Makelaar Mandy: ”Zo,’ zegt Rens. ‘Hoe is het met jou, buuf?”

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 27 mei

Woensdagochtend staan mijn Hoeksteen-spullen nog in twee tassen achter de voordeur aan de Verbernestraat. Robbert bracht later nog een oude tafel die voorlopig kan dienen als bureau, zodat ik vast kan inruimen en werken achter mijn laptop.

Geen Hoeksteen-sleutels meer

Mijn mok met het barstje steekt boven de kartonnen rand uit alsof hij ook niet weet waar hij nu thuishoort. De ballerina’s liggen ernaast. Mijn oude pennenbak, een vest, mijn oplader, drie verdwaalde paperclips en een pak rijstwafels dat ik moet weggooien.
Ik zet provisorisch koffie en kijk naar mijn lege handen.
Geen Hoeksteen-sleutels meer.
Dat voelt raar. Alsof ik iets ben vergeten, maar niet meer terug mag om het te halen.

Rens

Als ik even later de deur uitstap en terugfiets naar mijn huis om dweil, emmer en andere schoonmaakspullen te halen, staat Rens bij zijn voordeur met een kratje in zijn handen.
‘Zo,’ zegt hij. ‘Hoe is het met jou, buuf? Ben je al wat verder?’
Ik knik. ‘Ik heb ontslag genomen.’
Hij zet het kratje neer. ‘Serieus?’
Zijn gezicht verandert meteen. ‘Echt?’
‘Vrijdag al. Gisteren heb ik mijn spullen opgehaald.’
‘Jezus, Mandy.’
‘Ja. Dat woord heb ik ook al een paar keer gebruikt.’
Hij loopt naar me toe en kijkt me aan. ‘Gaat het?’
Ik wil ja zeggen, omdat dat nu eenmaal korter is. Maar Rens kijkt niet alsof hij genoegen neemt met een reclamefolderantwoord.
‘Niet helemaal,’ zeg ik.
Hij knikt. ‘Logisch.’
Dat is fijn aan Rens. Soms zegt hij precies niets bijzonders op zo’n manier dat je er toch iets aan hebt.

Ondernemen

‘Ik heb nu dus een pand,’ zeg ik. ‘Een naam. Geen baan. Geen veilige salarisstrook. En waarschijnlijk binnenkort een zenuwinzinking op mijn zakelijke rekening.’
‘Klinkt als ondernemen.’
‘Dat helpt niet.’
‘Nee, maar het is wel waar.’

Boekhouder

Hij denkt even na en wijst naar zijn deur. ‘Ik heb nog een bureaustoel staan. Niet sexy, wel verstelbaar. En beneden in de kelder volgens mij nog twee lampen van de bistro. Als jij ze niet gebruikt, blijven ze daar tot iemand in 2043 zegt: waarom hebben wij eigenlijk twee lampen van de bistro in de kelder?’
Ik kijk hem aan. ‘Meen je dat?’
‘Nee, Mandy, ik lok je met kantoormeubilair mijn kelder in. Natuurlijk meen ik dat.’
Ik moet lachen. Eindelijk een beetje echt.
‘En ik ken een boekhouder,’ zegt hij. ‘Niet goedkoop, wel normaal. Dat is zeldzamer dan goedkoop.’
‘Dank je.’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Zorg alleen dat paniek niet je eerste werknemer wordt.’
Die zin neem ik mee mijn dag in.

Moeder

Rond de lunch fiets ik naar mijn moeder. Ik had haar gisteren al geappt dat ik vandaag langskwam, maar nog niet verteld waarom.
Als ze opendoet, draagt ze een lang vest en heeft ze haar haar los. Ze ruikt naar kruidenthee en lavendel. Op tafel staat één mok. Eén.
‘Waar is Vik?’ vraag ik terwijl ik mijn jas uittrek.
‘Even weg.’
Te snel.
‘Even weg waarheen?’
‘Gewoon. Iets doen.’
‘Dat klinkt verdacht.’
Ze glimlacht, maar haar ogen doen niet mee. ‘Hij moest iets ophalen.’
Ik laat het even liggen. Niet omdat ik het geloof, maar omdat ik zelf ook met een vrachtwagen vol nieuws binnenkom.

