Makelaar Mandy: ‘Erwin kijkt me aan. ‘Ik denk dat jij en ik een keer moeten praten”

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Vrijdag 29 mei

Ik word wakker met spierpijn op vreemde plekken.
Dat is dus ook weer iets wat niemand je vertelt als je besluit zelfstandig ondernemer te worden. Je denkt aan boekhouders, verzekeringen en visitekaartjes, maar niet aan het risico dat je op donderdagmiddag half gevouwen in de auto van een BN’er belandt en vrijdag wakker wordt met pijn. Of komt het van het schoonmaken?
Ik draai me op mijn rug en staar naar het plafond.
Gisteren was ordinair.
Ook spannend.
Lekker.
En stom.

Heel verstandig

Ik trek het dekbed tot onder mijn kin. De hele situatie, de tegenstelling tussen hart en verstand, maakt me kwaad op mezelf. Uiteindelijk sta ik op, een kwartier later dan normaal, dat is in ieder geval één voordeel van deze hopelijk korte werkloosheid, en zet in de keuken koffie.
Ik open het donkergroene notitieboek van Saskia. Op de lijst van gisteren staat onderaan:
Geen enkele man krijgt de sleutel.
Ik kijk ernaar en vind mezelf heel verstandig.
Daarna denk ik aan zijn hand op mijn knie.

Mijn kantoor

Rond elf uur sta ik weer in mijn kantoor. Ik probeer die twee woorden steeds hardop in mijn hoofd te zeggen om eraan te wennen. Het klinkt nog steeds gek. Ik heb een emmer sop een spons klaar en daarnet ook nog van thuis twee vuilniszakken meegenomen. De lelijke bureaustoel van Rens staat nog steeds midden in de ruimte als een hond die niet helemaal begrijpt waarom hij geadopteerd is.

Maureen

Ik schrob een vensterbank, peuter oude plakbandrestjes van het raam en maak foto’s van de vochtplek voor Robbert.
Daarna krijg ik een appje van Maureen.
Hoe gaat het in je nieuwe koninkrijk?
Ik kijk om me heen naar de kale muren, de muffe hoek bij de plint en mijn emmer met grijs water.
Koninklijk. Ik overweeg een troon van vuilniszakken.
Haar antwoord:
Zolang Eva er niet op zit, is het winst.
Dat laat me hardop lachen. In een leeg pand klinkt lachen vreemd.

Rens

Halverwege de middag komt Rens langs met twee lampen uit de kelder van zijn bistro en een broodje eiersalade. Hij draagt de lampen uit de auto alsof hij twee zieke flamingo’s vervoert.
‘Ze zijn niet mooi,’ zegt hij meteen.
‘Dat zei je over de stoel ook.’
‘Ik ben consequent.’
Hij zet ze bij het raam neer. Eén kap hangt scheef, de andere is eigenlijk nog best leuk.
‘Ik neem ze,’ zeg ik.
‘Dat dacht ik al. Je bent momenteel heel ontvankelijk voor gratis lelijkheid.’
‘Dat is mijn nieuwe bedrijfsstrategie.’
Hij kijkt rond.
‘Het wordt wel wat,’ zegt hij.
Ik volg zijn blik door de ruimte. Kaal. Stoffig. Klein. Van mij.
‘Denk je?’
‘Ja. Maar niet als je vandaag vergeet te eten.’
Hij wijst naar het broodje.
‘Jij en mijn moeder zitten in dezelfde sekte.’
‘De sekte van mensen die niet willen dat jij schoonmaakmiddel drinkt en sponzen eet.’

Boekhouder

Hij blijft nog even, helpt me de lampen bij een stopcontact testen en vertelt dat hij een boekhouder heeft geappt.
‘Hij belt je maandag. Niet schrikken van zijn stem. Hij klinkt als iemand die geboren is in een archiefkast, maar hij is goed.’
Als hij weg is, voel ik me even rustig.
Ik was mijn handen in het kleine fonteintje in het toilet, pak mijn oortjes en luister naar het Harry Styles-album dat ik heb gemaakt. Vandaag mag mijn innerlijke zestienjarige gewoon even lekker naar buiten. Al dat serieuze gedoe helpt me nu niet. Harry troost me. Zijn muziek is fantastisch.
Morgen.
Was het maar zover.

