Jolies: ‘In de weekenden zonder kinderen ga ik helemaal los’

Míjn tijd

Jolies: “Als mijn kinderen op woensdagavond naar hun vader gaan, begint míjn tijd. Vier dagen lang heb ik dan de vrijheid om in het moment te kunnen besluiten waar ik zin in heb. Ik kan thuiskomen en achter mijn laptop verdwijnen, of in totale stilte op de bank liggen. Maar net zo vaak hang ik in de lampen in de stad, het hele weekend. Pas op maandag hoef ik weer fris en fruitig te zijn, als de kinderen weer bij mij terugkomen.

Jeugdliefde

Achttien jaar ben ik samen geweest met mijn jeugdliefde. In de examenklas van het vwo kregen we verkering. Vanaf het begin vormden we een sterk team, waarbij hij vaak de drijvende kracht was. Ik kom uit een gezin waarin het motto eigenlijk altijd was: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Vooral niet te zichtbaar zijn, niet te veel opvallen en zeker niet je kop boven het maaiveld uitsteken. Hij was iemand van doorpakken, springen en avonturen aangaan. We hebben veel gereisd, samen een speelfilm geproduceerd, een rally van Boedapest naar Mali gereden, een huis gekocht, volledig leeg getrokken en vanaf de grond weer opgebouwd. Ook onze bruiloft vierden we groots, het leven samen was een grote happening.”

Wilde haren

“Na een jaar of dertien samen merkten we allebei dat we nieuwsgierig werden naar intimiteit met anderen dan elkaar. Dat vonden we ook niet zo gek, we hadden nooit ‘rondgekeken’ zoals de meeste mensen in hun studententijd doen. De term ‘open relatie’ viel. Ik was er altijd van overtuigd dat ik honderd procent monogaam was. Maar onze gesprekken hierover wakkerden mijn nieuwsgierigheid aan. Het werkte fantastisch voor ons. We gunden elkaar om alsnog onze wilde haren te verliezen en het zorgde tijdelijk voor meer verbinding tussen ons. Ook na de geboorte van ons eerste kind, gingen we hiermee door. We hebben zelfs het polyamoureuze pad verkend, maar vonden dat vrij ingewikkeld.

Co-ouderschap

Op een zeker moment voelden we allebei dat we ons verschillende kanten op hadden ontwikkeld en niet meer het beste in elkaar naar boven brachten. Tussen ons was het – hoe pijnlijk ook – gewoon op. Ons jongste kind was vijf weken oud toen we besloten uit elkaar te gaan. De breuk was onvermijdelijk, maar ook heftig en intens verdrietig. De gezinsdroom die ik altijd had gehad, spatte uit elkaar. In goed overleg hebben we samen naar een nieuwe vorm voor ons gezin gezocht. Dat werd co-ouderschap waarop de kinderen op maandag en dinsdag bij mij zijn, op woensdag en donderdag bij hun vader en om het weekend bij de een of de ander. De eerste negen maanden was onze dochter fulltime bij mij, wij vonden haar te klein om haar in dit schema mee te laten gaan. Natuurlijk zag haar vader haar wel in die tijd. Omdat we zo harmonieus uit elkaar gingen liep deze nieuwe vorm van ouderschap vanaf het begin gelukkig soepel.”

Lees ook 7x hun relatie begon als lust: ‘We zouden elkaar toch nooit meer zien’

Maximaal overleven

“Toch stond ik volledig in de overleefstand. In het jaar dat ik was bevallen en ging scheiden, kreeg ik ook een nieuwe baan en verbouwde ik mijn huis. Dat was nogal veel. Daar kwam nog bij, dat als de kinderen bij mij waren, ik het hele weekend volplande. Want in mijn eentje met een dreumes en een peuter een heel weekend op een bovenwoning, dat zag ik echt niet zitten. Ik zocht afleiding, sprak af met mijn ouders, met vriendinnen, zat in het park of de speeltuin. Als ik niets in mijn agenda zag staan, kreeg ik daar echt stress van. Alleen maar zorgen en verzorgen is zwaar als je in je eentje bent. Maar ook de weekenden dat zij bij hun vader waren, plande ik vol. Mijn behoefte om gezien en gevoeld te worden was in die tijd groot.

