mijn dochters niet teleurstellen, maar zulke cadeaus vind ik belachelijk. Toch zeg ik niks, uit angst door mijn ouders en zus als ondankbaar te worden bestempeld. De enige die haar ook doorziet, is mijn man. Jan Willem viel als jongen al niet voor haar charmes en dat is niet veranderd. En dat heeft Joyce goed door. Ze heeft me ooit al een keer gezegd dat ze Jan Willem zo vreselijk saai vond. Ik denk dat het een reactie is op zijn desinteresse in haar: Joyce kan het niet goed verdragen als zij niet in het middelpunt van zijn aandacht staat. Bij mijn man kan ik mijn frustraties uiten over het egoïstische gedrag van mijn zus en de desinteresse van mijn ouders in mij. Soms kom ik in tranen thuis van een ochtend bij mijn ouders, waarop ze weer de hele ochtend de loftrompet over Joyce hebben geschald. Ik prijs me dan gelukkig met een man die me laat uithuilen, mijn tranen wegkust en vertelt dat ik voor hem nog steeds de allermooiste ben. En dan denk ik ook weleens: zusje, jij mag mijn leven met een lieve man en twee kinderen dan burgerlijk vinden, stiekem ben jij jaloers. Omdat jij dat grootste geluk van de wereld mist.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anoniem
    Thea
    Ik denk dat je gelijk hebt en dat ze inderdaad stiekem jaloers is. Misschien iets minder poetsen bij je ouders dan hebben ze door wat ze missen. Ik begrijp je wel je doet je best en hoopt dat ze het zien en blij met je zijn maar ze zijn het gewend dus het is hun blinde vlek en jij wordt keer op keer teleurgesteld. Stop met proberen hun aandacht en liefde af te dwingen door over je eigen grenzen te gaan. Misschien is dat ook een eyeopener voor je ouders. Sterkte
    Beantwoorden
    • Anoniem
      A
      Daar ben ik het mee eens. Vraag jezelf eens af: koop jij niet ook de liefde en aandacht van je ouders door te poetsen en te organiseren net zoals je zus dat doet met dure cadeaus. Als je ouders het moeilijk hebben door handicap van je moeder hebben ze recht op huishoudelijke hulp, dit hoef jij niet per se te doen. En ik zou wél zeggen wat je ervan vindt. Idd hebben je ouders een blinde vlek en daar komen ze alleen achter als jij ze dat verteld. Wees daar eerlijk en open over. Het heeft nog nooit iemand beter gemaakt Alles maar te pikken en incasseren. Ook al zouden ze rot reageren, jij mag zijn wie je bent. Inclusief jouw gedachten en gevoelens over de hele situatie. Dit is niet om je aan of af te vallen, hoor. Volgens mij ben je een mooi mens met een groot en goed hart. Je verdient het gewoon niet om zo behandeld te worden. Doe je mond maar open, dat is voor iedereen beter. Veel succes!
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Visser
    Ik denk dat jou zus misschien jaloers op jou is dat jij een gezellig en liefdevol gezin hebt. En wat je ouders aan gaat zou ik het toch met ze bespreken dat jij je ondergewaardeerd voelt dat alle aandachtig naar je zus gaat die verder niet voor hun doet. Misschien moet je maar een een week niet naar ze tor gaan en tegenwoordig je zus zeggen dat het nu een keer haar beurt is .
    Beantwoorden
  • Anoniem
    corianne
    Dit moet heftig zijn voor je, niets belangrijker dan erkenning en wel zeker door je ouders. Waarschijnlijk ook de reden waarom jij je stinkende best voor hun doet. Ik zou een stapje achteruit doen met het pleasen van je ouders. En EMDR therapie overwegen, dit zit zo diep en deze therapie kan je daarbij helpen. Niets mis met wat hulp om je gelukkiger te voelen want dat verdien je!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Johanna de Jong
    Ik denk dat je erg onzeker bent over jezelf. Mijn moeder zou zeggen. Veel van je eigen houden. Mijn vader zou zeggen. Dikke scheet laten. Ophouden je moeder te helpen is geen optie. Maakt de kloof groter en je krijgt een familie ruzie. Wat je zegt... je hebt een fijn gezin. Probeer die negatieve gedachten los te laten. Schijt hebben aan de rest. "Stop " tegen jezelf zeggen als je gevoel weer die kant uit gaat. Denk aan je lieve man en kinderen. Ga bij jezelf te rade...waarom help je je moeder. Om in een goed blaadje te komen, of omdat je haar werkelijk wilt helpen. Uit liefde voor je moeder. Dat is belangrijk. En dan heb je vrede met jezelf. Het belangrijkste. Vrede met jezelf wat je ook doet. Misschien praat je moeder alleen maar over jou tegen je zus. Hoe goed jij haar helpt. Dat kan ook hè. En is zij jaloers zodat ze dure cadeaus gaat geven..... belangrijkste is vrede met jezelf. Dan komt de rest vanzelf. Je bent het waard. Je mag er zijn. Jij hebt de armpjes vasn je kinderen om je nek. Is toch heerlijk.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Jessica
    Zijn je ouders niet gewoon ook teleurgesteld dat je zus er zo weinig is, en geen man en kinderen heeft, niet gesetteld is? Proberen ze dat misschien voor zichzelf, en voor anderen ‘goed’ te praten, door die andere zaken extra te benadrukken..jaaa maar, ze heeft een hele belangrijke baan, nee, ze is er al weer niet bij, maaar ze heeft gebeld, en kijk eens wat een duur cadeau... Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar waarschijnlijk maken je ouders zich gewoon geen zorgen om jou, je bent immers gesetteld, gelukkig samen met je gezin, zekerheid. En lijkt het alsof ze het voor lief nemen, wat je allemaal doet voor ze.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Janine