Harry Styles

Over exact 29 uur en veertien minuten sta ik in de Johan Cruijff ArenA. Harry. Eindelijk even iets zonder opzegtermijn, BN’er met te dure auto of Eva met rode nagels. Gewoon zingen tot mijn stem schor is.
En omdat ik kennelijk niet normaal fan kan zijn, heb ik ook nog een kaartje voor volgende week. Vier of vijf juni, ik weet het niet eens uit mijn hoofd, maar het staat in mijn mail. Ik neem een slok lauwe koffie en voel me ineens bijna gelukkig. Belachelijk, natuurlijk. Maar ook waar.

Tijn

Dan trilt mijn telefoon.
O.M.G.
Het is Tijn.
Ik staar naar zijn naam.
Mijn hart doet meteen dat idiote sprongetje.
Ik open het bericht.
Ik wil je zien. Niet om bij je te schuilen. Gewoon omdat ik je mis.
Ik ga op de lelijke bureaustoel zitten.
Ik typ:
Ik mis jou ook. Maar dat is niet genoeg.
Daarna leg ik mijn telefoon op de vensterbank en loop door het pand alsof ergens in de nog vrijwel lege kast een beter antwoord ligt. Ik weet het gewoon niet meer.
Tijn. Mijn Tijn. Met die geweldige stem. Zijn kusjes. Zijn alles.
Tijn stuurt niets terug.

Aan het einde van de middag sluit ik het pand af. De sleutel draait stroef, maar hij draait. Ook even doorgeven aan Robbert.
Ik fiets naar huis met gezwollen handen en een tas vol schoonmaakdoekjes, bonnetjes en één half pak koekjes dat ik vanavond in een oude koektrommel wil stoppen die ook meekan naar kantoor.

Erwin

Ik til mijn tassen uit de lift en loop richting mijn deur.
Dan zie ik hem.
Erwin staat bij de reling, vlak bij mijn voordeur. Geen sigaret of bierblikje, dit keer. Geen bloeddoorlopen ogen. Hij draagt een nette jas en heeft zijn handen in zijn zakken.
Hij is eng kalm.
Mijn hart zakt ergens naar mijn schoenen.
‘Hoi,’ zeg ik.
Erwin draait zijn hoofd naar me toe. Zijn gezicht is bleek, maar zijn stem is rustig.
‘Hoi Mandy.’
Hij zegt mijn naam alsof hij hem ergens heeft gekocht.

Geen scène

Ik zoek mijn sleutels in mijn tas, maar mijn vingers vinden alleen bonnetjes, een pen zonder dop, de koekjes en andere rotzooi.
‘Gaat het?’ vraag ik, wat natuurlijk de domste vraag van de maand is.
Zijn mond beweegt even. Geen lach of Iets wat er verre familie van is.
‘Nee,’ zegt hij. ‘Niet echt.’
Ik knik. Mijn keel is ineens droog.
‘Ik wil geen scène maken,’ zegt hij.
‘Oké.’
‘Niet hier.’
‘Oké,’ zeg ik nog een keer, omdat mijn woordenschat blijkbaar net samen met mijn moed door het trappenhuis is vertrokken.
Hij kijkt naar mijn tas. Naar mijn deur. Dan weer naar mij.
‘Ik denk dat jij en ik een keer moeten praten.’
Alles in mij wordt koud.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Het is onhandig. Spannend. Ordinair. En veel te lekker’

Makelaar Mandy: ”Zo,’ zegt Rens. ‘Hoe is het met jou, buuf?”

Makelaar Mandy: ‘Robbert pakt de zwaarste tas. Daarna trekt hij me tegen zich aan’

Makelaar Mandy: ‘Maureen. Ik lees haar bericht twee keer. Mijn wangen worden warm’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een definitief afscheid en onverwachte bekentenis