Petrus (68): ‘Het verlies van mijn hond bracht me dichter bij mezelf’

Dit Vriendin Club-artikel lees je nu gratis. Word lid en ontdek meer!

Meer informatie

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Hondenmens

“Eigenlijk is Ingrid het hondenmens bij ons thuis. Ik vond honden wel leuk, maar voelde niet zoals Ingrid een diepe wens, bijna een noodzaak, om zelf een hond te hebben. Ik had ook geen ervaring met een eigen hond. Maar kiezen voor Ingrid – een keuze die ik lang geleden al vol overtuiging had gemaakt – betekende onherroepelijk ook kiezen voor een hond. Met de komst van Indie ging voor mij dus een niet bestaande wens in vervulling. Wat er allemaal komt kijken bij het hebben van een hond wist ik toen nog niet.

Verbaasd

Het heeft me enorm verbaasd wat er met je leven gebeurt als je een hond neemt. Maar hoe goed ik me ook had voorbereid op Indies komst – ondersteund door theoretische en praktische kennis en het advies van ervaringsdeskundigen – niets had me kunnen voorbereiden op Indies liefde voor mij en mijn liefde voor hem. We ontwikkelden een band die ook na zijn overlijden in stand bleef. Dat Indie mij zo veel over mezelf zou leren, daar had ik nog geen idee van toen hij als puppy letterlijk ons leven in denderde. Zijn impact op mijn leven zag ik niet aankomen.”

Intiem gebaar

“Indie is heel plotseling gestorven tijdens een vakantie in onze geliefde bergen. Hij zakte in elkaar bij ons vakantiehuis. Zelf was ik op dat moment aan het wandelen, maar gelukkig was ik niet zo ver weg en kon Ingrid me bereiken. Eenmaal terug bij het huisje zagen we allebei wel dat het heel ernstig was. Zo snel mogelijk reden we naar de dichtstbijzijnde spoedkliniek voor dieren, waar de artsen ons al opwachtten. Indie lag achter in de kofferbak. Toen ik de klep van de auto opendeed om hem eruit te helpen, legde hij zijn hoofd op mijn hand en liet het daar rusten. Dat intieme gebaar staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Het was de ultieme uiting van vertrouwen die hij me op dat moment schonk en waar ik hem altijd dankbaar voor zal blijven. Sterven was zijn beslissing. Hij kon het leven loslaten, het was goed zo.

Bijna tien jaar

Indie is bijna tien jaar geworden. We gingen met zijn drieën op vakantie en kwamen met zijn tweeën en een kistje met as terug. Een ontluisterende en confronterende ervaring. Het eerste wat Ingrid deed, was een altaartje voor Indie maken. Een rouwplekje, met zijn foto en een kaarsje erbij. Zijn overlijden had behalve een plek in ons hart ook een plek in ons huis nodig. In de dagen na onze thuiskomst werd Indies plekje bedolven onder de kaarten van familie, vrienden en bekenden. Dat was heel troostend.”

Overpeinzingen

“Ingrid kon goed over het verlies praten, niet alleen thuis, maar ook op haar werk. Ingrid werkt op een school en haar collega’s waren heel meelevend. In de wat meer zakelijke omgeving waarin ik werkte, was dat minder. Er was zeker aandacht voor het verlies, maar bij een welgemeend ‘wat erg’ stopte het. Ik denk dat sommige mensen nog altijd onderscheid maken tussen rouwen om een mens en rouwen om een dier, als het gaat om de gradatie van het verdriet.

Emoties

Na Indies overlijden werd ik overstelpt door emoties: diep verdriet, groot gemis, maar ook intense dankbaarheid voor de tijd die we samen deelden. Talloze mooie herinneringen buitelden over elkaar heen. Ik moest iets met al die overpeinzingen, ervaringen en gevoelens. Ik besloot een fotoboekje te maken voor Ingrid, vol mooie foto’s en bijschriften, als een tastbare dierbare herinnering aan onze grote vriend.

Boek

Al schrijvend in mijn werkkamer thuis, met een foto van Indie op posterformaat aan de muur, groeide het fotoboekje haast vanzelfsprekend uit tot een boek. Een boek over onze bijzondere vriendschap, maar ook over alle aspecten en vormen van rouw. Ik wilde woorden geven aan hoe verlies kan helpen om tot reflectie te komen. Hoe het niet alleen hartgrondig neemt, maar ook geeft. Want ongeacht hoe je erover denkt, rouwen is een recht dat je hebt. Claim dat recht, is mijn boodschap. Doorbreek het taboe dat nog altijd rust op rouw en je zult ervaren dat rouwen je uiteindelijk ook iets oplevert: onder andere een diep inzicht in jezelf.”

Diede

“Na Indies overlijden kwam onvermijdelijk de vraag of er ruimte was voor een nieuwe hond in ons leven. Het antwoord was ja. Diede is geboren in het land waar Indie is gestorven. Na Indies overlijden zijn Ingrid en ik teruggegaan naar Zwitserland. We hebben daar heel bewust alle plekken bezocht waar we samen met Indie waren geweest. Ook gingen we langs bij de behandelend arts van de dierenkliniek waar Indie was gestorven. Tijdens deze reis hebben we al onze herinneringen met Indie doen herleven.

Onvergelijkbaar

Indie schiep overal waar hij kwam rust om zich heen. De uitwerking die hij had op mensen en dieren was indrukwekkend. Diede is een heel andere hond dan Indie. Diede schept allesbehalve rust. Waar hij zijn neus laat zien, overheerst een enthousiaste chaos vanuit de levenslust van een jonge, blije hond. Indie was een grote, zwarte hond. Veel mensen liepen liever met een boogje om hem heen. Als ik met Diede buiten loop, is het een en al ‘oh’ en ‘ah’. Diede is veel benaderbaarder voor vreemden. Indie en Diede vergelijken, is onmogelijk en ook absoluut niet nodig of wenselijk. Diede is nog een pup, hij moet nog heel veel leren en ontdekken. Onze band moet zich nog ontwikkelen en verdiepen. Ik weet uit ervaring dat dat tijd en moeite kost, maar ook dat het alle moeite waard is.”

Tip van de redactie:

In zijn boek Indie schrijft Petrus openhartig over het onverwachte verlies van zijn hond, die veel meer bleek te zijn dan alleen een huisdier: Indie was zijn beste vriend. Tijdens het rouwen merkt hij hoeveel oordelen er bestaan over verdriet om een dier, óók bij hemzelf. Met herkenning, troost en de nodige humor laat hij zien dat ieder verlies er mag zijn en rouw uiteindelijk ook tot nieuwe inzichten kan leiden.

Shop hier