Echte Gooische moeder Leslie Keijzer over leven met antidepressiva: ‘Ik baal wel van mijn gewichtstoename’

Twee jaar geleden verscheen je boek Mama huilt harder, waarin je openhartig vertelt over je postnatale depressie. Er werden tienduizenden exemplaren van verkocht. Wat deed het met jou dat het boek zo’n bestseller werd?

“Ik had geen verstand van de boekenmarkt, wist niet eens wat de Bestseller 60 was. Dus toen mijn boek daar op één stond, vond ik dat natuurlijk leuk, maar ik besefte niet echt wat het inhield. Inmiddels wel, hoor, maar nog altijd gaat het mij veel meer om het onderwerp, dat blijkbaar zo veel meer leeft dan ik ooit had gedacht. Tijdens mijn depressie voelde het vaak alsof ik de enige was, alsof niemand zich ooit zo had gevoeld en niemand mij begreep, hoe hard de mensen om me heen ook hun best deden. Nu weet ik dat er veel meer vrouwen met een postnatale depressie zijn, er wordt alleen weinig over gesproken.”

Je hebt veel reacties gehad op je boek. Wat doet dat met jou?

“Tot het boek uitkwam, dacht ik nog steeds dat ik me aanstelde. En toen merkte ik dat zo veel vrouwen zich voelen zoals ik me voelde, en dat het dus wel echt ‘iets’ is. Ik voelde me daardoor gesteund. En ik vind het heel fijn dat ik met mijn verhaal iets voor anderen kan betekenen. Bij signeersessies stonden soms mensen te huilen, omdat ze eindelijk herkenning vonden. Via Instagram krijg ik berichtjes van vrouwen die nu in een depressie zitten en die door mijn boek aan anderen kunnen uitleggen hoe zíj zich voelen. Ik denk dat ik tijdens mijn depressie dolgraag had willen lezen dat iemand anders dit ook meemaakte en dat ik dus níét gek was, zoals ik lange tijd dacht.

Wat ik soms wel lastig vind, is dat iedereen heel veel van mij weet. Echt mijn diepste gevoelens staan op papier. Daar voel ik me soms onzeker door en dan plaats ik het boek een beetje bij mezelf vandaan, alsof het over iemand anders gaat. Misschien komt dat ook wel doordat ik me nu soms niet meer kan voorstellen dat ik me zó slecht voelde. Als ik langs de boekhandel loop en ik zie mijn eigen gezicht op het omslag van mijn boek, dan denk ik vaak: kijk, daar ligt ze. Best gek, toch?”

Inmiddels gaat het goed met jou en heb je je leven weer opgepakt. Deze week komt je tweede boek uit, Mama pakt door. Waarom wilde je nog een boek schrijven?

“In mijn eerste boek schrijf ik over hoe ik mijn leven terugkreeg toen ik medicatie ging slikken. Eindelijk, het duurde veel te lang voor ik ermee begon. Ik aarzelde zelf, ben enorm anti-drugs. En je hoort altijd: je klachten worden erger. Ik was al zo bang en dit hielp niet. Mijn man Goof en mijn psycholoog Herman waren de enigen die het onderwerp weleens aankaartten, maar mijn huisarts hield juist de boot af. Ik moest maar flink uitrusten – terwijl ik al niets anders deed dan slapen of op de bank zitten. Achteraf denk ik: was ik maar eerder begonnen. Ja, in het begin werden mijn klachten iets heftiger, maar na een paar weken knapte ik op. Langzaamaan durfde en kon ik steeds meer. Medicatie heeft mij mijn leven teruggegeven.

