Eveline: ‘Hij voelde zich verder prima. Tot hij belde, onderweg naar huis vanuit het ziekenhuis’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Het was een kippenhok
Het gebeurde allemaal tijdens onze moordweek. Want nog voordat onze gasten arriveerden en we met elkaar in de tuin met een glas Limoncello onze week ‘openden’, was het bij ons een kippenhok.
Avonden werkte ik door om alles af te krijgen: mijn schrijfwerk plus de laatste clous. De deadlines moesten worden gehaald en ook de aanwijzingen moesten bij elkaar aansluiten. Het verhaal moest wel blijven kloppen. Het was een mysterie dat ik zelf schreef. Wie werd er vermoord in Villa Vertula? Door wie en waarom? Pas na een paar dagen puzzelen/zoeken/detectivejespelen/speuren/ietsoriginelers paste de puzzel in elkaar.
Er fietste van alles door onze hoofden
Tijdens die lange nachten, want ik ben dan zo’n enthousiasteling die pas gaat slapen als alles tien keer is nagekeken en herberekend en klopt, fietste er nog van alles door onze hoofden. Hoe en wat met het groepsdiner? Ik ging een paar dagen koken. Buiten eten zou het worden. Maar hoe ging dat met mijn energie? Het staan in de keuken met die gekke beentjes van mij die niet meer willen wat ik wil? Wanneer zouden we die-en-die bellen, want daar speelde iets vervelends. Hoe gingen we dit-en-dat aanvliegen, want dat moest worden opgelost. Was de drankenrekening al betaald? Oh ja: onze Zwitserse gast Roland stond op de voicemail voor een optie. De strijk lag er. En oeps, we hadden vijf dagen later ook nog een stand geregeld op een grote beurs. Trouwens, mijn medicatie was bijna op, dat moest ook geregeld worden. Waarom was dat zonnescherm nog niet besteld voor de keuken? En hoezo had de accountant nog steeds niet teruggemaild?
Tot hij belde
En tussen al die gedachten door, stond ons leven even stil. Want we wisten dat Emiels papa zich al een tijdje niet senang voelde. Dat er wat ‘probleempjes’ waren. Een bacterietje of een maagzweer. Hij voelde zich verder prima. Tot hij belde, onderweg naar huis vanuit het ziekenhuis. Kanker. In de nieren.
We zochten onze pruiken voor onze acteerrollen, want natuurlijk ging het spel door. Dat lukte ook, want we hadden geweldige, superlieve amateur-detectives. Maar als we piepers schilden of een doosje vol rummicubletters verstopten onder het balkon, ze vormden samen een woord naar het volgende raadsel, dachten we aan Emiels papa. Aan hoe belangrijk gezondheid is.
‘Onderzoeken’
Blijkbaar was mijn CIDP niet voldoende motivatie om minder te racen. Was het uitgezaaid? Was het werkelijk voorbij als er een nier werd verwijderd? We wisten het niet. En we weten het niet. De onderzoeken lopen nog. En ook Emiel en ik zijn dingen aan het ‘onderzoeken’.
Flitsbezoek
Emiels dochter, ze is al ruim over de dertig, had een moeilijk momentje. En dan was het ook nog bijna vaderdag. En als een vader én als een zoon wist Emiel dat er maar één oplossing was: een lastminute ticket naar Nijmegen. Een flitsbezoek van drie dagen. Samen huilen. Samen zoeken. Samen knuffelen.
Het leven roetjst voorbij. En hier was hij dan: onze wake up call.
Ik blijf erover schrijven.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
