Eline: ‘Ik werd per app en zonder pardon uit mijn eetclub gezet’

Nieuwe smaken en gerechten

Eline: “Dadels geweld in azijn, verwerkt in een salade van spinazie met citroensap, peper en wat Keltisch zeezout. Ik wist niet dat ze zo verrukkelijk zouden smaken. Na die avond met de eetclub werd het een van mijn favoriete salades. Door een eetclub ontdek je nieuwe smaken en gerechten. Je wordt uitgedaagd om onbekende wegen in te slaan. Ik hou ervan om met eten bezig te zijn en mensen te leren kennen. Ik was dan ook ontzettend blij met mijn eetclub, bestaande uit vijf leuke vrouwen.

Eens in de twee maanden

Onze eerste afspraak vond plaats in een bruisende foodhall. Dat was best spannend. Alle vijf volgden we een foodvlogger op Instagram die in een bericht aangaf ontzettend blij te zijn met haar eetclub en anderen aanspoorde om er zelf ook een te beginnen. In de comments van haar bericht kon je je regio vermelden als je zelf een eetclub wilde starten zodat je met gelijkgestemden in contact kon komen. We kwamen alle vijf uit dezelfde regio en hadden het ontzettend gezellig in de foodhall. Aan het einde van de avond spraken we af om eens in de twee maanden met elkaar te eten. Degene bij wie we thuis afspraken, bedacht het thema, waar iedereen zich door liet inspireren bij het maken van haar gerecht.”

Hoofd vol inspiratie

“Mijn eetclub bleek een bron van vreugde. Na iedere avond ging ik naar huis met een gevulde buik, een hoofd vol inspiratie en een warm hart. De vrouwen waren aardig en interessant. Het was niet mijn intentie om vriendinnen met ze te worden, maar als je bij elkaar over de vloer komt en samen eet, praat je al snel over zaken die je bezighouden. Dat schept een band. Ik dacht dat de klik die ik voelde wederzijds was. Na een avond volgden er op onze groepsapp vaak berichten over hoe gezellig het wel niet was geweest.

Veganist

Ik was dankbaar dat deze meiden in mijn leven waren. Ik ben aangesloten bij nog twee andere eetclubs, maar deze eetclub was me extra dierbaar door de bijzondere thema’s die er werden bedacht en de gesprekken die daaruit voortkwamen. Zo was het thema van onze allereerste avond signature dish. Iedereen moest een gerecht bereiden dat kenmerkend voor haar was. Terwijl ik de leden van mijn eetclub pokébowl – mijn signature dish – voorschotelde, vertelde ik meer over het gerecht en mezelf. Ik ben veganist en mijn man eet vlees. Door verschillende toppings op de rijst te doen zoals komkommer, wortelen, avocado, nori, sesamzaadjes, blokjes soja, vis of vlees, kun je hem naar eigen smaak samenstellen. Pokébowl biedt voor ieder wat wils. Zelfs mijn twee kinderen vinden het lekker en ik maak het vaak als we bezoek krijgen. Pokébowl stond zelfs op het menu van ons huwelijksdiner.

Eten verbindt

Eten verbindt. Tijdens de eerste avond van onze eetclub gingen de gesprekken al snel de diepte in door de persoonlijke gerechten en verhalen. Er volgden nog een paar gezellige avonden, die stuk voor stuk bijzonder waren. Een avond was het thema fermenteren, een proces waarbij micro-organismen suikers en koolhydraten in voeding afbreken en omzetten in zuren of alcohol, wat zorgt voor een langere houdbaarheid, een friszure smaak en gezonde probiotica. Ik verzorgde die avond het toetje: ijs met gefermenteerde magnoliasiroop. De bloemen die ik voor mijn siroop gebruikte, kwamen uit de tuin van mijn moeder.”

Lees ook 10 vrouwen over hun wraakactie: ‘Een tikkie van 22 cent’

Tijd en aandacht

“Ongeveer vier maanden geleden was ik aan de beurt om een avond te hosten. Hier verheugde ik me ontzettend op. Ik was bij de andere vrouwen thuis geweest en ik wilde ze graag laten zien hoe ik woonde. Voor de avond had ik alvast mooie servetten gekocht. Ik broedde nog op een thema waar iedereen mee uit de voeten kon. Liefde gaat door de maag, leek me een mooi onderwerp. Voor mij draait eten om liefde. Als je voor anderen kookt, schenk je hen je tijd en aandacht.