‘Vertel’

We gaan aan tafel zitten. Ze schenkt thee in en schuift een klein steentje naar me toe. Rozenkwarts, natuurlijk. Mijn moeder zou nog rozenkwarts op een lekke band leggen en zeggen dat de fiets energetisch moet helen.
‘Vertel,’ zegt ze.
Dus vertel ik.
Over vrijdag. Over Eva. Over Nick. Over de brief. Over gisteren, toen hij ineens over een concurrentiebeding begon en ik dacht dat Deur & Dam al kon instorten voordat er überhaupt een stoel stond.

‘Gelukkig’

Mijn moeder luistert met haar handen om haar mok. Ze onderbreekt me niet. Dat doet ze nooit als ze echt schrikt.
‘Maar er is geen concurrentiebeding,’ zeg ik. ‘Dus dat kan hij niet.’
Ze ademt langzaam uit. ‘Gelukkig.’
‘Ik deed heel stoer.’
‘En daarna?’
‘Daarna belde ik Robbert en heb ik tegen zijn klusshirt staan huilen.’
Mijn moeder knikt alsof dat een volkomen logische zakelijke vervolgstap is. ‘Soms heeft een mens gewoon een stevig shirt nodig.’
Ik lach, maar mijn ogen prikken alweer.

Trots

‘Ik ben trots op je,’ zegt ze.
Ik kijk op.
Ze zegt het niet zweverig. Niet met maanstanden of aura’s erbij. Gewoon als mijn moeder.
‘Echt?’
‘Ja. Je hebt voor jezelf gekozen. Dat is niet altijd de makkelijkste keuze.’
Ze pakt het rozenkwartssteentje en legt het in mijn hand. ‘Je zenuwstelsel moet nu wel even landen. Anders ga je straks alleen maar rennen. Eerst eten. Slapen. Ademhalen. Dan pas wereldheerschappij.’
‘Jij en Robbert zouden een clubje kunnen beginnen.’
‘Als hij ook kamillethee drinkt, mag hij erbij.’
We lachen allebei, maar daarna kijkt ze naar het raam. Te lang.

Vik

‘Mam.’
‘Hm?’
‘Is er iets met Vik?’
Ze trekt haar vest dichter om zich heen. ‘Nee hoor.’
‘Je liegt slecht.’
Ze glimlacht even, maar dan zakt het weg. ‘We hadden gewoon woorden.’
‘Waarover?’
‘Niets belangrijks.’
‘Dat zeggen mensen alleen als het wel belangrijk is.’
Ze draait haar mok een stukje. ‘Hij vindt dat ik overal meteen een gevoelsonderzoek van maak. En ik vind dat hij doet alsof ik ingewikkeld ben zodra ik iets voel.’
Dat klinkt niet als niets.
‘En nu is hij weg?’
‘Even wandelen. Afkoelen. Mannen noemen dat ruimte. Ik noem het emotioneel verdwijnen met schoenen aan.’

Mijn dochter

Ik wil iets zeggen, maar ze schudt haar hoofd.
‘Nee. Vandaag gaat dit gesprek alleen maar over jou, lieverd.’
‘Mam.’
‘Nee echt.’ Ze legt haar hand over die van mij. ‘Ik wiebel misschien, maar ik val niet meteen om. Jij mag vandaag gewoon mijn dochter zijn met een groot eng plan.’
Dat is lief. En zorgelijk. Zoals bijna alles met mijn moeder tegelijk kan zijn. Ik voel een kriebel. Ik hou van mijn moeder. Ze staat achter me. En Saskia en Rens en Robbert ook. Wat wil ik nog meer?

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Robbert pakt de zwaarste tas. Daarna trekt hij me tegen zich aan’

Makelaar Mandy: ‘Maureen. Ik lees haar bericht twee keer. Mijn wangen worden warm’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een definitief afscheid en onverwachte bekentenis

Makelaar Mandy: ‘Daar ligt hij. De brief die ik nog niet durfde te versturen. Ik pak hem uit de la’

Makelaar Mandy: ‘Ze kust me nog een keer. Langzamer nu. Mijn rug raakt het aanrecht’