Makelaar Mandy: ‘Vrijdagavond had hij daar gestaan. Vlak bij mijn voordeur’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 1 juni

Ik word wakker en alles lijkt goed te gaan. Maar als ik mezelf hardop afvraag hoe laat het is, hoor ik het. Mijn stem klinkt alsof ik de hele nacht grind heb gegeten.
Dat krijg je ervan als je zaterdagavond in de Johan Cruijff ArenA staat te gillen alsof Harry Styles persoonlijk voor jou alleen zingt.
Mijn voeten doen nog zeer, mijn keel is kapot en ergens in mijn haar zit waarschijnlijk nog een glittersliertje van het meisje naast me dat bij elk nummer harder huilde dan ik bij mijn ontslagbrief.
Het was geweldig.
Even was er niets. Geen Hoeksteen. Geen Eva. Geen Nick. Geen vochtplek. Geen Tijn. Geen Erwin op de galerij met zijn veel te rustige stem.

Erwin en Judith

Vrijdagavond had hij daar gestaan. Vlak bij mijn voordeur. Bleek, kalm, met zijn handen in zijn zakken en die ene zin waar ik het hele weekend niet vanaf kwam.
Ik denk dat jij en ik een keer moeten praten.
Heel even hadden we dat ook bijna gedaan. Ik had mijn sleutel al in mijn hand, mijn tas nog tegen mijn heup, mijn hart ergens onder mijn schoenen. Maar precies toen ik iets wilde zeggen, ging beneden de lift open en kwam Judith de galerij op met Fien op haar arm en Robin naast zich met een rugzak en een hoofd vol nieuws. Over timing gesproken…
‘Mandy!’ riep Robin. ‘Ik heb een tien voor topografie en Fien heeft net haar sok opgegeten.’
Fien had vooral gekwijld, Judith zag eruit alsof ze al drie dagen op enkel moederliefde leefde, en Erwin deed een stap achteruit. Beleefd. Bijna netjes.
‘We doen dit later,’ zei hij.
Daarna liep hij naar zijn eigen deur en bleef ik staan met Judith, Fien, Robin, mijn sleutel en een gesprek dat zich als een steen in mijn weekend had genesteld.

Alleen muziek

Ik denk aan zaterdagavond. Even was er niets. Geen Hoeksteen. Geen Eva. Geen Nick. Geen vochtplek. Geen Tijn. Geen Erwin op de galerij met z’n blikje bier.
Alleen muziek. Licht. Duizenden mensen. Saskia naast me, die eerst deed alsof ze vooral meeging ‘voor de sociologische ervaring’ en na drie nummers harder meezong dan ik.

Saskia

Mijn telefoon trilt.
Saskia.
Leeft mevrouw Styles nog?
Ik typ terug:
Nauwelijks. Ik klink als een zeehond met liefdesverdriet.
Dan was het voor jou dus ook geslaagd.
Ik glimlach en neem een slok koffie. Dat doet pijn aan mijn keel, maar op een feestelijke manier.
Het donkergroene notitieboek van Saskia ligt voor me op tafel. Mijn lijstjes. Bonnetjes. Een offerte voor internet. Een mapje van mijn rechtsbijstandverzekering. Drie losse post-its waarop ik steeds hetzelfde heb geschreven: Joris? Mag dat?

Joris de Wilde

Joris de Wilde.
De VvE-man. De bonbon-man. De nette man die mij ooit chocolaatjes gaf omdat ik eerlijk tegen hem was geweest. Niet omdat ik hem iets wilde verkopen, maar juist omdat ik hem iets afraadde.
Zaterdag, voor ik naar Harry ging, belde hij. Ik probeerde net mijn eyeliner te redden toen zijn naam op mijn scherm verscheen.
Hij had gehoord dat ik niet meer bij Hoeksteen werkte.
‘Maar ik wil graag met ú verder,’ zei hij. ‘Voor mijn dochter. U kent het verhaal. Badkamer met daglicht, niet te druk, wel veilig. Ik vertrouw uw oordeel.’
Mijn hart maakte toen een sprong die niets met Harry te maken had.
Mijn eerste klant.
Misschien.
Meteen daarna kwam de paniek. Want mag dit wel? Hij is via Hoeksteen binnengekomen. Of via de VvE, zoiets.

