Indy was acht toen haar moeder werd vermoord: ‘Gelukkig heb ik nog mooie herinneringen’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Praten

“Ik had die hele middag met een vriendinnetje gespeeld. Aan het einde van de dag brachten mijn moeder en ik haar samen op de fiets naar huis. Toen we terugkwamen bij ons huis, zagen we de auto van haar ex staan. Mijn moeder zei tegen mij: ‘Ga jij maar alvast naar binnen, ik ga even met hem praten.’ Ik ging naar binnen en mijn moeder liep achterom, naar de achterkant van ons huis. Daar hebben ze staan praten.

Neergeschoten

Dat praten werd uiteindelijk een ruzie. Midden in die ruzie heeft hij een pistool getrokken en haar neergeschoten. Ik wist dat allemaal niet. Ik zat binnen rustig te spelen en heb ook niks gehoord aan schoten of gegil. Op een gegeven moment hoorde ik wel allemaal hulpdiensten in de straat achter ons. Politie, ambulance, alles bij elkaar. Maar nog steeds had ik geen idee dat dat iets met mijn moeder te maken kon hebben.

‘Iets ergs gebeurd’

Mijn moeder had een nagelsalon aan huis. Een van haar medewerkers was op dat moment bij ons binnen. De buurvrouw belde aan om die collega te spreken. Zij wist wat er was gebeurd en vertelde dat aan de collega van mijn moeder. Later kwam er een politieagent binnen. Hij vertelde mij dat er iets ergs was gebeurd. Dat er een vrouw was vermoord en dat dat mijn moeder was. Ik was toen acht jaar oud, echt nog superjong dus. Ik besefte niet wat dat betekende. Natuurlijk voel je wel aan dat er iets aan de hand is, maar moord? Dat begrijp je niet als achtjarige.”

Knuffelbeer

“Nadat ze het nieuws hadden verteld, zijn we naar het politiebureau gegaan. Mijn oma was helemaal in paniek, maar zelf begreep ik er nog steeds niet veel van. Ik weet nog dat ik een knuffelbeer kreeg van een politieagente en dat ik daar op twee bankjes heb gelegen. Na een week of drie kreeg ik wel door dat mama niet meer terug zou komen. Daar was ik verdrietig om, maar het hoe en het wat kon ik niet plaatsen. Of misschien wílde ik het niet kunnen plaatsen, omdat dat nieuws veel te overdonderend zou zijn.

Door met leven

Ik was zo jong, ik ben gewoon doorgegaan met mijn leven. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat dat je referentiekader is als kind. Je gaat naar school, je speelt met vriendinnetjes en je bent met de paarden. Ik was bezig met kind-zijn en alles wat daarbij hoort. Het heeft jaren geduurd voordat het echte besef kwam. Want je kunt de tekst ‘je moeder is vermoord’ wel horen, maar wat betekent dat dan precies? Dan knik je misschien en je voelt je verdrietig, maar je begrijpt het nog niet echt. Ik denk dat dat pas kwam toen ik een jaar of twaalf, dertien was. Op dat moment ga je er ook pas echt over nadenken. Wat is er dan precies gebeurd? En hoe kan dat? Want ik heb eigenlijk helemaal niet doorgehad dat mijn moeders relatie niet goed ging. Dat probeerde mijn moeder expres bij mij weg te houden. Ik voelde het gevaar niet aankomen, het kwam voor mij totaal onverwacht.

Lees ook Amy’s halfbroer Benjamin werd bijna vermoord met een stoeptegel

Nieuw gezin

In eerste instantie ben ik bij mijn oom en tante gaan wonen. Daar heb ik de eerste twee jaar gewoond. Mijn neefje en nichtje waren toen nog heel jong. Mijn neefje was vijf, mijn nichtje was drie. Dat was voor mij ontzettend wennen. Ik ben opgegroeid als enig kind, het was altijd mijn moeder en ik samen. Nu kwam ik terecht in de dynamiek van een jong gezin en dat was intens voor me. Mijn neefje had ook een heel goede band met mijn moeder. Hij was enorm verdrietig. Een manier om uiting te geven aan zijn verdriet was agressief worden, ook naar mij toe. Na verloop van tijd ging dat gewoon niet meer. Toen heb ik laten weten dat ik graag bij mijn oma wilde gaan wonen. Gelukkig kon dat en keerde de rust weer terug.”

