Makelaar Mandy: ‘Een appje van Erwin. ‘Kunnen we vandaag praten? Niet op de galerij”

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.\

Dinsdag 2 juni

Mijn laptop staat open op een mail van Joris de Wilde waarin hij keurig bevestigt dat hij zélf contact met mij heeft gezocht. Alles lijkt nu in orde. Ik vind het maar wat spannend. Mijn maag is zelfs een beetje in de war.

Erwin

Om tien over negen krijg ik een appje van Erwin.
Kunnen we vandaag praten? Niet op de galerij.
Ik staar naar het scherm.
Vrijdag had hij daar gestaan. Bleek, kalm, met zijn handen in zijn zakken en een zin die sindsdien door mijn hoofd blijft lopen: Ik denk dat jij en ik een keer moeten praten.
We waren bijna naar binnen gegaan. Bijna. Ik had mijn sleutel al in mijn hand, mijn hart ergens onder mijn schoenen, toen de liftdeuren open gleden en Judith de galerij op kwam met Fien op haar arm en Robin naast zich met een Pokémonrugzak en een gezicht alsof hij heel dringend iets met mij moest delen.
‘Mandy!’ riep hij. ‘Fien heeft net in haar romper gelekt.’

Bankje

Erwin was vertrokken voordat ik iets kon zeggen. Alsof hij niet net met zijn hele kapotte huwelijk voor mijn deur had gestaan.
Nu typ ik terug:
Ja. Waar?
Zijn antwoord komt pas na een paar minuten.
Bankje bij het water Paletplein. Half één.
Ik probeer de ochtend te werken. Echt. Ik bel de verzekeraar, maak een lijstje waarnaar ik kan zoeken voor Joris, zoek uit of ik al een simpele opdrachtbevestiging kan maken zonder dat het lijkt alsof ik een bedrijf run vanaf een keukentafel vol Harry Styles-prullen.
Maar mijn hoofd loopt steeds naar dat bankje.

‘Hoe lang?’

Om kwart over twaalf fiets ik erheen.
Erwin zit er al. Nette jas, handen gevouwen, blik op het water. Geen sigaret. Geen bierblikje.
‘Hoi,’ zeg ik.
Hij kijkt op. ‘Hoi.’
Ik ga naast hem zitten, maar niet te dichtbij. Tussen ons past precies genoeg ruimte voor schuldgevoel.
Een tijdje zegt niemand iets. Voor ons dobbert een plastic flesje in het water. Ik kijk ernaar alsof dat mijn redding is.
‘Hoe lang?’ vraagt hij dan.
Geen inleiding. Geen omweg.
Ik slik. ‘Erwin…’
‘Nee. Niet eerst verzachten. Niet eerst uitleggen hoe ingewikkeld het allemaal is. Ik wil gewoon weten hoe lang.’
Ik vouw mijn handen om elkaar heen. ‘Sinds vorig jaar juni.’

Slechte periode

Hij knikt langzaam, alsof zijn lichaam het al wist en zijn hoofd nu achteraf pas bevestiging krijgt.
‘Bijna een jaar dus.’
‘Ja.’
‘Terwijl ik dacht dat wij gewoon in een slechte periode zaten.’
Ik zeg niets. Wat moet ik zeggen? Dat hij gelijk heeft? Dat ik mezelf ook vaak genoeg heb voorgelogen dat het tijdelijk was, onhandig, gemeen, iets wat vanzelf wel zou stoppen zodra iemand verstandig werd?
‘Wist je dat ik het voelde?’ vraagt hij.
Ik kijk op.
Zijn gezicht is nog steeds kalm, maar zijn ogen niet.
‘Soms,’ zeg ik eerlijk. ‘Ik dacht soms dat je iets doorhad.’
Hij ademt uit door zijn neus. ‘Dus ik was niet gek.’
‘Nee.’
Dat woord doet hem zichtbaar pijn.

Paar deuren verder

‘Ik heb mezelf maanden verteld dat ik jaloers was. Bezitterig. Te gevoelig. Dat Tijn gewoon moe was. Of ik. Dat ik niet zo moest zoeken naar dingen.’
Hij kijkt naar het water.
‘En jij woonde gewoon een paar deuren verder.’
Die zin komt harder aan dan ik verwacht. Omdat hij waar is. Omdat ik niet alleen een vrouw was met gevoelens voor Tijn, maar ook de buurvrouw. Iemand die hallo zei op de galerij. Iemand die wist waar hun voordeur zat.
‘Het spijt me,’ zeg ik.

Bedrogen

Hij lacht kort. Niet omdat het grappig is. ‘Ja. Dat zal best.’
Ik verdien die toon.
‘Ik weet dat ik hier geen mooi verhaal van kan maken,’ zeg ik. ‘Ik kan zeggen dat het ingewikkeld was. Dat Tijn twijfelde. Dat ik ook geprobeerd heb afstand te nemen. Maar dat verandert niet wat het voor jou is.’
‘En wat is het voor mij?’
Ik kijk naar mijn handen. ‘Dat je bedrogen bent.’
Het blijft stil.

‘Bozer omdat jij het bent’

Naast ons fietst een vrouw langs met een hondje in een mand. De wereld heeft echt geen enkel fatsoen. Alles gaat gewoon door, ook als iemand naast je in stukjes op een bankje zit.
‘Ik weet niet of ik bozer ben omdat het jij bent,’ zegt Erwin dan, ‘of omdat ik het al zo lang voelde.’
Ik voel mijn keel dik worden.
‘Ik heb je nooit willen uitlachen,’ zeg ik. ‘Of vernederen.’
‘Maar dat is wel wat er gebeurt.’
‘Ja.’

Alles kapot

Hij kijkt me aan. ‘Is dit nodig?’
‘Wat?’
‘Alles. Hij kapot. Ik kapot. Jij straks misschien ook. Is dit nou nodig?’
Daar heb ik geen antwoord op dat niet vreselijk klinkt.
Want ja, iets in mij wil Tijn nog steeds. Zijn stem. Zijn handen. Dat hele onmogelijke van hem. Maar naast mij zit Erwin, en ineens is verlangen geen warm geheim meer, maar iets met scherven.
‘Ik weet het niet,’ zeg ik zacht. ‘Maar ik weet wel dat ik niet meer wil dat hij bij mij komt schuilen omdat hij thuis geen antwoord durft te geven.’
Erwin knikt, heel langzaam. ‘Dat is tenminste iets.’

Verkeerde dingen

Hij staat op.
‘Ik ga,’ zegt hij. ‘Anders zeg ik verkeerde dingen.’
Ik sta ook op. ‘Erwin.’
Hij kijkt me aan.
‘Het spijt me echt.’
Even lijkt hij iets te willen zeggen. Dan schudt hij zijn hoofd.

Waardigheid

Hij loopt weg langs het water, rechtop, bijna netjes. Alsof waardigheid betekent dat je niet instort waar iemand anders bij is.
Ik blijf bij het bankje staan tot hij de hoek om is.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Vrijdagavond had hij daar gestaan. Vlak bij mijn voordeur’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een spannende autorit en een verboden zoen

Makelaar Mandy: ‘Erwin kijkt me aan. ‘Ik denk dat jij en ik een keer moeten praten”

Makelaar Mandy: ‘Het is onhandig. Spannend. Ordinair. En veel te lekker’

Makelaar Mandy: ”Zo,’ zegt Rens. ‘Hoe is het met jou, buuf?”