Lucia is mantelzorger voor haar vader met de ziekte van Alzheimer

Rouwproces

“Begin vorig jaar kreeg mijn vader de diagnose Alzheimer. Volgens de geriater had hij het al zes of zeven jaar, maar wij wisten dat al die tijd niet. Mijn vader was soms wel vergeetachtig, maar we dachten dat dat bij zijn leeftijd hoorde. Pas toen hij een keer niet kwam opdagen op een verjaardag bij mijn zus omdat hij haar adres niet meer wist, gingen bij ons de alarmbellen af.Inmiddels zijn we ruim een jaar verder. Mijn vader kan niet meer klokkijken en weet meestal ook niet meer welk dagdeel het is. Vaak staat hij midden in de nacht op om te ontbijten. Met een camera in de gang houden we hem op afstand in de gaten. Het voelt als een rouwproces terwijl mijn vader er nog is.”

Zelfstandig wonen

“Mijn ouders zijn gescheiden en samen met mijn broer, zus en moeder zorg ik voor mijn vader. Hij woont nog zelfstandig, omdat hij dat volgens betrokken professionals prima kan. Zelf denken we daar anders over. Uit zichzelf koken en eten doet hij bijvoorbeeld niet meer. Daarom is er elke dag iemand van ons bij hem tijdens de lunch en het avondeten. Dan weten we tenminste zeker dat hij eet. Ook doen we samen met mijn vader boodschappen en houden we zijn koelkast en voorraadkast goed in de gaten. Daarnaast ga ik regelmatig met hem mee naar afspraken, zoals bij de huisarts of in het ziekenhuis.”

Lees ook Adele was mantelzorger voor haar vader en nu voor haar moeder: ‘Het voelt absoluut niet als een opgave’

Alles combineren

“In het begin combineerde ik de mantelzorg met mijn werk als projectleider en mijn eigen bedrijf in paardencoaching. Na een werkdag reed ik dan direct door naar mijn vader, maar na een jaar merkte ik dat dat mij opbrak. Omdat ik nauwelijks aan mijn eigen leven toekwam, nam ik afgelopen februari een onbetaalde sabbatical van mijn werk in loondienst. Gelukkig toonde mijn werkgever begrip en was het financieel haalbaar. Nu heb ik meer rust in mijn hoofd en kan ik me volledig richten op mijn vader. Kinderen heb ik niet, maar mijn partner met wie ik samenwoon, steunt me waar hij kan.
Wat ik vooral lastig vind, is de strijd met het zorgsysteem. Aan de ene kant is er een arts die aangeeft dat de situatie zorgwekkend is en aan de andere kant zijn er professionals die vinden dat het wel meevalt. Daardoor moet ik veel zelf regelen en overal achteraan. Dat we na een half jaar eindelijk een casemanager hebben, is fijn, maar het liefst zouden we nog meer hulp willen. Daar maak ik me dus hard voor, maar al dat geregel kost enorm veel energie.”

Vertrouwd

“Twee weken geleden heeft mijn vader proefgedraaid op een dagbesteding. Ik bracht hem ernaartoe en vond het best moeilijk om hem daar achter te laten. Gelukkig vond hij het leuk en voelde het voor hem vertrouwd. Dat geeft wel wat rust. Ik hoop dat hij snel op wekelijkse basis één of meerdere dagen per week naar de dagbesteding kan.”

Lees ook Annick is mantelzorger voor haar gehandicapte zoon

Op adem komen

“Wat mij helpt om het vol te houden, is dat ik iets blijf doen wat mij energie geeft. Paardencoaching is voor mij echt een uitlaatklep. Het geeft me energie en is even iets wat niet alleen maar om zorg draait. Juist in deze periode wil ik dat blijven doen. Daarnaast kan ik altijd mijn verhaal kwijt bij mijn moeder, broer en zus, omdat we hier samen in zitten. Dat helpt enorm, want we begrijpen precies wat de ander doormaakt.”

Momenten koesteren

“De toekomst vind ik lastig. We weten dat mijn vader alleen maar achteruit zal gaan, maar niet hoe snel. Dat maakt het onzeker. Ik probeer daarom vooral per dag te kijken wat er nodig is, in plaats van te ver vooruit te denken. De mooie momenten zitten voor mij in de kleine dingen. Soms kom ik binnen en is mijn vader helder en zichzelf. Dan voelt het even alsof er niks veranderd is. Die momenten koester ik, omdat ik weet dat het ook anders kan zijn.”

Om privacyredenen is Lucia’s naam veranderd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.