Vader

“Mijn biologische vader was er natuurlijk ook nog, maar hij woonde niet in een heel groot huis. Mijn halfzusje was toen net geboren. En ik had een stiefbroer, die wat ouder was dan ik. Als ik bij mijn vader was gaan wonen, zou ik geen eigen plek gehad hebben. Iets wat ik in die tijd wel echt nodig had. Ook ging ik op dat moment nog niet heel lekker met mijn stiefmoeder. Dat alles bij elkaar maakte dat ik liever niet daar wilde gaan wonen. Inmiddels heb ik gelukkig erg goed contact met zowel mijn vader als mijn stiefmoeder en daar ben ik heel blij mee.

Diepe band

Hoe mijn band was met mijn moeder? Mijn moeder voelde voor mij als mijn beste vriendin. Ze was ontzettend lief. Omdat we heel lang met z’n tweetjes hebben gewoond, hadden we ook een soort pact samen. Ze hoefde me ook nooit te straffen, een blik was al genoeg. Ze keek me alleen maar aan en ik zei: oké. Zo was onze verstandhouding, een diepe band waardoor je voelt: oké, je hebt gelijk. Gelukkig heb ik nog levendige, mooie herinneringen aan haar. Wat ik nog goed weet, is dat we naar Ibiza zijn geweest. Ik denk dat ik toen vijf jaar was. Ibiza was echt haar plekje. Die vakantie heeft op mij een diepe indruk achtergelaten. Het samen naar de hippiemarkt gaan, het lekkere weer, de terrasjes en de ontspanning… Daar denk ik nog graag aan terug. Ook gingen we altijd samen paardrijden. Van haar heb ik mijn liefde voor paarden meegekregen. We gingen dan samen naar de manege. Ik reed op de pony’s en zij was bijrijder van iemand met een eigen paard. Dat was altijd leuk.”

Stilzwijgen

“Ik geloof niet dat ik heel boos ben geweest om de dood van mijn moeder. Wel verdrietig. Ik denk eerder dat ik mezelf in een soort stilzwijgen heb gehuld. Ik heb me afgesloten, ook een beetje om mezelf te beschermen. Pas vanaf mijn veertiende ben ik er wat meer over gaan praten. Of ik het lastig vind om nu mijn verhaal te delen en of ik opzag tegen dit gesprek? Nee, dat niet. Ik zie het ook als een stukje eigen verwerking. Ik ben destijds verdergegaan met mijn leven, omdat dat het enige logische was voor mij om te doen op dat moment.

Onverwerkt verdriet en pijn

Ergens zit nog wel een onverwerkt stuk verdriet en pijn. Doordat ik er nu de afgelopen tijd steeds weer een beetje mee bezig ben geweest, met de documentaire (Fase 8: Femicide, te zien via NPO Start, red.) bijvoorbeeld, zet dat het verwerkingsproces extra in gang. Ik merk dat dat ook goed voor me is. Het is een opluchting dat ik er nu makkelijker over kan praten. Het voelt alsof er dan een stukje spanning loskomt. Met mijn oma kan ik er niet goed over praten. De band met mijn oma is heel goed, dat heeft er verder niks mee te maken. Ze is lief voor me en geeft me veel vrijheid om mijn eigen ding te doen. Ze ondersteunt me in wat ik doe. Maar over de dood van mijn moeder praten, is te pijnlijk voor haar. Ze ervaart dan zo veel emoties. Als we erover praten, breekt ze. Het is gewoon te veel. Ik kan me goed voorstellen dat het voor ondraaglijke pijn zorgt om je dochter op zo’n manier te verliezen. Ik wil haar deze pijn niet aandoen en daarom vermijd ik deze gesprekken.