Medicatie

Nadat mijn eerste boek was verschenen, kreeg ik via Instagram veel vragen over mijn medicatie. En dat was, om je vraag te beantwoorden, voor mij onder andere een reden om het tweede boek te schrijven. Om te laten zien hoe goed het nu met mij gaat en welk verschil de medicatie voor mij maakt, maar ook om de vele vragen te beantwoorden. Bijvoorbeeld over welke soort medicatie ik gebruik – Sertraline – en de hoeveelheid, en of ik wel of niet wil afbouwen. Op Instagram kun je vaak maar weinig informatie kwijt, in een boek kan ik uitleggen waarom ik iets doe en wat het effect is. Zo schrijf ik over de positieve kanten van de medicatie, maar ook over mijn gewichtstoename die er het gevolg van is. Ik heb gewoon altíjd honger. Ik ben blij dat ik me goed voel, maar ik baal van mijn gewicht. Maar ja, als ik dan probeer de medicatie af te bouwen, komen mijn angst- en paniekaanvallen terug. En mensen denken snel: je hebt die Sertraline, dus je bent helemaal oké. Maar ik struggle best veel met het feit dat ik een pilletje nodig heb om me goed te voelen. Ik vind dat ik het zonder pillen ook moet kunnen, de afhankelijkheid vind ik lastig. Vroeger had ik het ook niet nodig, dus waarom nu wel?”

Wat antwoord jij als mensen je via Instagram vragen of ze medicatie moeten gebruiken?

“Allereerst vind ik het best wel bijzonder dat vrouwen in hun zoektocht bij míj uitkomen voor hulp. Dat zegt iets over hoe mensen, en vooral ook artsen, kijken naar antidepressiva – de drempel is hoog. Het stelt me soms voor een dilemma. Ik krijg berichten van vrouwen die zeggen: ik zit er helemaal doorheen en mijn laatste redmiddel is medicatie, maar ik durf niet. Het liefst wil ik zeggen: begin gewoon, die tijdelijke verergering is het waard. Maar wat voor míj werkt, hoeft natuurlijk niet voor iedereen te werken en ik ben geen arts. Ik zou willen dat er meer openheid kwam en minder terughoudendheid. En gewoon eerlijke verhalen over de effecten ervan.”

Blijft afbouwen of minderen nu altijd je doel?

“Inmiddels weet ik, vooral rationeel, dat het geen goed idee is, dus blijf ik slikken wat ik al deed. Ik moet accepteren dat ik die afhankelijkheid heb en de nadelen wegen op tegen de voordelen – zonder medicatie zou ik nog steeds in mijn depressie zitten, nu geniet ik volop van mijn leven. Alleen mijn gewicht blijf ik lastig vinden. Ik sport wel, omdat ik vind dat het moet, maar heb er weinig lol in. Soms heb ik het gevoel dat iedereen me dik vind. Maar ik weet ook wel dat je altijd kritischer naar jezelf kijkt dan naar anderen. Mijn vriendin Daniëlle is superslank en heeft net zo veel onzekerheden over haar uiterlijk als ik. Als ik naar een evenement ga, ben ik heel erg bezig met hoe ik eruitzie, maar als ik thuiskom, denk ik: wat had de rest eigenlijk aan? Geen idee.”

Je bent in je boeken heel eerlijk. Waarom kies je daarvoor?

“Omdat er al zoveel wordt gedaan alsof, zowel op internet als in het echte leven. Mensen die alles mooier maken dan het is en die maar één, veelal perfecte, kant van zichzelf laten zien. Ik word moe van oneerlijkheid en ik denk dat ik daarin niet de enige ben. Ik schaam me ook niet snel voor dingen en denk vaak dat eerlijkheid anderen kan helpen. Neem bijvoorbeeld het feit dat Goof en ik apart slapen. Misschien een taboe, maar wel één die ik graag wil doorbreken. Ik snurk, hij wordt daar gek van en dus is apart slapen voor ons dé oplossing. Ook handig als er ’s nachts een kind in bed wil kruipen, want: alle ruimte. Ik zou niet weten waarom we daar geheimzinnig over moeten doen. Het is eigenlijk raar dat het raar is. Het is onze beste beslissing ooit, we zijn veel leuker samen sinds we dit doen. En ja, om maar meteen die vraag te beantwoorden: dan heb je echt nog wel seks.”

Over Goof gesproken: jullie zijn nu vijftien jaar bij elkaar en jullie zijn afgelopen zomer getrouwd. Hoe was dat?

