Makelaar Mandy: ‘Ze zegt niets. En precies daardoor weet ik dat dit niet goed voelt’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Vrijdag 24 juli

Saskia en ik zijn nu helemaal overgeschakeld naar vakantiestand.
Al om half negen zijn we aangekleed en hebben we onze koffie op. We smeren een zak bolletjes met het idee dat we vandaag ‘lekker vroeg’ naar Plitvice gaan.
‘Wat zijn we lekker vroeg?’ zegt Saskia.
Ik kijk op mijn telefoon. ‘Het is kwart voor negen.’
‘Op vakantie voelt dat als zes uur in de ochtend.’
Daar valt iets voor te zeggen.
We rijden rustig de camping af. De lucht is fris, de bomen ruiken groen en ergens verderop maakt een vogel een geluid alsof hij een kapotte fietsbel heeft ingeslikt. Ik voel me licht. Bijna zorgeloos.

‘Niet te veel thuis’

Saskia eet alvast een bolletje met kaas en wijst naar mijn telefoon.
‘Niet te veel thuis vandaag.’
‘Ik kijk alleen of Lotte niet in paniek is.’
‘En Maureen. En Judith. En Tijn. En je vader. En Robbert. En je auto. En waarschijnlijk ook meteen even die plant op kantoor.’
‘Die plant heeft Robbert nu even thuis staan.’
‘Precies mijn punt.’
Ik leg mijn telefoon demonstratief met het scherm naar beneden op het dashboard. Twaalf seconden later trilt hij.
Saskia kijkt me aan.
‘Het kan belangrijk zijn.’
‘Het kan ook een nieuwsbrief zijn over damesondergoed.’
Ik kijk toch.

Robbert

Het is Robbert.
Plant leeft. Toyota leeft. Flyers leven ook, al doen die weinig uit zichzelf.
Ik glimlach.
Saskia ziet het en zucht.
Ik stuur Robbert alleen een duimpje en leg mijn telefoon weer weg.

Prachtige route

We rijden richting Plitvice en de route is belachelijk prachtig. Alsof Kroatië vanochtend heeft besloten om extra zijn best te doen voor ons. Groene heuvels, kleine huizen, bochten, bomen, licht tussen bladeren. Ik wil er iets grappigs over zeggen, maar ik weet even niets.
‘Mooi hè,’ zegt Saskia zacht.
‘Ja.’
Dat is genoeg. Weten dat ze hetzelfde voelt als ik, is voor nu genoeg.

Campers

Voor we aankomen zien we duidelijke wegwijzerborden voor campers. Het is bizar, maar er zijn zelfs parkeerplaatsen speciaal voor campers gemaakt. We parkeren, helaas zijn er geen plekken in de schaduw, en pakken onze rugzakjes en flesje water.

Veel mensen

Bij de ingang wordt het minder poëtisch.
Heel. Veel. Mensen. Met rugzakken. Een grote houten beer waarmee je op de foto kunt. Kinderen met petjes. Een stel dat ruzie maakt. Saskia fluistert dat iedereen in Kroatië blijkbaar collectief heeft besloten vandaag naar dezelfde waterval te gaan.
Bij het loket wijst een vrouw naar een bord.
Saskia kijkt.
Ik kijk.
We kijken elkaar aan.
‘Tijdslot?’ zegt Saskia.
‘Blijkbaar.’
‘Heb jij gereserveerd?’
‘Moet dat dan? Ik dacht dat jij dat zou doen.’
‘Waarom zou ik dat hebben gedaan?’
‘Omdat ik dat aan je vroeg. Toen bij de sushi.’
‘Toen was ik niet helemaal nuchter.’

Morgen

‘Hello ladies?.’
De dame achter de kassa verliest haar geduld met ons gekibbel.
Er zijn alleen nog kaartjes voor laat in de middag. Te laat om rustig alles te lopen, zegt de vrouw. Morgen vroeg kan wel. Acht uur.
Saskia kijkt ultrasip.
‘We staan dus voor de deur,’ zegt ze buiten, ‘van misschien wel het beroemdste water van Kroatië, en we mogen er morgen pas in.’
‘We kunnen ergens gaan zwemmen? Er is vast een camping in de buurt?’
‘Ik had me ingesteld op een wandeling.’ Ze wijst naar haar gympies.
‘Er zijn vast ook ergens anders leuke wandelingen naar een campingzwembad te vinden.’
Ze kijkt me aan. Dan begint ze te lachen. Je rijdt drie landen door, staat voor een wereldwonder, en wordt tegengehouden door een tijdslot.