‘Even een gek berichtje

Drie weken voordat we bij elkaar zouden komen, verscheen er een bericht in onze groepsapp dat ik een paar keer moest lezen om te begrijpen wat er nou eigenlijk mee bedoeld werd. In het bericht stond iets als: Hey Eline, even een gek berichtje. Bij de oprichting van ons kookclubje hebben we afgesproken om altijd eerlijk tegen elkaar te zijn. We merken dat je aanwezigheid voor de dynamiek van ons kookclubje niet echt werkt voor ons. Je bent een geweldig leuk mens en blijf vooral wie je bent, maar voor onze club werkt dat niet. We hopen niet dat je dit ziet als een afwijzing, want je bent amazing.”

Emotioneel litteken

“Toen mijn man mijn bedrukte gezicht zag en vroeg wat er aan de hand was, stamelde ik uit dat ik uit de eetclub was gezet. Ik was ontzettend verdrietig. Ik vond het oprecht leuke meiden en ik begreep niet waarom ze zonder mij verder wilden. Uit het bericht maakte ik op dat ze mijn aanwezigheid waarschijnlijk too much vonden. Ik snapte dit niet. Onze avonden waren altijd leuk en gezellig. Had ik soms signalen gemist? In mijn hoofd ging ik na hoe de avonden waren verlopen. Had ik iets gedaan of gezegd wat niet kon? Ik kon echt geen aanleiding bedenken. Toen werd ik onzeker. Wat zei deze gebeurtenis over mijn mensenkennis? Hoe kon het dat ik het zo naar mijn zin had terwijl de anderen mijn aanwezigheid niet op prijs stelden? Zouden de leden van mijn twee andere eetclubs me soms ook irritant vinden? 

Spraakzaam en enthousiast

Ik weet dat ik spraakzaam en enthousiast kan zijn. Ja, ik was waarschijnlijk te aanwezig geweest. Als kind werd ik hier al op afgerekend. Ik hou ervan om zaken van alle kanten te bekijken. In de klas was ik degene die altijd vragen stelde. Nu zie ik het als een meerwaarde om veel interessant te vinden, maar als kind vond ik het knap lastig. Ik viel op en werd het mikpunt van spot. ‘Eline, wasmachine’ riepen klasgenoten me na op het schoolplein. Toen ik op mijn elfde verhuisde, troostte mijn moeder me met de woorden dat ik nooit meer zo erg gepest zou worden. Maar helaas, op mijn nieuwe school nam het juist toe. Soms werd ik zelfs bespuugd en geslagen. Pesten laat emotionele littekens na, maar het maakte me ergens ook sterker. Ik dwong mezelf om te allen tijde positief te blijven. Iedere ochtend hield ik mezelf voor dat het een goede dag zou worden, vaak tegen beter weten in. Die mindset was de enige manier om me staande te houden.”

Het mooie zien

“Het lukte me om altijd het mooie te zien. En als mensen wel aardig tegen me deden, waardeerde ik dat ontzettend. Zielsblij was ik als iemand met me wilde spelen. Soms dacht ik dat ik een vriendinnetje had, maar als de volgende dag mijn geheimen doorverteld bleken te zijn aan de hele klas, voelde ik me hartstikke ellendig. Mensen kunnen wreed zijn, leerde ik op jonge leeftijd. Toen ik ouder werd en naar de middelbare school ging, kreeg ik voor het eerst echte vrienden. Alleen zijn vond ik toen – geheel onterecht natuurlijk – iets sneus hebben

Lees ook 6 lezeressen over hun ervaring met pesten: ‘Niemand die mij iets vroeg’

Goed reisgezelschap

Mijn blik veranderde toen ik een maand alleen door Thailand reisde. Aanvankelijk zou ik met een ander meisje gaan, maar een paar weken voor vertrek, zei ze af. Ik kon mijn vlucht niet annuleren, maar ik durfde ook niet alleen te gaan. Ik moest mijn angst dus overwinnen. De reis veranderde me compleet. Backpackend door Thailand ontdekte ik hoe heerlijk het is om mijn eigen plan te trekken en met niemand rekening te hoeven houden. Ik volgde een kookworkshop en at alleen in allerlei restaurantjes en karretjes aan de weg. Als ik behoefte had aan gezelschap maakte ik spontaan een praatje met iemand die ik tegenkwam. En als ik alleen wilde zijn, ging ik heel relaxed mijn eigen weg. Ik vond mezelf oprecht leuk reisgezelschap. Een stuk zelfverzekerder kwam ik thuis.”