Contact met twee mannen

Op mijn allereerste Moederdag waren de kinderen bij hun vader. Ik stuurde mijn ex een appje dat die feestdag nog steeds zijn verantwoordelijkheid was. Natuurlijk deed het pijn om ze juist die dag niet om me heen te hebben. Ik voelde me alleen en ging online op zoek naar een date. Ik kreeg contact met niet een, maar twee mannen, en aan het eind van die lange zondagmiddag lagen we met z’n drieën in mijn bed toen mijn voordeurbel maar bleef gaan. Ik worstelde me uit hun armen, trok gauw een badjas aan en vond een bezorger met een doos met chocolade op de trap, met een kaartje erbij: Liefs van de kinderen! Grinnikend ging ik terug naar de slaapkamer. Het contrast tussen het moederschap en mijn vrijgezelle leven kon niet groter zijn.”

Handen tekort

“Lange tijd dacht ik dat ik echt iemand naast me nodig had, een partner om me te ondersteunen. Want een baby en een peuter in je eentje verzorgen, dat is af en toe echt pittig. Ik weet nog wel dat ik op een zaterdagochtend vroeg wakker werd, omdat mijn zoon me huilend riep. Toen ik hun gezamenlijke kamertje binnenliep, zag en rook ik dat hij zijn hele bed onder had gespuugd. Ondertussen was zijn zusje ook wakker geworden. Zij stond blij te springen in haar ledikant, maar uit de kraag van haar witte slaapzak kwam de poep omhoog. Waar begin je dan, in je eentje? Inwendig heb ik vast gevloekt, maar ondertussen stroopte ik mijn mouwen op, zette mijn zoon onder de douche, verschoonde zijn bed en ontfermde me daarna over zijn zusje. Mijn kinderen zijn gewend af en toe te moeten wachten, maar in dit soort situaties – en die zijn nog veel vaker voorgekomen – voelde ik me wel heel alleen en onthand.”

Het perfecte plaatje

“Dus naast dansavondjes met vriendinnen, bleef ik ook daten. In eerste instantie omdat ik weer zo snel mogelijk een partner wilde vinden, ik kon dit niet alleen. Maar dat veranderde na drie jaar. Ik herinner me exact het moment waarop dat gebeurde: ik liep in het Rijksmuseum met de kinderen, die waren net drie en net zes jaar oud. Niemand zeurde, niemand wilde eten, drinken, getild worden of in de buggy. Het was alleen maar fijn en gezellig samen. Eindelijk niet meer alleen maar verzorgen, maar gewoon ongecompliceerd plezier. Als ik het tot hier in m’n eentje heb gered, dan wordt de rest een eitje – dacht ik toen. Dat gaf me zoveel rust in mijn hoofd.

Lees ook ‘Trots liet hij me zijn kinky speelkamer zien’

Weekenden samen

De weekenden dat ik met de kinderen ben, plan ik tegenwoordig helemaal niet meer vol. Het is supergezellig om op vrijdagavond samen knus voor de tv te hangen, op zaterdag is er altijd sport en zwemles en zondag chillen we samen of spreken we af met anderen omdat we er zin in hebben. Ik geniet met volle teugen van onze weekenden samen, van het moederschap, van de gesprekjes die we inmiddels kunnen voeren, van hun armpjes om me heen.

Afscheid nemen

Afscheid nemen vind ik moeilijk en al helemaal van mijn kinderen. Als ik ze op woensdag naar hun vader breng en het is ook nog eens zíjn weekend, dan heb ik vier dagen vrijheid in het verschiet. Maar weggaan blijft moeilijk voor me. Dan wil ik ze wel vijf keer knuffelen, nog een kus, ik houd ze het liefst nog even in mijn armen. Als ik wegrijd, zie ik in mijn achteruitkijkspiegel een perfect gezinnetje staan: mijn ex met onze kinderen en zijn vriendin. Soms steekt dat, want hoe blij ik ben met hoe het gaat, dat gezinsleven mis ik ook.

