Makelaar Mandy: ‘Drie berichten. Judith. Tijn. Robbert’
Mandy (33) is single en werkt als makelaar in een middelgrote stad. Haar liefdesleven is allesbehalve rustig: ze is verliefd op haar biseksuele, getrouwde buurman Tijn, heeft een crush op collega Maureen én onderhoudt in het geheim een seksuele relatie met een bekende Nederlander.
Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.
Donderdag 30 juli
Ik laat mijn telefoon in de camper liggen. Ik ben er klaar mee om zo geleefd te worden.
‘Weet je het zeker?’ vraagt Saskia als ik de deur van Cora’s camper op slot draai.
‘Nee.’
‘Goed begin.’
‘Maar ik doe het toch.’
Ze knikt alsof ik net heb aangekondigd dat ik de Mont Ventoux ga beklimmen op slippers.
Vandaag gaan we wandelen naar een dorpje verderop. Volgens de vrouw van de receptie is het ‘twenty minutes, maybe thirty’. Dat betekent in vakantietaal waarschijnlijk drie kwartier, twee hellingen en ergens een moment waarop Saskia zegt dat ze niet meer kan en water met ijsblokjes nodig heeft.
‘Wat als we verdwalen?’
We nemen water mee in een schattig oranje thermosflesje van Cora, zonnebrillen, geld en een lege tas voor boodschappen. Saskia neemt ook geen telefoon mee uit solidariteit.
‘Wat als we verdwalen?’ vraagt ze.
‘Dan vragen we iemand.’
‘In het Kroatisch?’
‘Met handen en voeten.’
Therapeut
Het pad loopt achter de camping langs, tussen stenen muurtjes, olijfbomen en struiken die naar zon ruiken. Eerst praat ik veel. Over het brood dat we niet moeten vergeten. Over de hitte. Over de rare man bij het zwembad die zijn e-reader in een plastic zakje stopt. Daarna word ik stiller.
Zonder telefoon in mijn tas voel ik me lichter en onveiliger tegelijk.
‘Je loopt sneller,’ zegt Saskia.
‘Dat komt door mijn nieuwe vrijheid.’
‘Nee. Je vlucht voor de stilte.’
Ik kijk opzij. ‘Ben jij vandaag mijn therapeut?’
‘Nee. Therapeuten zijn duurder.’
Het dorpje verschijnt langzaam
We lopen verder. Ergens sjirpen krekels zo hard dat het lijkt alsof de berm er helemaal vol mee zit. Het dorpje verschijnt langzaam: stenen huizen, luiken, een klein plein, een winkeltje met fruit buiten.
We kopen perziken, brood, kaas en uit een koelkast in een klein winkeltje een fles water die we meteen opdrinken. Saskia koopt ook een keramieken schaaltje met blauwe visjes erop.
‘Voor Cora,’ zegt ze.
‘Ik doe hetzelfde’
Op het plein drinken we koffie onder een parasol. Echte cappuccino, geen oploskoffie. Ik roer te lang in mijn koffie.
‘Waar denk je aan?’ vraagt Saskia.
Ik kan nu niet naar mijn telefoon grijpen.
‘Aan Judith,’ zeg ik. ‘En aan mezelf. Ik vind het makkelijk om te zeggen dat zij niet te veel van zichzelf moet weggeven. Maar ik doe hetzelfde. Alleen met andere mannen.’
Saskia zegt niets. Ze wacht.
‘Bij de BN’er maak ik door de spanning iets groter dan het is. Bij Tijn maak ik van gemis bijna een ziekte. En bij Robbert doe ik alsof rust niet meetelt, omdat ik niet weet wat ik daarmee moet.’
‘Je vergeet één ding’
Saskia leunt achterover. ‘Dat is best een nette samenvatting voor iemand zonder telefoon.’
‘Dank je.’
‘Alleen vergeet je één ding.’
‘Wat?’
‘Dat je niet meteen hoeft te kiezen. Je mag gewoon kijken wat iets met je doet zonder meteen een besluit te nemen.’
Ik kijk naar haar. ‘Sinds wanneer ben jij zo wijs?’
Ze glimlacht en geeft me een knuffel midden op straat.
Klein strandje
Na de koffie lopen we naar een klein strandje onder het dorp. Het is klein en er staan geen ligbedden. Er zijn alleen kiezels, helder water en een houten trapje naar beneden. We trekken onze zomerjurkjes over ons hoofd en lopen in onze onderbroek en op waterschoenen het water in.
Het is koud.
‘O,’ zegt Saskia. ‘Dit is best kicken.’
‘Je wilde actief.’
‘Ik wilde een ansichtkaart, geen hartstilstand.’
We zwemmen
Toch zwemmen we. Eerst giechelend en klagend, daarna echt. We zwemmen naar een rots, hangen daar even tegenaan en kijken terug naar de kust waar onze kleren nog in hoopjes liggen. Mijn lijf voelt moe, maar op een goede manier. Afgekoeld. Mijn spieren gespannen. Aanwezig.
We zwemmen terug en spreiden onze armen en blijven een paar minuten zo staan tot de wind ons heeft afgedroogd en we onze jurken weer aan kunnen trekken.
Een volwassen vrouw
Op de terugweg dragen we de boodschappen om de beurt. De helling is erger terug dan heen, wat volgens Saskia bewijst dat Kroatië vals speelt. We komen bezweet, stoffig en trots terug bij de camping.
Pas als we de camper zien, denk ik weer aan mijn telefoon.
Hij ligt binnen op tafel. Zwart scherm. Stil.
‘Kijken?’ vraagt Saskia.
Ik wil ja zeggen.
Natuurlijk wil ik ja zeggen.
Maar ik ruik naar zee, mijn huid zit nog onder het zout, mijn benen tintelen van het lopen en in de tas zitten warme perziken die straks waarschijnlijk heerlijk zijn.
‘Straks,’ zeg ik.
Saskia glimlacht. ‘Kijk haar nou. Een volwassen vrouw.’
‘Niet overdrijven.’
Drie berichten
We douchen, hangen onze natte spullen over de lijn en snijden de perziken boven een bordje, omdat ze zo rijp zijn dat ze meteen sap lekken.
Pas daarna pak ik mijn telefoon.
Drie berichten.
Judith. Tijn. Robbert.
Ik leg hem weer neer.
‘Eerst eten,’ zeg ik.
Saskia zet het blauwe vissenschaaltje op tafel en snijdt een paar plakjes droge worst af bij de wijn.
‘Cora moet haar cadeautje maar delen.’
Saskia
Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?
Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES OOK
Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.
Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag
Uit andere media
Meer van Redactie