Rechtsbijstandsverzekering

Om half tien bel ik mijn rechtsbijstandverzekering. Na drie keuzemenu’s, twee wachtmuziekjes en een vrouw die mij eerst per ongeluk doorverbindt met letselschade, krijg ik iemand aan de lijn.
Ik leg alles uit. Dat ik ontslag heb genomen. Dat er geen concurrentiebeding is. Dat ik geen dossiers of klantgegevens heb meegenomen. Dat Joris de Wilde mij zelf heeft benaderd. Dat ik hem niet actief heb weggekaapt.
‘Dus meneer heeft u privé benaderd omdat hij specifiek met u verder wil?’ vraagt de man.
‘Ja.’
‘En u gebruikt geen informatie uit systemen van uw vorige werkgever?’
‘Nee.’
‘En u heeft geen relatiebeding of concurrentiebeding?’
‘Nee.’
Ik hoor hem typen.
‘Dan klinkt dit in principe niet onredelijk,’ zegt hij. ‘Maar leg alles schriftelijk vast. Laat meneer bevestigen dat hij zelf contact met u heeft opgenomen en dat hij bewust kiest om met uw nieuwe onderneming verder te praten. En blijf weg van dossiers of gegevens die eigendom zijn van uw oude werkgever.’
Ik schrijf zo snel mee dat mijn pen bijna rookt.

Meedenken

Na het gesprek bel ik Joris de Wilde.
Hij neemt na twee keer overgaan op.
‘Met De Wilde.’
‘Goedemorgen, met Mandy van Dam.’
‘Mevrouw Van Dam. Wat fijn dat u belt.’
Niet Mandy van Hoeksteen. Niet Mandy van Nick. Niet die collega tegenover Eva.
Gewoon ik.
Ik recht mijn rug.
‘Ik wil heel graag met u meedenken,’ zeg ik. ‘Maar ik wil het netjes doen. Zou u mij per mail willen bevestigen dat u zelf contact met mij heeft gezocht en dat u graag met mijn nieuwe kantoor verder wilt praten?’
‘Natuurlijk,’ zegt hij meteen. ‘Dat lijkt me alleen maar correct.’
Correct. Joris de Wilde is zo correct dat zelfs zijn komma’s waarschijnlijk gepoetst zijn.
‘En voor de duidelijkheid,’ zegt hij, ‘ik wil niemand bij Hoeksteen passeren. Maar mijn vertrouwen lag bij u. Niet bij het bord op de gevel.’
Daar moet ik even van slikken.
‘Dank u,’ zeg ik.

Eerste klant

Als ik ophang, blijf ik naar mijn telefoon kijken.
Mijn eerste klant is nog geen klant. Nog niet echt. Er moet eerst een mail komen vanuit hem. Een dossier. Een opdracht. Een handtekening. Dan kan ik pas starten.
Maar ik ben nog niet eens officieel open en er is al iemand die mij zoekt.
Niet Hoeksteen.
Mij.

Tijn

Dan trilt mijn telefoon opnieuw.
Tijn.
Ik draai hem om zonder te kijken.
Niet nu.
Niet vandaag.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy weekoverzicht: een spannende autorit en een verboden zoen

Makelaar Mandy: ‘Erwin kijkt me aan. ‘Ik denk dat jij en ik een keer moeten praten”

Makelaar Mandy: ‘Het is onhandig. Spannend. Ordinair. En veel te lekker’

Makelaar Mandy: ”Zo,’ zegt Rens. ‘Hoe is het met jou, buuf?”

Makelaar Mandy: ‘Robbert pakt de zwaarste tas. Daarna trekt hij me tegen zich aan’