“Geweldig! We trouwden in Spanje en hadden drie dagen lang feest met al onze vrienden en onze familie om ons heen. Dankzij Goof was het ook allemaal zo goed geregeld. Ik mis zelf een beetje het overzicht, om het zo te zeggen. Hij is van de Excel-sheets, ik van de ‘het komt allemaal wel goed’. Ik kan rustig een week van tevoren zeggen: een violist is ook wel leuk. Goof kijkt me dan aan met een blik van: daar kom je nú mee? Maar ik regel het dan wel. Het is fijn dat ik weet dat het met hem altijd goedkomt en andersom vind ik het ook leuk om hem te laten zien dat je ook spontaan kunt zijn.

Spaans thema

Nog zoiets: we hadden bedacht om voor de welkomstborrel een Spaans thema te doen, met een rode jurk. Alleen had ik een dag voor vertrek zelf nog geen rode jurk. En geen tijd om er eentje te kopen, want ik zat in Het jachtseizoen: most wanted en wilde natuurlijk niet verliezen. Misschien was het maar goed dat ik er op donderdag uit ging, dan kon ik op vrijdag nog inpakken en die jurk regelen, maar anders had ik er in Spanje nog wel eentje gekocht, ook goed. Goof begrijpt daar niets van, maar ik functioneer prima op deze manier. Het enige waar ik stress van had, was het vliegen ernaartoe. Dat blijft een angst, maar wel eentje die me niet meer beperkt.”

Anders was je ook niet naar Kenia gegaan, een bijzondere reis waarover je in je boek schrijft.

“Ja, precies, al kan ik niet zeggen dat de vlucht erg relaxed was. Ik red het alleen met tweeënhalve Oxazepam en rode wijn, en ja, ik weet dat dat niet een erg gezonde combinatie is. Maar goed, die vakantie met z’n vieren had ik nooit willen missen. Het was zó bijzonder om daar met Goof en de kinderen die prachtige natuur en machtig mooie dieren te bekijken en ook om te weten: nog maar zo kort geleden durfde ik mijn huis niet uit en nu sta ik met mijn jongens in Afrika. Als je het niet hebt meegemaakt, kan ik niet beschrijven hoe dat voelt. Zoals we daar stonden, dat voelde gewoon alsof het klopte, alsof het allemaal compleet was.”

Is dat voor jou ook zo? Is je gezin compleet?

“Nou… Goof zou eigenlijk een knip laten zetten, maar dat stellen we toch steeds uit. Dus dat is ongeveer hoe we erin staan, haha. Ik wil elke dag iets anders. Vandaag wil ik geen derde, morgen denk ik weer: o, leuk, nog één keer alles meemaken, en overmorgen verzin ik bezwaren zoals dat er nooit hotelkamers voor vijf personen zijn en dat we dan een nieuwe auto moeten. ‘Je wil vast een meisje’, zeggen mensen vaak, maar drie jongens lijkt me juist ook heel cool. Al zou ik voor Goof een meisje dan wel weer leuk vinden. Maar ja, nog een zwangerschap… Na Manuel ben ik een keer zwanger geweest – ik kreeg toen een miskraam – en ik voelde meteen wat zwanger zijn met mijn emoties deed. Ik zou heel erg bang zijn dat mijn depressie terugkomt. Kortom, ik weet het niet. Op dit moment zitten we op het spoor van ‘geen derde’, maar die afspraak voor een knip, die is er ook niet.

Zin in de toekomst

Weet je, wie zien het wel. Ik ben allang blij dat ik er überhaupt over na kan denken, dat ik weer de Leslie ben die ik wil zijn. Ik kan een goede moeder zijn, ik heb het zo fijn met Goof, ik ga lekker uit, ik vind mijn werk leuk, ik heb zin in de toekomst. Ik heb oprecht heel vaak gedacht dat mijn leven nooit meer zó leuk zou worden. Daarom geniet ik extra van hoe het nu is.”

Foto: Marloes Bosch
Visagie: Marloes Bovelander

Tip van de redactie: Mama pakt door – Leslie Keijzer

Het vervolg op de bestseller ‘Mama huilt harder’. Over opstaan na een depressie, afbouwen van antidepressiva en de verleiding van snelle oplossingen.

Shop hier