Pesten laat sporen achter

“Jaren later reisde ik een half jaar alleen over de wereld. Ook daar leerde ik van. Na die reis was ik helemaal oké met mezelf en besloot ik om vooral te doen wat me een goed gevoel geeft en me niet langer in te houden. Maar zoals ik aangaf: pesten laat sporen achter. Dat appje waarin de meiden lieten weten dat ik niet meer bij de eetgroep hoorde, bracht me even terug naar vroeger. Net als toen voelde ik me buitengesloten en verlaten. De dagen na dat berichtje was ik zo van slag dat het zelfs fysiek pijn deed. Sinds een jaar post ik op Instagram en Tiktok video’s waarin ik mijn outfit laat zien en deel wat me bezighoud. Toen ik de volgende dag weer een video maakte, kon ik niet faken alsof het lekker met me ging. Ik voelde me hartstikke rot en ergens was er ook een gevoel van schaamte. Mensen willen een leuk en succesvol leven. Verhalen over afwijzing en teleurstelling worden niet gedeeld. Dit zorgt voor een vertekend beeld van de werkelijkheid.

Eerlijk zijn

Niet alleen kinderen worden buitengesloten. Als volwassene maak je het ook mee. Toen ik voor de camera stond, besloot ik hier eerlijk over te zijn. Ik vertelde dat ik uit mijn eetclub was gezet en dat dit me kwetste. Want als er één ding is dat ik heb geleerd van mijn pestverleden, is het dat je niet alleen met een rotgevoel moet blijven zitten. Het nare gevoel wordt daardoor alleen maar groter. Je moet je hart luchten en over je angst heenstappen dat anderen je zwak of een aansteller vinden. Als je die moed eenmaal hebt, gebeurt er vaak iets moois: mensen herkennen zich in je verhaal. En dan kom je erachter dat je echt niet de enige bent die zich alleen voelt, ook al lijkt dat wel zo.

Kracht van kwetsbaarheid

Ik geloof in de kracht van kwetsbaarheid en probeer als iets schuurt het toch bespreekbaar te maken. Het was absoluut niet mijn bedoeling om de meiden van mijn eetclub aan de schandpaal te nagelen. Ik wilde eerlijk zijn over mijn gevoel. Nu ben ik blij dat ik de video heb gemaakt. Een paar keer stuurden mensen me de quote ‘If you are too much for them, wish them less.’ Deze woorden bevatten een grote wijsheid. Want wilde ik wel bij mensen zijn die liever zonder mij afspraken?  De reacties hielpen me om de zaken in het juiste perspectief te zien. Want als ik begin te piekeren over dat ik uit de eetclub ben gezet, dan word ik in beslag genomen door gevoelens van afwijzing en verraad en dat wil ik niet. Een iemand moet de eerste zijn geweest die de anderen een berichtje stuurde dat ik niet in de groep paste. Vervolgens waren ze het erover eens dat ik de groepsdynamiek verstoorde en deden ze hun best om een bericht op te stellen om me dit duidelijk te maken. Het kan niet anders dan dat ze een aparte app-groep hadden om het over mij te hebben. Dat vind ik een naar idee.”

Andere eetclubs

“Ik had om opheldering kunnen vragen, maar ik heb de eer aan mezelf gehouden. Ik heb nog wel getwijfeld om aan de leden van mijn andere eetclubs te vragen of ze me niet te aanwezig vinden in de groep, maar ook daar zag ik vanaf. Ik wil niet als een slachtoffer overkomen. Gelukkig kreeg ik ook berichten van leden van mijn andere eetclubs dat ze me waarderen. De opbeurende reacties lieten me inzien dat de aardige mensen verreweg in de meerderheid zijn. Ik wil me richten op de positieve dingen in het leven. Zoals mijn gezin, familie, lekker eten en leuke dingen doen met de mensen van wie ik houd.

Troosteten

Eten verbindt niet alleen, het troost ook. Een van de avonden van de eetclub had als thema comfort food. Ik maakte toen mijn fameuze gegrilde groentesoep, waar ui, knoflook en grote stukken groenten in zitten. Het geheim van dit recept is de gietijzeren pan die ik met groenten en al in de oven zet en even laat pruttelen alvorens ik de staafmixer erop zet. De soep is heel makkelijk te bereiden en precies wat je nodig hebt als je hart een klap heeft gekregen. Ik maakte een grote pan voor mezelf. Daarna kon ik er weer tegenaan.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.