Persoonlijke verhalen

Hester: ‘Ik wist niet dat een miskraam zo veel pijn deed’

Vorig jaar oktober kreeg Vriendin-journalist Hester met elf weken zwangerschap een miskraam. “Ik wist wel dat een miskraam ingrijpend is, maar dat het zo veel pijn deed, overviel me echt. Ik kan er nu, ruim een half jaar later, nog steeds om huilen.”

We waren zo ongelooflijk blij, toen – ook nog eens –  op mijn 41ste verjaardag de zwangerschapstest twee streepjes aangaf. We zouden nog een kindje krijgen! Voor mij de vierde, voor mijn vriend Taco de tweede. Het was ‘in één keer raak’, op mijn leeftijd toch wel een wonder. Na wat weken van vermoeidheid en lichte misselijkheid, voelde ik me eigenlijk hartstikke goed. Te goed, zei ik steeds. Het maakte me onzeker. Bij de vorige drie kinderen was ik het eerste trimester een wrak geweest. Nu stond ik, alsof er niets aan de hand was, de hele tuin te ontdoen van onkruid.

Een miskraam

Mijn onzekere gevoel bleek terecht. De tweede echo liet een veel te klein vruchtje zien. En het hartje, dat we enkele weken eerder nog zo krachtig hadden zien kloppen, was ermee gestopt. Ik was verslagen. Een miskraam. Er zat een dood kindje in mijn buik. Of ach, een kindje… ‘een klompje cellen’, zwakte ik het direct af. Ik vond dat ik niet zo dramatisch moest doen over iets waarvan je had kunnen incalculeren dat het mis zou gaan. Ik wilde er vanaf, dóór. Opnieuw zwanger worden. Weer dromen. Afwachten tot een spontane abortus wilde ik niet. Ik koos voor een curettage. De opluchting die ik na afloop hoopte te voelen, bleef uit. Het voelde niet alsof er ‘alleen maar een klompje cellen’ uit mij was gehaald. Ik voelde me intens leeg. En intens verdrietig.

Linda heeft één zoon, maar was vijf keer zwanger

Moeder zonder kind

Die leegte en dat verdriet herkent Daphne (37), coach en moeder van Thomas (7) en Mathijs (4): “Zwanger worden was voor mij niet vanzelfsprekend, ik heb PCOS (polycysteus ovariumsyndroom) en had daardoor bijna geen eisprong. Maar met behulp van hormonen was ik toch zwanger geworden. Mijn man en ik waren superblij, onze kinderwens zat zó diep. Ik voelde me bij het zien van de positieve test direct moeder, ik stroomde over van liefde. Ik was ook echt hartstikke zwanger, meteen al. Toen ik met zeven weken licht bloedverlies kreeg, werd ik angstig. De arts stelde mij gerust: dit kon bij de termijn horen. Toch wees een echo niet veel later iets anders uit: mijn baarmoeder was leeg. De embryo had zich genesteld in mijn eileider, ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Vanaf dat moment ging alles in sneltreinvaart, ik moest direct onder het mes.”

Boos op mijn lijf

“Mijn buik voelde zo leeg toen ik wakker werd. Ik had niets meer. Geen echo, ik had nooit een kloppend hartje gezien. Alleen de herinnering en een positieve zwangerschapstest bleven over. Ik voelde me een moeder zonder kind. Het verdriet was overweldigend. Mijn droom spatte uit elkaar.” Na Daphnes eerste miskraam ging het opnieuw mis. Weer kreeg ze een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, op de natuurlijke manier zwanger worden zat er daarna niet meer in. “Ik was zo boos. Op mijn lijf en op de wereld.”

Enorm verdriet

De omgeving probeert je in geval van een miskraam uiteraard te troosten. En vaak worden daarvoor woorden van hoop gekozen. ‘Je weet in elk geval dat je zwanger kunt worden’, bijvoorbeeld. Maar daar heb je op zo’n moment niet veel aan, weet Monique (43), leidster op een kinderdagverblijf en moeder van Kyano (10) en Jaelynn (7): “Mijn eerste zwangerschap eindigde met 9,5 weken in een miskraam. Ik kreeg krampen, verloor bloed en op de echo was geen kloppend hartje meer te zien. Na de schok kwam het enorme verdriet. Ik werd heel onzeker: zou het wel lukken bij mij? Ik ben wel een jaar van slag geweest.”

Geen vertrouwen

“Van vrouwen die ook een miskraam hadden meegemaakt, kreeg ik de meeste steun. Zij weten precies wat je voelt. Ook mijn vriend steunde mij, maar wel op mannenwijze. Hij is vrij nuchter en had het volste vertrouwen dat het goed zou komen. Ik had dat vertrouwen niet. Ik voelde dat sommige mensen vonden dat mijn verdriet na een tijdje ‘klaar moest zijn’, ik was immers ‘maar’ negen weken zwanger geweest. Maar die termijn maakt niets uit. Ook dan heb je in je hoofd al een kinderkamer ingericht. Je droomt al over een jongen of meisje, je kijkt naar kleertjes en je hebt het over namen.”

Dit verhaal komt uit Vriendin 11.

Lees ook: Sharon werd na zeven miskramen toch nog moeder

Foto: Pexels

Reageer op dit artikel

Instagram