Natasja’s zoon Sidney is al bijna tien jaar vermist: ‘Als kind wilde hij later zwerver worden’

Dit Vriendin Club-artikel lees je nu gratis. Word lid en ontdek meer!

Meer informatie

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Straatburg

“We kregen een bericht uit het Franse Straatsburg, met het vermoeden dat onze zoon daar rondzwierf. Het paste bij de locatie waar zijn telefoon voor het laatst verbinding had gemaakt met een zendmast. We reisden erheen, maar de dakloze waar het om ging, was verdwenen. Wel liet ik daar een flyer met een foto van Sidney achter. Later werd die bewuste man alsnog gevonden door het coldcaseteam: het bleek te gaan om een Fransoos die al twintig jaar op straat leefde. Nog even was er hoop toen hij zei dat Sidney hem bekend voorkwam. Tot we begrepen dat hij het over de flyer had.

Cold case zaak 25: Sidney Lute

Dit alles gebeurde nadat de Peter R. de Vries Foundation de vermissing weer in de schijnwerpers had gezet. Cold case zaak 25: Sidney Lute was geopend en er werd zelfs een beloning van een ton uitgereikt voor dé tip waarmee Sidney teruggevonden zou worden. Ontelbare keren heb ik dit op sociale media gedeeld. Ook kwam er een foto binnen van een jongen in een leefgemeenschap in Noord-Frankrijk. Helaas moest ik ook daar een streep door zetten. In Barcelona meende een vrouw Sidney te herkennen in een jongen die op straat leefde. Er was iets aan hem dat haar raakte, ze had sterk het gevoel dat hij daar niet thuishoorde. Online op zoek naar vermiste personen kwam ze vervolgens uit bij Sidney.

De gouden tip?

Stel je eens voor: dit kón de gouden tip zijn. Dus werd deze jongeman vervolgens via via vanuit Nederland opgespoord. Hij voldeed inderdaad aan het signalement, daarom lieten ze hem een filmpje van mij zien. De reactie waarop werd gehoopt, bleef helaas uit. En op de foto’s die ik zelf van deze man te zien kreeg, herkende ik ook niet direct mijn zoon. Het is trouwens heel eng om daar een definitieve conclusie aan te verbinden, want je wilt zó ontzettend graag dat het je kind is. De afgelopen jaren was hij natuurlijk ouder geworden en kon hij veranderd zijn. Zeker als hij al langere tijd een zwerversbestaan leidde.

Geen doorbraak

De vermissing werd door diverse buitenlandse media opgepikt en overal waar we kwamen, hingen we flyers op. Het kostte veel energie, ook emotioneel gezien, maar we werden beloond met de nodige tips, die zorgvuldig werden nagelopen. Heel even was er een opleving en werd de zaak na jaren weer in beweging gezet. Maar ondanks alle inspanningen bleef een doorbraak helaas uit. En wederom ontbrak ieder spoor van Sidney.”

Afgewezen bij defensie

“Na mijn scheiding woonde Sidney, samen met de andere kinderen, bij mij. Op vijftienjarige leeftijd ging hij bij zijn vader wonen. Maar ook toen was hij veel op mijn adres te vinden, bij zijn broertjes Sabe (nu 18) en Jelle (nu 20) en zijn zus Nicky (nu 31). Eenmaal zijn middelbareschool-diploma in handen, had Sidney zijn zinnen gezet op een toekomst bij Defensie. Het was dan ook een grote teleurstelling toen hij werd afgewezen. Achttien jaar oud was hij toen. Hij had het aanmeldingstraject doorlopen, maar ze zagen in hem nog niet voldoende een teamspeler. Een jaar later zouden er weer nieuwe kansen zijn. Ging hij daarop wachten of wilde hij iets anders gaan doen? Daar was hij nog niet uit en er volgde een tussenjaar waarin hij als schoonmaker aan de slag was.

Afgezonderd

Nadat ik eind oktober 2016 een paar dagen voor mijn werk in het buitenland was geweest, appte ik hem of hij zin had om langs te komen. Ben op vakantie, antwoordde hij. Voor mijn gevoel hadden we een goede band, dus vroeg ik me af waarom ik niets van zijn plannen afwist. Tegelijk probeerde ik het als iets positiefs te zien: wat tijd voor zichzelf kon hem misschien helpen om helder te krijgen wat hij echt wilde gaan doen. Bovendien leefde hij steeds meer afgezonderd en daar maakte ik me zorgen om. Voor mijn idee zat hij niet lekker in zijn vel.