Nieuwe liefde

Ik vind het fijn dat hij een nieuwe liefde heeft gevonden, ik ben ook echt bevriend met haar en zij zorgt fantastisch voor onze kinderen. Onderweg naar huis kan ik dit overigens weer goed relativeren. Voor het ‘ideale plaatje’ dat ik op zo’n moment mis, zijn andere dingen in de plaats gekomen; de breuk heeft me zelfstandig en zelfredzaam gemaakt. En me weer terug bij mezelf gebracht. In mijn huwelijk was ik nooit mijn eigen bedrijf begonnen, ik ben datingfluencer, waren sommige vriendschappen nooit zo hecht geworden en had ik nooit ontdekt hoezeer ik geniet van een vrij leven waarin ik kan doen wat ik wil en wanneer ik wil.”

Op boevenpad

“Als ik thuiskom zonder de kinderen, heb ik de vrijheid om precies dat te doen waar ik op dat moment zin in heb. Iedereen die kinderen heeft, weet dat met hun komst alle spontaniteit zo ongeveer uit je leven verdwijnt. Als ze er een paar dagen niet zijn, omarm ik die dus maximaal. Dat kan betekenen dat ik mijn laptop nog even openklap en pas om negen uur ’s avonds ga koken of eten bestel waar de kinderen van gruwelen. Of dat ik een vriendin bel om af te spreken. Sinds ik gescheiden ben, weet ik pas hoeveel mensen er ook single zijn. Met deze vriendinnen kan een avond zomaar uit de hand lopen. Dan beginnen we met een kopje thee en een rondje wandelen. Trekken daarna toch maar een flesje wijn open op het terras en belanden vervolgens in een club waar we de blaren op onze voeten dansen. Die vrijheid voelen, vind ik heerlijk.

Zes mannen

Een tijd geleden ging ik met een clubje vriendinnen naar een festival. Lekker dansen en lol maken. Zij weten hoe dol ik ben op zoenen, dat hoeft lang niet altijd naar meer te leiden. Zij kunnen aan mijn ogen zien of ik die dag op boevenpad ga. Dansend, feestend en flirtend genoot ik van alles en iedereen om me heen. Ik raakte met verschillende mannen aan de praat en heb die dag en nacht heerlijk gezoend. Diep in de nacht stond de teller op zes mannen en daar schaam ik me geenszins voor. Ik heb genoten, gelachen en het fijn gehad.

Dag erna weer fris en fruitig

Man nummer zes is overigens met me naar huis gegaan en tot de volgende dag vier uur ’s middags gebleven. Veel geslapen hebben we niet. Dus toen de kinderen de dag erna thuiskwamen, was ik wel een beetje moe van mijn doorwaakte nacht. Broodtrommels maken duurt dan net wat langer dan normaal, maar verder merken zij niets aan mij. En als ik een avondje tegelijk met hen ga slapen, ben ik de dag erna weer helemaal fris en fruitig.”

Mijn leven

“Een van de onverwachte cadeaus van co-ouderschap is dat ik in de dagen dat zij er niet zijn, kan opladen – mentaal en fysiek. Waardoor ik er, als ze er wel zijn, ook helemaal ben. De tijd die ik met mijn kinderen heb beleef ik bewuster. Ik probeer een aanwezige moeder te zijn, echt te luisteren naar wat er in die kleine hoofdjes omgaat en met ze te praten over hoe zij naar de wereld kijken.

Zijn wie ik wil zijn

Tegelijkertijd mis ik soms wel een partner naast me in het ouderschap. Iemand om het samen mee te doen, die mij af en toe even spiegelt of corrigeert. Nu draag ik die verantwoordelijkheid helemaal zelf. Gelukkig kan ik wel altijd met hun vader overleggen over wat er speelt. Ik schaam me totaal niet voor het vrije leven dat ik leid als zij er niet zijn. Dit is míjn leven, ik bepaal hoe ik dat invul en doe er niemand kwaad mee. Ik geniet met volle teugen, zowel van het moederschap als mijn vrije weekenden. Op deze manier kan ik helemaal zijn wie ik ben en wil zijn. En dat is precies wat ik mijn kinderen ook wil leren.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, de echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.