Makelaar Mandy: ‘Maureen kijkt rond. Naar mijn bureau. Naar de lege etalage’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Woensdag 1 juli

Deur & Dam voelt vanochtend alsof iemand er ’s nachts een tosti-ijzer van heeft gemaakt, zo warm is het binnen. Geld voor een airco heb ik niet, laat staan zo’n verrijdbare. Misschien heeft mijn moeder nog zo’n tafelventilator staan. Vorige week was het niet te doen.
Ik zet de deur open, rol mijn mouwen op en probeer professioneel te kijken. De straat ligt erbij alsof zelfs de stoeptegels zich hebben ziekgemeld en het verbaast me dat de mussen niet met bosjes tegelijk van het dak vielen.

Sfeer nodig

Om half tien komt Maureen binnen met twee ijskoffies.
‘Ik dacht: die vrouw zit daar in haar eentje langzaam te garen,’ zegt ze.
‘Dat klopt. Ik ben nu medium rare.’
Ze kijkt rond. Naar mijn bureau. Naar de lege etalage. Naar mijn fietshelm op de archiefdoos.
‘Mandy,’ zegt ze. ‘Dit kantoor heeft nog iets nodig.’
‘Geld?’
‘Ook. Maar ik bedoel sfeer.’
Ik wijs naar mijn bord buiten. ‘Ik heb een bord.’
‘Een bord is geen sfeer. Een bord is een mededeling.’
Daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Het irritante aan Maureen is dat ze vaak gelijk heeft. Maar ze zegt het dan altijd zo respectvol en lief dat ik haar niet kan haten.

Netjes netjes

Samen kijken we naar de flyers die ik gisteren heb besteld. Ze zijn natuurlijk nog niet binnen, maar ik laat haar het ontwerp zien.
Denkt u over verkopen, dan stel ik mezelf graag even voor.
Maureen leest het. ‘Netjes.’
‘Netjes slecht?’
‘Nee. Netjes netjes. En ik vind het heel initiatiefrijk. Well done, en dan bedoel ik niet jouw hittegevoel. Maar… ik vind dat je zelf wel iets minder mag klinken alsof je toestemming vraagt om te bestaan.’
Ik zucht. ‘Ik dacht juist dat het professioneel was.’
‘Dat is het ook. Maar je mág iets meer zeggen: ik ben er, ik kan dit, bel mij.’
Ik trek een vreemde grimas. Maureen heeft misschien gelijk. Dit hele ‘eigen-zaak-idee’ is ook een leerproces. Het zou fijn zijn om vaker met haar te sparren. Als we nooit seks zouden hebben, zou ik haar dat zeker vragen…

Weer normaal

Mijn telefoon piept. Een appje van Robbert.
Die kast kan ik morgen of vrijdag ophalen. Stuur evnen het formaat. En nee, ik ga niet vragen waarom jij een archiefkast koopt terwijl jouw archief momenteel bestaat uit één klant.
Ik grijns.
Omdat ik geloof in groei.
Zijn antwoord komt meteen.
Dat zei die schimmel in de hoek ook.
Ik lach. Maureen kijkt op.
‘Robbert?’
‘Ja.’
‘Mooi. Dan is dat weer normaal.’
‘Niets is normaal.’
‘Bij jou niet nee.’

Tweede optie

Rond twaalf uur moet ik naar de andere kant van de stad om bij de verkopende collega wat extra informatie over Lottes appartement op te halen. En dan wel de tweede optie. De kansrijke.
Hij heeft VvE-stukken uitgeprint en wat oude correspondentie erbij gezocht. Ik stop Lottes map, mijn meetlint en twee pennen in mijn fietstas en stap de hitte in.

Waterpistolen

Na tien minuten fietsen voel ik me alsof ik mezelf in een pan soep vervoer. Mijn blazer zit opgepropt in de fietstas, mijn haar plakt in mijn nek en bij het stoplicht naast het speeltuintje staan vijf kinderen met waterpistolen.
Een jongetje richt op een meisje achter mij.
Hij mist.
Mij raakt hij vol.
Eerst mijn broekspijpen. Dan mijn voet. Dan de zijkant van mijn fietstas.
‘Sorry mevrouw!’ roept hij.
Mevrouw.
Daar word ik bijna bozer van dan van het water.
‘Geeft niks,’ roep ik terug, omdat ik blijkbaar volwassen ben, maar ik voel me net Mis Wet-Tshirt, maar dan met plakbenen.

Kindren met bazooka’s

Bij het kantoor van mijn collega blijkt de schade irritant. Mijn broek is nat tot halverwege mijn kuiten en Lottes map is aan één hoek klef geworden omdat ik mijn fietstas niet goed dicht had gedaan. De papieren zelf zijn gelukkig nog leesbaar, maar de map heeft nu de uitstraling van een boterhamzakje na schoolzwemmen.
Mijn collega kijkt naar mijn broek.
‘Regen?’
‘Kinderen met bazooka’s.’
Hij knikt en schenkt een glas cola voor me in terwijl ik alle documenten controleer.

Geld

Terug bij Deur & Dam leg ik de map open op mijn bureau en blaas erover, maar dat lijkt net een hamsterscheet.
Ik kijk naar mijn fiets buiten, voel mijn kleffe broekspijpen. Kijk naar de map van Lotte die nu met twee koffiemokken op de hoeken ligt te drogen.
Misschien is Saskia niet de enige die haar leven moet ordenen.
Misschien moet ik morgen met haar praten.
Over geld. Mijn favoriete onderwerp. Not.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Ik voel zijn teleurstelling door alle kilometers afstand heen’

Makelaar Mandy: ‘Mijn maag spant zich aan als beneden ineens een harde bons klinkt’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een spannende ontmoeting en onverwacht telefoontje

Makelaar Mandy: ‘Aan de andere kant hoor ik eerst niets. Alleen adem. ‘Mam?”

Makelaar Mandy: ‘Robbert wordt stil. ‘Híer?’, vraagt hij’