Eveline: ”Weet je’, zei hij, ‘jullie zijn gewoon OSM. Ons soort mensen”
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Lelijke column
Deze column wordt lelijk. Ben je helemaal into woke of hou je niet van vooroordelen? Blader dan vooral verder. Dan zie ik je volgende week weer. Ik schrijf namelijk een stukje over, laten we ze Martijn en Esther noemen. Nu denken jullie: maar Eveline, je schrijft toch nooit over Nederlandse gasten? Dat klopt. Maar voor Martijn en Esther maak ik een uitzondering. Dat verdienen ze.
Zeven nachten
Zeven nachten zouden ze blijven. Emiel en ik waren er helemaal klaar voor. We keken even op toen onze gasten arriveerden. Een opzichtige sportwagen en een opzichtig stel. Martijn was het type tall, dark and handsome, met zijn gespierde lijf en volle bos haar. Esther flaneerde in een crèmekleurig crochetjurkje waarvan ze later dagelijks een andere droeg, soms met een kort broekje eronder.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen
“Bom dia!” begroetten ze ons, terwijl ze een lachstuip kregen omdat ze ons niet in het Frans maar in het Portugees begroetten. Emiel keek naar mij. Ik keek naar hem. We hielpen de koffers naar boven en lachten vriendelijk mee.
“Kunnen we vanavond nog mee-eten?” Esther loerde even later om het hoekje van de keuken. Het was na drieën. Ik schudde mijn hoofd en gaf haar de fles bruiswater waar ze om vroeg, met twee glazen. “Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.” Ze lachte, maar de Botox blokkeerde alle charme.
‘OSM’
De volgende avond aten ze met ons mee. “Ik háát soepjurken”, knipoogde Esther, terwijl een Franse dame in een eenvoudige bloemenjurk links van mij aanschoof. “Volgens mij woont ze in een kringloopwinkel.” Ze keurde de dame geen blik waardig, maar drukte haar vuurrode lippen tegen het damasten servet, waardoor er een grote vlek achterbleef. “Weet je”, zei Martijn, terwijl hij vrolijk verderging in het Nederlands, “jullie zijn gewoon OSM.” Esther veerde op. “Ja, precies dat! Ons soort mensen.” Ze wees naar Martijns Lacoste-polo en Emiels Gant-polo. “Aantrekkelijk, niet ingekakt en een beetje Gooischig.”
Flexibel
De volgende dag hebben we een vrije avond. We delen visitekaartjes uit van leuke restaurants. “Zal ik reserveren?” Dat hoeft niet. “We zijn graag flexibel.” Rond kwart over negen brult de rode sportwagen het parkeerterrein op. “Alles was vol. Vind je het oké als…” Martijn wijst op de supermarkttas vol lekkers. Zelfs de wijn hebben ze gekocht.
Soort hotel
“Wij zijn een soort hotel”, bries ik tegen Emiel. “Dat doe je toch niet? Dit is ons brood. Wijn. Kaasplankjes. Zeven euro vijftig!” Ik stamp door de keuken en kijk lijdzaam toe hoe Emiel met een grote glimlach borden, bestek en glazen meegeeft.
Geen compliment meer
Na zeven nachten zwaaien we het koppel uit. “Saint-Trop, here we come.” Esther is er helemaal klaar voor. Martijn betaalt de factuur, tot op het dubbeltje gepast.
“Zo”, zegt Emiel terwijl hij zijn armen om mijn middel vouwt en we ‘Es’ en ‘Martie-poep’ uitzwaaien, want zo noemen ze elkaar. “Weet je wat ik vind?” Hij streelt mijn hand. “Wij waren blijkbaar wel hún soort mensen… maar zij zijn niet de onze.” En ineens was OSM geen compliment meer.
Ook al is het binnen bijna 32 graden, onze gasten zal het aan niets ontbreken.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