    Herkenbaar, ik noem Mezelf het zwarte schaap van de familie. Iedereen is altijd geweldig of Ze hebben het zo zwaar. Dat ik of Mijn gezin dat ook heeft dat doet niet terzake. Gelukkig kan ik ook Uithuilen bij mijn man. Sterkte
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Petra
    Lieve Marijke, Wat ben je toch een lieverd maar kies eens wat meer voor jezelf. Er is zoiets als thuiszorg die kunnen komen schoonmaken bij je ouders. Zodat jij meer tijd hebt voor jezelf, je gezin om meer te werken of je eigen huishouden of gezellig een bakkie te doen. Laat ze catering inhuren voor het feestje en trek niet zoveel werk maar jezelf toe. Jij bedeeld jezelf de plek van 'sloofje' niet dat het erg is om dit soort dingen voor je ouders te doen mits het gewaardeerd wordt. Je kunt die tijd ook aan extra werken besteden zodat jullie financieel meer ruimte krijgen. Vast even slikken voor je ouders maar misschien gaan ze jou dan meer waarderen. Je hebt geen invloed op hun gedrag wel op dat van jezelf ik zou het zeker benoemen. Oordeel niet over je zus je kent haar gevoelens niet aangezien jullie niet eerlijk in gesprek gaan wie weet wat eronder de oppervlakte schuil gaat. Sterkte met jezelf te waarderen voor wat je waard bent een mens met een goed hart
    Beantwoorden
  • Anoniem
    H
    Je bent mooi, geliefd en kostbaar ! Zegt Jezus zefanja3:17 hij is blij met je. Je bent in leugens gaan geloven, en die halen je zelfbeeld naar beneden
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Annette
    Jaloezie dat is het! Wees trots op jou gezin😊
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Willeke van Elk
    beste Marijke, Dit is een vreselijk groot probleem dat zich de rest van je leven voort zal slepen tenzij jijzelf het patroon doorbreekt. Het is een strijd die je niet kunt winnen. Ik heb het als nakomertje meegemaakt, de strijd tussen mijn twee oudere zussen. Jij probeert alsmaar voor iedereen de slingers op te hangen. Je loopt op je tenen zonder daar ooit credits voor te krijgen. Doorbreek het patroon. Zeg tegen je ouders dat je het niet trekt om elke dag te komen, met je werk en je gezin. Beperk het tot één keer in de week. Laten je ouders voor de andere dagen hulp zoeken. Bespreek het met je zus en stel voor dat jullie de kosten delen. Is zij bij een volgende verjaardag wel in het land ? Stel dan voor dat zij de festiviteiten regelt, want "dat kan ze vast fantastisch !" Hou op met altijd op je tenen te lopen om gewaardeerd te worden. Je man waardeert je en je kinderen, jullie zijn een hecht gezin. Investeer in wat je het dierbaarste is. Je bent zo onzeker en dat is nergens voor nodig, we hoeven niet allemaal professor te zijn om een waardevol mens te zijn. Wees blij met jezelf en de liefde van man en kinderen. Het zou me niet verbazen als je zus een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft; zoek het maar eens op. Jouw leven klinkt mij verre van burgerlijk, maar rijk en zinvol gevuld. Sterkte meis, je hebt nog een leven voor je ! Willeke.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    An
    Ik herken me in dit verhaal. Ik werd altijd gezien als het moeilijke kind, terwijl mijn jongere broertje altijd het perfecte engeltje was. Waar ik zwaar voor gestraft zou worden, komt hij makkelijk mee weg. Ook praten ze veel liever over hem op verjaardagen. Als ik er over begin, dan ontkennen beide ouders uiteraard glashard. Mijn vriend ziet ook dat ze voor hem kiezen. Blijkbaar zit het dus niet in mijn hoofd zoals mijn ouders me graag lieten geloven. Zelfs na al die jaren en het harde werk en alles wat je voor je ouders doet, kiezen ze toch altijd zijn kant. Hoe oud je ook bent; het blijft pijn doen. Sterkte meid! Ik snap wat je voelt. Je voelt je nooit genoeg, maar je bént genoeg. Meer dan genoeg zelfs!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    AM
    Doe je mond eens open. Vertel je ouders en je zus wat je dwars zit, maar doe het wel appart. Het kan zijn dat ze goed op je reageren, maar kan ook zijn dat ze bot reageren op je. Is dat zo dan breken met ze, ik bedoel een tijdje, en na een tijdje nog erns opnieuw proberen. Veranderen ze niet, helemaal kappen met dat soort lui. Mensen zonder gevoel en hart als dat op niks uitdraait.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Debbie
    De enige die iets aan deze verstandhouding met je ouders kan veranderen.... dat ben jij. Stap er eens uit, doe alles wat je altijd doet, eens niet! It will set you free!! En als je dat niet wilt of durft... ook goed. Maar accepteer dan dat het is zoals het is.... en blijft zoals het is. Succes!! Liefs van een ervaringsdeskundige ;-)
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Diana
    Beste Marijke, Je zou voor jezelf eens na moeten gaan wat jou gelukkig maakt en wat voor veel verdriet zorgt. Die stap heb ik vorig jaar gemaakt in mijn leven. Ik heb afscheid genomen van de mensen die mij ongelukkig maken. Het hoeft voor jou natuurlijk niet zo rigoureus, maar doe een paar stappen terug. Neem meer tijd voor jezelf en je eigen gezin. Misschien gaan ze dan eindelijk zien wat je normaal allemaal doet. Als er iets gedaan moet worden verwijs dan naar je zus. Die wil het vast heel graag doen, zeg je dan. Ga voor je eigen geluk. Sterkte.
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen