Melissa beviel zonder dat ze wist dat ze zwanger was: ‘Ik schaamde me: hoe kon het dat ik niets gemerkt had?’

Ontzettend moe

Melissa: “Ik was die dag aan het werk tot 13.00 uur en was ontzettend moe. Als Jorden ging slapen, zou ik ook even gaan liggen, had ik me voorgenomen. Ik was net ruim drie weken ziek thuis geweest en in die periode ook wat aangekomen. Logisch; ik had immers amper bewogen en alleen maar op bed of op de bank gelegen. Jaylen was die dag bij mijn opa en oma, ik had Jorden meegenomen naar mijn werk. We liepen samen door de straat van mijn moeder, die ons even binnenriep. ‘Nee, ik ben moe, ik ga even slapen’, reageerde ik. Thuis legde ik Jorden op bed en ging ik zelf ook liggen. Om 16.30 uur werd ik wakker van de buikpijn. Ik dacht ik naar het toilet moest, maar daar gebeurde niks. Ruim een uur later kwam Roy thuis. Hij wilde die avond wat gaan drinken met vrienden, vertelde hij. Maar dat hield ik tegen. ‘Ik ben niet fit, wil jij voor Jorden zorgen?’ Dat vond hij geen probleem. Hij ging dan wél even snel met Jorden naar Ikea om een bureautje te kopen, zodat hij wat makkelijker kon thuiswerken.

Pijn

Roy was nog maar net weg en ik ging onder de douche, toen de pijn verergerde. Ik belde hem op. ‘Je moet nú naar huis komen.’ Ik dacht aan een blindedarmontsteking of een verstopping. Roy keerde om en daarna belde ik mijn moeder, die meteen naar me toekwam. Ik had 112 ook maar gebeld – het was echt niet goed. ‘Ben je niet toevallig zwanger?’ vroeg mijn moeder, toen ze me door de kamer zag lopen. Ze herkende het loopje en de houding. Ik slikte de pil en was nog gewoon ongesteld geweest. Dus nee; dát kon het niet zijn.” 

Ambulance

“De ambulance was er heel snel. De ambulanceverpleegkundigen vroegen ook of een zwangerschap een optie is, maar dat kon er bij mij echt niet in. Ik had twee kinderen, was twee keer zwanger geweest, ik wist toch zeker wel hoe dat voelde? Omdat een acute blindedarmontsteking logisch leek, werd ik meegenomen naar het ziekenhuis. Mijn stiefvader bleef bij Jorden, mijn moeder ging naast me in de ambulance zitten en Roy reed achter ons aan met de auto in de veronderstelling dat we dan na een check op de eerste hulp meteen weer naar huis konden. Van de rit kan ik me weinig meer herinneren. Ik had veel pijn en wilde van de brancard af. Maar dat was geen optie.

Bewustzijn

Op de spoedafdeling kregen we te horen dat er geen plek was. Ik had me inmiddels van de brancard gewurmd en was gaan lopen. Niemand van het personeel leek door te hebben hoe de vlag er echt bij hing. Het was mijn moeder die voor dat bewustzijn zorgde. ‘Ik denk dat ze zwanger is. Als dat net zo snel gaat als bij haar andere twee kinderen, hebben we weinig tijd!’ riep ze. ‘Trauma 2’, hoorde ik ineens heel hard roepen. Ik werd op bed gelegd en voor mijn gevoel stonden er wel tien artsen om mij heen. Er werd een echokop op mijn buik gezet en ik werd inwendig onderzocht. ‘VO’, riep de arts en op dat moment kwam Roy binnenlopen. ‘Wat is VO?’, wilde hij weten. Volledig ontsluiting…”

Persdrang

“Bij het overstappen van het ene bed op het andere in de verloskamer, kon ik niet meer. Ik had persdrang. Ik heb alle toegesnelde verpleegkundigen onder het vruchtwater gespoten. In twee persweeën werd ons derde kindje geboren. ‘Het is een meid’, hoorde ik mijn moeder zeggen. ‘Oh mijn meisje…’, kon ik alleen maar uitbrengen. Maar de baby werd weggehaald, ze huilde niet. Iedereen verdween de kamer uit en ik bleef alleen achter, compleet van de kaart door alles wat er zojuist gebeurd was. Ik ben gaan gillen, heel hard. Vrijwel meteen kwam mijn moeder weer naar me toe. Het ging goed, de baby had alleen even wat lichte opstartproblemen. Ze kreeg wat zuurstof. ‘Ik schaam me zo’, zei ik tegen de gynaecoloog, die naast me was komen zitten om wat dingen aan me te vragen – ze wisten immers niets over me. Ze stelde me gerust door te vertellen dat het vaker voorkomt dan we denken. Drie weken eerder was een andere vrouw precies hetzelfde overkomen. Ook zij dacht een blindedarmontsteking te hebben.

In shock

‘Ben je wel blij?’, vroeg mijn moeder. Ik was vooral in shock. Natuurlijk was ik blij, het was mijn kind. Maar ik kon het gewoon écht niet geloven. Roy ook niet. Hij bleef maar vragen hoe ik het niet kon hebben gevoeld. Ik had weleens over dit soort verhalen gelezen en kon me daar niets bij voorstellen. Bij Jaylen en Jorden was ik misselijk, had ik pijnlijke én lekkende borsten. Nu had ik helemaal niets gevoeld. Een derde kind had ik niet op de planning staan, voor mij was ons gezin compleet. Roy wilde nog wel een derde en was mede daarom nog niet voor sterilisatie gegaan.”

In de steek

“Toen onze dochter weer in mijn armen gelegd werd, voelde ik direct heel veel liefde voor haar. Ik moest 24 uur blijven omdat ze in het vruchtwater had gepoept. Waarschijnlijk was ik 41-42 weken zwanger geweest. Ik heb al die tijd alles gegeten wat je normaal gesproken in een zwangerschap mijdt, denk aan sushi, carpaccio en rauwe zalm. Gelukkig rook en drink ik niet. Yuna – die naam hadden we bij de jongens bovenaan de lijst staan – woog 4300 gram en was 53 centimeter lang. We belden onze naasten, eerst mijn oma waar Jaylen was. Zij begon meteen te huilen en zei dat de baby meer dan welkom was. Ook belde ik mijn stiefzusje Tippi (19). Twee dagen eerder had zij te horen gekregen dat ze toch geen meisje, maar een jongen zou krijgen – ze was hoogzwanger. We hadden die donderdag nog zoveel mogelijk roze spulletjes geruild in de babywinkel, maar het meeste had ze al uitgepakt en gewassen in de kast gelegd. ‘Ik kom nú naar je toe met een tas vol spullen’, riep ze resoluut. Ik had helemaal niks meer.

Schaamte

Die nacht sliep ik amper. Ik appte met Roy en lag verliefd naar Yuna te kijken, maar schaamde me ook zo. Het was alsof mijn lichaam me in de steek had gelaten. Hoe had ik dit nou kunnen laten gebeuren? Hoe kon ik het dat ik echt niks gemerkt had? Ik zag er enorm tegenop het op mijn werk te vertellen. We hadden net een nieuwe leidinggevende; wat zou zij wel niet denken? ‘Zit je?’ begon ik mijn verhaal tegen haar de dag erna, gevolgd door: ‘Wij zijn gisteren weer ouders geworden…’ Ze wist niet wat ze hoorde, maar was zo begripvol. En eigenlijk reageerde iedereen heel lief. De schaamte die ik bleef voelen, had ik vooral naar mezelf.”

Compleet op z’n kop

“De kraamweek was intens. We hadden ons natuurlijk totaal niet voorbereid op een extra baby in huis, dus er moest van alles geregeld worden. Een van mijn vriendinnen was al in het ziekenhuis langsgekomen om de sleutels van ons huis te halen, zodat ze een plekje voor Yuna kon maken. Haar wiegje staat op de plek waar het bureautje zou komen dat Roy bij de Ikea wilde halen. Ik heb hem nét op tijd gebeld dat ie om moest keren. Gelukkig konden we de kinderwagen van Jorden ombouwen tot tweelingwagen, daar moesten we alleen even wat extra onderdelen voor bestellen. Mijn nicht had net een Maxi-Cosi op Marktplaats gezet die ze er snel weer afhaalde en mijn zus had nog wat spulletjes die ik van haar over kon nemen. Ons huis stond compleet op z’n kop. Ik probeerde uit alle macht te genieten, omdat ik uit ervaring weet hoe snel zo’n eerste week voorbijvliegt, maar het bleef allemaal onwerkelijk.

Verhaal

De man van een van mijn collega’s is verslaggever bij RTV Rijnmond. Ze vroeg of hij mij mocht interviewen. Zo wist in no-time iedereen in de omgeving van ons bijzondere verhaal. De reacties onder mijn verhaal op social media heb ik maar niet gelezen. Niet iedereen begrijpt of gelooft het. Mijn moeder kookte die eerste week voor ons en mensen kwamen cadeaubonnen brengen. Een onbekende van Instagram vroeg zelfs op ze wat op mocht sturen. Iedereen in min directe omgeving was ongelooflijk lief en meelevend.”

Geen voorpret

“We zijn nu ruim drie maanden verder en mentaal vliegt het me nog steeds weleens aan. Ik rouw om een zwangerschap die er niet geweest is. Ik heb geen echo’s gehad, er is geen zwangerschapsshoot geweest. Ik heb niet kunnen toeleven naar de geboorte, geen voorpret gehad. Het troost me te weten dat ik niet de enige ben en dat dit meer vrouwen overkomt. Maar dat neemt het gevoel dat ik iets belangrijks gemist heb, niet weg. Vanuit het ziekenhuis krijg ik hulp. Daar bespreek ik hoe ik me voel.

Gezin

Jaylen is superblij met Yuna. Hij wilde altijd al een zusje. ‘Dat kun je op je buik schrijven’, zei ik dan. Hij was destijds ook enorm teleurgesteld toen bleek dat mijn stiefzusje geen dochter maar een zoon zou krijgen. Hij had zich echt op een nichtje verheugd.
Jorden vindt het maar lastig. Hij kreeg altijd de volle aandacht en nu moet hij mij delen met een baby. Als ik Yuna voed, wil Jorden opgetild worden. Dat gaat niet. Gelukkig gaat hij ook naar de opvang en geven mijn moeder en oma hem wat extra aandacht.

Verlof

Ik heb zestien volle weken verlof, maar moest er wel een tijdje op wachten voordat het UWV dat bepaalde. Ik heb er twee weken vakantie aan vast geplakt en zit nu echt wel in een roze bubbel. In de achttien weken die ik volledig met Yuna heb, probeer ik een beetje in te halen wat ik gemist heb. Ze is supermakkelijk. Nu ik haar leer kennen, snap ik beter dat ik haar niet gevoeld heb. Ze is heel rustig, verroert zich niet als ze slaapt en slaapt nu al door. Waarschijnlijk zat mijn placenta aan de voorkant en lag zij wat verder naar achteren. Nu ik dit zelf heb meegemaakt, zal ik ook niet meer zo snel oordelen over andere vrouwen die bevallen zonder dat ze wisten dat ze zwanger waren. Ik weet nu: het kan écht!”

Foto: Marloes Bosch
Visagie: Wilma Scholte