Gelukkigst

Een halfjaar daarvoor had ik, in een poging om hem wat richting te geven, gevraagd op welke leeftijd hij zich het gelukkigst had gevoeld. ‘Nu,’ had hij toen geantwoord. Misschien omdat hij een verder gesprek uit de weg wilde gaan. Of om mij gerust te stellen. Hoe dan ook, ik geloofde hem niet. Ik had hem de laatste jaren zien veranderen. Of eigenlijk sinds de overstap naar de middelbare school. Was dat gewoon pubergedrag of was er meer aan de hand? Het contrast met zijn jongere jaren was in elk geval groot.”

Blij baby’tje

“Sidney startte zijn leven als een heel tevreden en blij baby’tje. Na een thuisbevalling hield ik hem, overweldigd door geluk, ’s nachts om kwart voor twee voor het eerst in mijn armen. Heel even bestond de rest van de wereld niet meer en kon ik alleen nog maar trots naar hem kijken. Na een meisje was ik nu ook moeder van een jongetje geworden. Een grote verrassing.

Vrolijk mannetje

Sidney was een heel vrolijk en energiek kind, met een brede lach op zijn gezicht. Op de basisschool had hij veel vriendjes en vriendinnetjes met wie hij vaak afsprak. Hij vond het heerlijk om buiten te spelen. We hebben even in Friesland gewoond, met achter ons huis een bos, waar hij vaak te vinden was. Maar hij kon ook zoet zijn met knutselen of het bouwen met Lego. Hij zette dan niet volgens de bijgeleverde instructies iets in elkaar, maar bouwde met veel fantasie eigen creaties. Het was ook een sportief mannetje. Hij heeft jarenlang aan judo gedaan en later ging hij kickboksen en hardlopen. Dat nam hij helemaal serieus toen hij wist dat hij bij Defensie wilde.

Zwerver worden

Maar voordat Defensie in beeld kwam, had meneer andere ambities. In groep zeven had hij aangegeven dat hij later wel zwerver wilde worden. Ik vermoed niet vanwege de kou en het buiten slapen, maar meer vanwege het idee om in vrijheid je eigen pad te kunnen volgen. Een zwerversbestaan, ik vond het toen wel een grappig antwoord. Het paste ook bij hem. Hij had altijd wel van die aparte dingetjes. Met de wandelvierdaagse van school bedacht hij dat het leuk zou zijn als de hele groep op dag vier verkleed mee zou lopen. Vervolgens ging hij helemaal los op zijn outfit.

Altijd uitdaging

Ik vond het ook altijd zo leuk om met hem op vakantie te gaan. Om een nieuwe omgeving te ontdekken en grenzen op te zoeken. Sidney wilde altijd uitdaging: met hoge snelheid hangend aan een tokkelbaan naar de overkant suizen of kiezen voor een smal bergpad langs een steile rotswand. Hij was zo vrij, zo open van geest. Iets doen om ergens bij te horen? Dat hoefde voor hem niet. Nee, Sidney was echt zichzelf. En intelligent ook, wat overigens niet direct opviel omdat hij wat verlegen was. Toch was hij bijzonder breed georiënteerd en geïnteresseerd. Maar hij legde de lat voor zichzelf zó hoog dat het bijna onmogelijk werd om daaraan te voldoen.”

Geen contact

“Dat vrije en vrolijke zag ik vrijwel meteen afbrokkelen op de middelbare school. Hij werd meer en meer een sologanger. Hij vond gamen leuk en verder zocht hij de rust op. Zeker de laatste jaren was ik blij als ik hem een lach kon ontlokken. En nu moest ik van hem horen dat hij ineens onaangekondigd weg was. Ook zijn vader wist van niks, die dacht dat Sidney bij mij was. Dus wat betekende dat? Hoi Sid, ik maak me toch een beetje zorgen. Kun je iets meer vertellen over waar je nu bent of wat je doet? En: Weet je al wanneer je terugkomt? Mijn berichtjes werden met weinig woorden beantwoord. Sidney vertelde dat hij nog even wegbleef, maar verder liet hij niets los. Ik wilde hem ook niet pushen – dat zou averechts werken – dus wenste ik hem nog veel plezier en liet ik weten dat we van hem hielden.