Kleine winkel

We kopen tickets voor morgenochtend acht uur en zoeken een camping op een paar kilometer afstand zodat we morgen net wat later kunnen opstaan.
Onderweg stoppen we bij een kleine winkel waar Saskia uit protest een soort croissantjes en een pot zelfgemaakte jam koopt.
‘Tegen bureaucratie,’ zegt ze.
‘Helpt dat?’
‘Bij mij wel.’
’s Middags zitten we op het heetst van de dag bij de camper in de schaduw. Saskia leest. Ik doe alsof ik lees, maar kijk vooral naar de bomen. Mijn telefoon ligt naast me. Stil.

Judith

Dat duurt tot half vier.
Judith.
Ik heb Bart gezegd dat vrijdag met de kinderen lastig wordt.
Ik ga rechter zitten.
Daarna komt er nog een bericht.
Toen zei hij dat ik misschien eens moest oefenen met kiezen voor mijn eigen geluk.
Ik voel mijn maag zakken.
Saskia kijkt op. ‘Weer die Bart?’
‘Ja.’
Ik lees het voor.
Ze legt haar boek dicht. ‘Wat een gladde aal.’

Echte leven

Ik typ:
Jouw geluk hoeft niet ten koste te gaan van Robin en Fien. Als hij dat bedoelt, is dat geen romantiek maar gemakzucht met aftershave.
Judith antwoordt niet meteen.
Ik kijk naar het scherm. Naar de drie puntjes die verschijnen en weer verdwijnen.
Dan komt er:
Ik weet het niet meer. Hij is ook lief. En ik ben zo moe van alles alleen doen.
Daar kan ik niet boos op zijn. Niet echt. Want ik begrijp haar. Niet Bart, wel die moeheid. Die wens om even iemands vrouw te zijn in plaats van alleen iemands moeder, iemands ex, iemands regelaar van boterhammen, badschuim en opvang.
Ik typ:
Ik snap dat je moe bent. Echt. Maar lief is pas lief als jouw echte leven ook mee mag.

Chips

Als ik klaar ben met Judith appen heeft Saskia wijn ingeschonken.
‘Chips?’ vraagt ze.
‘Lekker.’
We scheuren voorzichtig de zak open die Saskia gisteren kocht en leggen die plat op tafel. We klinken een dof geluidje met onze plastic glazen en kijken tevreden naar de buurman die kooltjes op de barbecue gooit en naar onze wapperende bikini’s die wapperen op een geïmproviseerde waslijn.

Dit voelt niet goed

Mijn telefoon trilt opnieuw.
Judith.
Ik open het bericht.
Bart wil dat ik morgen bij hem blijf slapen. Tom kan de kinderen nemen. Een hele nacht samen. Veel romantiek en weinig zorgen. Ik denk dat ik ja ga zeggen.
Ik kijk naar het scherm.
Saskia ziet mijn gezicht veranderen.
‘Wat nu?’
Ik geef haar mijn telefoon.
Ze leest het.
Zegt niets.
En precies daardoor weet ik dat dit niet goed voelt.
Daarna komt er nog één bericht achteraan.
Of ben ik dan dom?
Voor het eerst sinds maanden weet ik niet meteen wat ik terug moet typen.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Als we de camper opruimen, trilt mijn telefoon. Tijn’

Makelaar Mandy: ‘Misschien weet ik niet goed wat ik met fijne mannen moet’

Makelaar Mandy: ‘Dan zie ik dat ik een appje heb gekregen van Robbert. Een foto’

Makelaar Mandy: ‘Zodra ik haar appje over Maureen zag, nam ik op’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een spannende lening en een telefoontje dat alles op z’n kop zet