Praten over mijn moeder

Ik kan er gelukkig wel goed met andere mensen over praten, bijvoorbeeld met de vriendinnen van mijn moeder. Ik hoor vaak dat ik erg op mijn moeder lijk, qua uiterlijk, maar ook qua doen en laten. Bijvoorbeeld de manier waarop ik praat of hoe ik reageer op dingen. Mijn moeder was een prachtige en ontzettend lieve vrouw, en als ik hoor dat ik op haar lijk, beschouw ik dat als een compliment! Ik denk trouwens wel dat het goed is geweest voor mijn oma dat ik bij haar kwam wonen. Doordat ze de verantwoordelijkheid had voor mij en voor mij moest zorgen, moest ze zelf ook door. En misschien ook wel… Ik zei net al dat ik veel op mijn moeder lijk. Aan de ene kant is dat wellicht lastig geweest voor mijn oma, maar aan de andere kant kon het zo ook voelen alsof ze nog iets van mijn moeder dicht bij zich had.”

Alerter

“De dader is op 27 december 2025 vrijgekomen. Zijn vrijlating was zeker heftig, dat doet veel met me. Zeker de eerste paar weken na zijn vrijlating was ik veel alerter. Soms lijken mensen op hem en dan schrik ik. Ook scan ik onbewust de auto’s die lijken op de auto waar hij in reed. Ergens in me spookt toch de gedachte: komt hij een keer langs? Komt hij in de buurt? Kom ik hem een keer tegen? Het zorgt voor een soort permanente onrust in mij. Dat is iets waar je mee moet leren omgaan

Meer rust

Inmiddels zijn we alweer een tijdje verder en ervaar ik hier iets meer rust in. Ik heb hem sinds de moord op mijn moeder alleen nog in de rechtbank gezien. Ik was toen tien jaar en mocht tijdens de zitting gebruikmaken van mijn spreekrecht. Voor een meisje van tien is dat natuurlijk heel indrukwekkend en spannend. Ik was meer met mezelf bezig en met wat ik moest doen, dan dat ik op hem lette. Of ik nog van hem zou willen horen dat het hem spijt? Nee, alsjeblieft zeg, daar zit ik totáál niet op te wachten. Hij moet ons vooral gewoon met rust laten.

Herinnering

Mijn oma en ik wonen nog steeds in hetzelfde huis waar mijn oma al woonde toen mijn moeder werd vermoord. De moord vond plaats in de straat daarachter, waar ik toen met mijn moeder woonde. Ik fiets meerdere keren per dag langs die plek. En elke keer komt toch die herinnering weer naar boven. Nee, dat is zeker niet fijn, maar ik heb geen keus, ik moet door die straat om thuis te komen. Ook hiervoor geldt dat het in het begin heftiger was dan nu. Uiteindelijk moet je door met je leven, dus ga je ook door. Het is weleens door mijn hoofd gegaan om te verhuizen, maar eigenlijk puur zodat de dader niet meer zou weten waar wij wonen. Maar ik heb mijn hele leven hier opgebouwd. Mijn familie, mijn vrienden, iedereen woont hier dicht in de buurt. Deze plek is mijn thuis. Daarnaast is de stal waarin de paarden staan waarop ik rijd hier ook heel dichtbij. Dus het is goed zo.

Studie

Sowieso gaat het goed met me. Ik ben heel druk met mijn studie. Ik studeer commerciële economie met sportmarketing. Ik ben daarin terechtgekomen omdat ik aan topsport deed met de paarden. Helaas heb ik vorig jaar september mijn paard moeten laten inslapen. Dat was ook een intense tijd voor me. Ik heb nu wel weer andere paarden, maar die zijn niet van mij. Deze paarden zijn ook een stuk jonger, dus moeten ze nog getraind worden om hetzelfde niveau te halen dat ik hiervoor had met mijn eigen paard. Maar gelukkig mag ik mijn opleiding wel gewoon daar afmaken. Ik zit nu in mijn derde jaar.”