Stil

Zo hadden we nog een paar keer per week kort contact met elkaar. Tot het op 7 december 2016 stil bleef. Ik kon zien dat mijn berichtjes niet meer aankwamen. Als we belden, kregen we geen gehoor. Ook de volgende dagen niet, waarop onze onrust groeide. Toen we met dit verhaal naar de politie gingen, waren ze niet eens onder de indruk: het was heel normaal dat mensen van die leeftijd even weg wilden van hun ouders. Bovendien konden wij bevestigen dat hij geen medicijnen nodig had, geen zelfmoordneigingen had en er geen gevaar voor hem dreigde. Kortom, er was in hun ogen geen reden tot spoed. Zo zijn we een paar keer weggestuurd. Het was vlak voor Kerstmis toen er pas écht naar ons werd geluisterd.”

Speurtocht

“Sidneys laatste stappen werden zo veel mogelijk nagegaan. Hij had een aantal keer gepind in steeds dezelfde supermarkt in Den Oever. Op camerabeelden van die winkel was hij inderdaad te zien. Aangenomen werd dat hij ergens in de omgeving logeerde. We vonden een vakantie-huisje in de buurt, waar ze zijn verblijf konden bevestigen. Tot voor kort was hij daar drie weken geweest. De verhuurder kon vertellen dat hij geen bezoek had gehad. En in het boekingssysteem konden ze zien dat Sidney daarvoor nog drie weken in een vakantiepark in Groesbeek had doorgebracht. Zoekacties op de grond en vanuit de lucht leverden niets op. Ik was verdoofd. Waren dit willekeurige plekken of was hij daar met een bepaalde reden geweest?

Treinreis

Toen het ons lukte om zijn Google-account te openen, hadden we zijn spoor weer even te pakken. In zijn zoekgeschiedenis zagen we dat hij had gezocht naar dunbevolkte gebieden in Frankrijk en naar een wandeltocht die uitkwam bij een verlaten ziekenhuis in de Vogezen. In zijn mailbox vonden we vervolgens een reservering voor een enkele treinreis van Den Helder naar Colmar, Frankrijk. Bij het uitlezen van zijn telefoon bleek dat hij in Straatsburg nog verbinding had gemaakt met een wifipunt. Daar zou hij de overstap naar Colmar moeten hebben gemaakt.

Geen telefoonsignaal

In Colmar waren de camerabeelden van die bewuste dag helaas al verdwenen. Dus of hij daar daadwerkelijk is aangekomen? Misschien was hij onderweg in slaap gevallen en had hij daardoor de overstap gemist. In dat geval zou hij verder zijn gereden naar Bazel. Maar na Straatsburg is er nooit meer een telefoonsignaal opgepikt. Was zijn batterij leeg? Was hij zijn telefoon verloren? Of heeft hij ervoor gekozen om onvindbaar te blijven? Er ging van alles door mijn hoofd.

Dezelfde treinreis

Met deze informatie zijn we dezelfde treinreis gaan maken. Daarbij probeerde ik door de ogen van Sidney te kijken. Had hij onderweg iets interessants gezien, waar hij naartoe is gegaan? Ook maakten we de wandeltocht naar het grote, leegstaande complex dat op een heuvel staat en ooit een ziekenhuis is geweest. Wat had Sidney in deze puinhoop te zoeken? Dat was meteen de start van een eigenlijk onmogelijke zoektocht door de Vogezen, een bergketen in het oosten van Frankrijk. Ik begrijp Sidneys interesse in deze streek wel, met zijn uitgestrekte bossen, ronde bergtoppen, meren en rustige valleien. Sidney was immers altijd
al dol op de natuur.”

Zoektocht

“Het aantal keren dat ik daarna nog met mijn kinderen, ex-man, huidige partner of vrienden naar Frankrijk ben geweest, ben ik kwijt. Reisjes die ik zal blijven maken. Ik blijf naar hem uitkijken en grijp alles aan. De politie heeft vorig jaar in de media een verouderingsfoto gedeeld, van hoe Sidney er nu uit zou kunnen zien. En het gebied is inmiddels ook met speurhonden bezocht. Helaas allemaal tevergeefs.

