Jetske (50) is mantelzorger voor haar moeder (87) met dementie: ‘Je gaat door een rouwproces’

Diep in dementie

“Vijf jaar geleden begon ze kleine dingen te vergeten, maar dat leek ook wel normaal gezien haar leeftijd. Ik zag echter dat ze steeds vaker niet op bepaalde dingen kwam. Ze vergat bijvoorbeeld een vergadering voor de historische vereniging, waar ze vrijwilliger voor was. Er kwamen steeds meer dingen bij. Dan was ze haar sleutels weer kwijt. En op een dag kwam ze verhit bij me aan op de fiets; ze was al uren onderweg, omdat ze verdwaald was. ‘Zullen we eens bij de huisarts langs, mam?’ vroeg ik regelmatig. Dat wilde ze niet. Het was een proces van jaren. Het kantelpunt was ruim twee jaar terug. Ze werd passief. Durfde niet meer te fietsen. ‘Het is ouderdom’, bleef ze zeggen. De geriatrisch specialist kwam bij haar langs en zei dat ze al ‘behoorlijk diep in haar dementie’ zat. Daar schrok ik van.”

Druk gezin en een baan

“Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier was en mijn moeder is mijn beste vriendin. Ik ben enig kind en we wonen bij elkaar in de buurt. Ik kon haar altijd alles vertellen, we hebben een heel goede band. Het mantelzorgen sloop erin. Van zo nu en dan de was doen naar altijd de was doen. Van een keer de badkamer schoonmaken naar altijd de badkamer schoonmaken. En voor je het weet, breekt het je op. Ik heb daarnaast ook een druk gezin en een baan. Mijn werk gaf me een fijne afleiding, maar mijn gezin leed onder alle tijd die ik aan mijn moeder kwijt was. Ze gaven me wel veel steun. Je gaat door een rouwproces, elke keer weer verlies je een nieuw stukje van iemand waar je veel van houdt.”

Schuldgevoel

“Thuiszorg werd ingeschakeld. Dat was echt nodig voor mijn moeder én voor mij. Toch stond ik nog steeds met zorgen op en ging ik ermee naar bed. We schreven haar in voor een verpleeghuis en nadat ze tot bijna drie keer toe het huis liet afbranden, wisten we dat het echt niet langer kon. Dat nam het schuldgevoel niet weg. Ik kon haar niet uitleggen waarom ze binnen vijf dagen moest verhuizen van haar vertrouwde plek naar een kamer waar ze niet meer weg zou gaan. Het was vreselijk.”

Lees ook Adele was mantelzorger voor haar vader en nu voor haar moeder: ‘Het voelt absoluut niet als een opgave’

Slecht plan

“Ze gaat hard achteruit. De fysieke zorg voor mijn moeder is overgenomen en ik ben nu bezig met het leeghalen van haar huis. Daar komt ook zo veel bij kijken. Ik voel me een verrader dat ik zo door haar spullen ga en ze veelal weggooi. Ze heeft schriften uit haar lagereschooltijd bewaard. Ik blijf opruimen… Naar haar toegaan vind ik fijn. Ze is en blijft mijn moeder. Er hangt een gevoel van saamhorigheid in het huis waar ze woont en het is fijn om met kinderen van andere bewoners te praten. Zij weten waar ik doorheen ga. Mijn zorgen blijven. Onlangs was ze weggelopen. Haar oude buren hadden haar zien dwalen in de straat. Dat onze regering een opendeurenbeleid wil, is een heel slecht plan.”

Hersendood

“Ik klaag graag en veel, maar ben wel heel positief ingesteld. Een jaar geleden ben ik met een vriendin een bedrijf gestart, waar ik veel energie uit haal. Daarnaast ben ik blij dat ik een paar jaar geleden aan de bio-identieke hormonen ben gegaan, want met de overgangsklachten die ik had, had ik dit niet kunnen doorstaan. Eerlijk? Ik hoop dat het snel afgelopen is. Niet voor mezelf, maar voor haar. Haar hart klopt, maar haar geest is er niet meer. Het voelt een beetje als hersendood.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.