Liefdesrelaties

“Ik denk niet dat de gebeurtenis met mijn moeder invloed heeft gehad op het aangaan van liefdesrelaties. Tot mijn vijftiende had ik gewoon echt nul komma nul interesse in jongens. Op mijn zestiende kreeg ik mijn eerste vriend en met hem ben ik nog steeds samen. Het gaat goed tussen ons en ik ben ook zeker niet bang dat mij met hem hetzelfde zou kunnen overkomen. We kunnen goed met elkaar praten. Hij luistert naar me en steunt me.

Paarden als therapie

Toen het net was gebeurd, heb ik een keer een therapiesessie gedaan. Ik merkte al heel snel dat dat helemaal níéts voor mij was. Ik was destijds nog veel te overweldigd door alles en erover praten was het laatste waar ik behoefte aan had. Voor mij was naar de paarden gaan een vorm van therapie. Met paarden hoef je niet te praten, die voelen precies welke emoties je bij je draagt. Daar zijn ze heel gevoelig voor. Bij hen hoefde ik niks uit te leggen, mijn verdriet mocht er gewoon zijn. Later ben ik met mensen in mijn omgeving gaan praten, bijvoorbeeld met vriendinnen van mijn moeder. Toevallig denk ik er de laatste tijd wel aan om iets van therapie te gaan doen. Ik merk dat ik er nu klaar voor ben. De basis in mezelf is stevig genoeg om dit te gaan verwerken. De documentaire was voor mij daar een eerste stap in.

Witte vlinder

Als ik vriendinnen hoor vertellen over dingen die ze met hun moeder doen, dan denk ik: ja, dat zou ik ook graag willen. Maar ook als ik bijvoorbeeld iets heb bereikt op school of een wedstrijd heb gewonnen met de paarden, kan ik haar ineens heel erg missen. Op de een of andere manier voel ik dan dat mijn moeder dicht bij me is. Op dat soort momenten zie ik vaak een witte vlinder. Zelfs op plekken waar dat totáál niet logisch is, is er, ja hoor, weer een witte vlinder die precies om mij heen fladdert. Dat voelt voor mij dan als een teken dat ze bij me is. Ik maak wel bewust de keuze om niet dag in, dag uit met mijn moeder bezig te zijn. Als ik overal over na ga denken, maak ik het mezelf veel te moeilijk.”

Sterker

“De moord op mijn moeder heeft me wel gevormd als mens. Ik merk dat ik anders in het leven sta dan mijn leeftijdsgenoten. Ik heb al heel jong ervaren dat je nooit kunt voorspellen hoe je leven gaat lopen. Daarom ben ik me heel bewust van het feit dat je alles uit het leven moet halen wat erin zit. Ik ben er ook tien keer sterker uitgekomen. Als er bijvoorbeeld iets aan de hand is op mijn werk, ben ik daar niet zo gauw van onder de indruk. Daar waar leeftijdsgenoten dan meteen in de stress schieten, blijf ik eerder kalm.
Ik vind het trouwens heel positief dat er de laatste tijd in de media zo veel aandacht is voor femicide. Dat is ook de reden dat ik heb meegewerkt aan de documentaire. Door extra aandacht te geven aan dit onderwerp, hoop ik te voorkomen dat er nog meer slachtoffers zullen vallen.

Onveilig voelen

Of ik me weleens onveilig kan voelen in deze context? Nou, onveilig is een groot woord. Oncomfortabel kan ik me soms wel voelen. Dat zit dan meer in het feit dat ik dan niet echt verbinding kan maken met iemand. Maar nee, nu ik er zo over nadenk, echt onveilig voel ik me nergens. Aan de andere kant ben ik wel iemand die zich niet heel snel openstelt voor mensen. Ik voel me alleen honderd procent op mijn gemak bij goede vrienden, mijn vriend en familie. Mijn gesloten houding is inderdaad een vorm van zelfbescherming. Ik heb daar zelf geen last van. Ik voel me goed met een kleine, vertrouwde club mensen om me heen.”

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!

Foto’s: Focussed Photography, Anniek van Schaik / privébezit