Met alle gegevens die we hebben, is de kans het grootst dat we Sidney ergens in de Vogezen vinden. We gaan van de gebaande wegen af en zoeken achter elke boom. Naar Sidney, of – verdrietig genoeg – naar resten van hem. Of naar zijn spullen, want ook zijn laptop, pinpas, telefoon en kleding zijn nooit teruggevonden. Maar eigenlijk is het onmogelijk om overal te kijken, want het gebied is megagroot en dat maakt me soms behoorlijk moedeloos.

Grote impact

De vermissing heeft op ons hele gezin grote impact gemaakt. De jongens waren hun grote broer kwijt, die allerlei leuke dingen met ze deed die ik niet durfde. Iedereen was behoorlijk van slag. Dat ik pijn of stress over de hele situatie heb, dat los ik intern allemaal wel op. Maar dat ook mijn kinderen moeten dealen met het gemis en de onzekerheid en dat ik hun verdriet niet kan wegnemen, dat raakt me recht in mijn hart. Bij die gedachte schiet ik vol. Al geldt voor de jongste twee dat Sidney nu al hun halve leven vermist is. Inmiddels ‘hoort’ het er voor hen bij.

Twee werelden

Zelf leef ik als het ware in twee werelden. Alleen op die manier is het vol te houden. Ik werk, doe het huishouden en ben er voor mijn kinderen. Want het is niet mogelijk om me alleen op Sidney te focussen. Om altijd in die andere pijnlijke en emotionele wereld te zijn. Maar ik kan prima schakelen tussen die twee. Als ik onderweg naar een afspraak in tranen ben om gedachten aan Sidney, kan ik mijn verdriet ook weer parkeren, zodat anderen er geen weet van hebben. En ik kan ook nog echt oprecht blij zijn, hoor. Al is dat minder uitbundig dan vroeger. Gelukkig heb ik een lieve partner die me in alles steunt, ook al heeft hij Sidney nooit gekend.”

Wensenbriefjes

“Met ons gezin sluiten we sindsdien het jaar altijd af met het invullen van wensenbriefjes. Die bewaren we in een kistje. De eerste keren stond bij iedereen bovenaan de wens dat Sidney zou terugkomen. Naarmate de jaren verstreken, kwamen er ook andere dingen bij. Wat aangeeft dat het leven óók doorgaat. En dat is goed. Het kan naast elkaar bestaan. Ik moet er trouwens ook niet aan denken dat de kinderen net zo veel bezig zouden zijn met de vermissing van Sidney als ik. Leven in het ongewisse is zó zwaar. Zo belastend. Dat mag ik niet op hen projecteren. Ik probeer ze een zo zorgeloos mogelijk leven te geven.

Verjaardag

De jaren komen en gaan. Zonder dat we weten waar Sidney is, staan we elk jaar stil bij zijn verjaardag. Dan gaat er bijvoorbeeld een wensballon de lucht in, waarop we allemaal een persoonlijke boodschap schrijven. En eten we tortillachips, watermeloen en fudge-blokjes – dingen die Sidney zo lekker vond. Ik zorg altijd dat ik die dag vrij heb en ga dan bijvoorbeeld wandelen langs de plekken waar hij is geweest in Den Oever of Groesbeek. Dan voel ik me wat dichter bij hem en dat geeft enige troost.

Blijven hopen

Achtentwintig kaarsjes zijn er nu uitgeblazen. Dat wil zeggen, áls hij nog leeft. Ik ben reëel en weet dat hij ook dood kan zijn. Maar hem doodverklaren? Nee, nooit. Juridisch of financieel gezien is dat in deze zaak gelukkig ook niet aan de orde. Maar ik zou er ook geen vrede mee hebben. Zelfs na negenenhalf jaar wil ik de hoop niet opgeven. Als ik vroeger vermissingszaken op televisie zag, kon ik me niet voorstellen dat wij daar ooit mee te maken zouden krijgen. Nu ben ik zelf die radeloze ouder die in de media verschijnt. Die moeder die naar antwoorden snakt.

Rust krijgen

Overal waar ik kom, in binnen- en buitenland, speur ik de omgeving af. Je weet maar nooit, toch? Maar hij kan ook dood zijn. Verongelukt op een verlaten plek. Of er zelf voor gekozen hebben. In dat laatste geval weet ik dat het vast een heel bewuste keuze is geweest. Maar feit blijft dat ik ook dán wil weten wat er met mijn zoon is gebeurd. Pas dan zal ik zelf de rust krijgen waar ik zo intens naar verlang. Lieve Sidney, waar ben je toch?”